Księga Psalmów 78interlinia hebrajsko-polska

Słuchaj, mój ludu, mego prawa, nakłońcie uszu ku słowom moich ust.

Otworzę moje usta do przypowieści, opowiem starodawne tajemnice;

Cośmy słyszeli i poznali i co nam opowiadali nasi ojcowie.

Nie zataimy tego przed ich synami, opowiemy przyszłemu pokoleniu o chwale Pana, o jego mocy i cudach, które czynił.

Ustanowił bowiem świadectwo w Jakubie, nadał prawo w Izraelu i nakazał naszym ojcom, aby je oznajmiali swoim synom;

Aby poznało przyszłe pokolenie, synowie, którzy się urodzą; aby powstawszy, przekazywali je swoim synom;

Żeby pokładali w Bogu nadzieję i nie zapominali o dziełach Boga, lecz strzegli jego przykazań;

Żeby nie byli, jak ich ojcowie, pokoleniem opornym i nieposłusznym; pokoleniem, które nie przygotowało swego serca i którego duch nie był wierny Bogu.

Synowie Efraima, uzbrojeni i wyposażeni w łuki, w dniu bitwy wycofali się.

Bo nie strzegli przymierza Boga i nie chcieli postępować według jego prawa.

Zapomnieli o jego dziełach i cudach, które im ukazał.

Przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Egiptu, na polu Soanu.

Rozdzielił morze i przeprowadził ich, i sprawił, że wody stanęły jak wał.

Prowadził ich w obłoku za dnia, a całą noc w blasku ognia.

Rozszczepił skały na pustyni i napoił ich jakby z wielkich głębin.

Wydobył strumienie ze skały i sprawił, że wody płynęły jak rzeki.

Lecz oni jeszcze więcej grzeszyli przeciwko niemu i pobudzili do gniewu Najwyższego na pustyni;

I wystawiali Boga na próbę w swych sercach, żądając pokarmu według swego pragnienia.

I mówili przeciwko Bogu tymi słowy: Czy Bóg może zastawić stół na tej pustyni?

Oto uderzył w skałę i wypłynęły wody, i wezbrały strumienie; czy będzie mógł też dać chleb? Czy przygotuje mięso swemu ludowi?

Gdy Pan to usłyszał, rozgniewał się i ogień zapłonął przeciw Jakubowi, i gniew wybuchnął przeciw Izraelowi;

Bo nie uwierzyli Bogu i nie zaufali jego zbawieniu;

Choć rozkazał chmurom w górze i bramy nieba otworzył.

I zesłał im jak deszcz mannę do jedzenia, i zboże z nieba im dał.

Człowiek jadł chleb anielski; zesłał im pokarm do syta.

Wzbudził na niebie wiatr ze wschodu i sprowadził swą mocą wiatr południowy.

Zesłał im mięso jak pył i ptactwo skrzydlate jak piasek morski.

Spadło ono pośrodku ich obozu, wokół ich namiotów.

Jedli i w pełni się nasycili; dał im, czego pragnęli.

A gdy jeszcze nie zaspokoili swego pragnienia, gdy jeszcze pokarm był w ich ustach;

Spadł na nich gniew Boży i zabił ich tłustych, a znakomitszych z Izraela powalił.

Mimo to nadal grzeszyli i nie wierzyli jego cudom;

Dlatego sprawił, że ich dni przemijały w marności, a ich lata – w trwodze.

Gdy ich zabijał, szukali go; nawracali się i o świcie szukali Boga;

Przypominali sobie, że Bóg jest ich skałą, że Bóg Najwyższy – ich Odkupicielem;

Pochlebiali mu jednak swoimi ustami i okłamywali go swym językiem;

A ich serce nie było przed nim szczere i nie byli wierni jego przymierzu.

On jednak, będąc miłosiernym, przebaczał ich nieprawości i nie wytracał ich; często odwracał swój gniew i nie pobudzał całej swej zapalczywości;

Bo pamiętał, że są ciałem; wiatrem, który ulatuje i nie wraca.

Jak często pobudzali go do gniewu na pustyni i zasmucali go na pustkowiu!

Odwracali się i wystawiali Boga na próbę, i stawiali granice Świętemu Izraela.

Nie pamiętali jego ręki ani dnia, w którym ich wybawił z utrapienia;

Gdy czynił swe znaki w Egipcie i swe cuda na polu Soanu;

Gdy zamienił w krew ich rzeki i ich strumienie, tak że nie mogli z nich pić.

Zesłał na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich niszczyły;

I dał robactwu ich plony, a ich pracę szarańczy.

Zniszczył gradem ich winorośle, a sykomory szronem.

Ich bydło wydał na pastwę gradu, a ich stada na pastwę błyskawic.

Wylał na nich żar swojego gniewu, zapalczywość, oburzenie i udrękę, zesławszy na nich złych aniołów.

Otworzył drogę dla swego gniewu, nie zachował ich duszy od śmierci, a ich życie wydał zarazie;

Wytracił wszystko pierworodne w Egipcie, pierwociny ich mocy w namiotach Chama;

Ale swój lud wyprowadził jak owce i wiódł ich po pustyni jak stado.

Prowadził ich bezpiecznie, tak że się nie lękali, a ich wrogów przykryło morze;

I przyprowadził ich do swej świętej granicy; do góry, którą nabyła jego prawica.

Wypędził przed nimi narody, sznurem wyznaczył im dziedzictwo, żeby pokolenia Izraela mieszkały w swoich namiotach.

Oni jednak wystawiali na próbę i pobudzali do gniewu Boga Najwyższego, i nie strzegli jego świadectw.

Lecz odwrócili się i postępowali przewrotnie jak ich ojcowie, schodzili z drogi jak łuk zawodny.

Pobudzali go bowiem do gniewu przez swe wyżyny i rzeźbionymi posągami wzbudzali jego zazdrość.

Gdy Bóg to usłyszał, rozgniewał się i wielce wzgardził Izraelem.

I opuścił przybytek w Szilo; namiot, który rozbił wśród ludzi;

I oddał w niewolę swoją moc i swoją chwałę w ręce wroga.

Wydał swój lud pod miecz i rozgniewał się na swoje dziedzictwo.

Ich młodzieńców pochłonął ogień, a ich dziewic nie wydano za mąż.

Ich kapłani padli od miecza, a ich wdowy nie lamentowały.

Lecz potem Pan ocknął się jak ze snu, jak mocarz wykrzykujący od wina.

I uderzył na tyły swoich wrogów, okrył ich wieczną hańbą.

Ale choć wzgardził namiotem Józefa i pokolenia Efraima nie wybrał;

Jednak wybrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował.

I zbudował swoją świątynię jak wysoki pałac; jak ziemię, którą ugruntował na wieki.

Wybrał też Dawida, swego sługę; wziął go z owczych zagród;

Przywołał go, gdy chodził za karmiącymi owcami, aby pasł Jakuba, jego lud, i Izraela, jego dziedzictwo.

A on ich pasł w prawości swego serca i prowadził ich roztropną ręką.