Nowy Testament zachował się w tysiącach greckich rękopisów, przez stulecia przepisywanych ręcznie. Różnią się one w szczegółach — najczęściej pisownią, szykiem albo pojedynczym słowem, rzadziej całym zdaniem. Wydawcy drukowanego tekstu greckiego porównują rękopisy i ustalają jeden tekst; różne zasady wyboru prowadzą do różnych wydań.
Textus Receptus (TR, „tekst przyjęty”) to tradycja wydań drukowanych od Erazma z Rotterdamu (1516) po wydania Elzewirów — nazwa pochodzi z przedmowy ich wydania z 1633 roku. Na TR opiera się Nowy Testament Biblii Gdańskiej (1632) i jej uwspółcześnionej wersji — UBG, którą cytujemy w serwisie. W danych tej strony TR to wydanie Scrivenera z 1894 roku.
Tekst bizantyjski (Byz) odpowiada większości późniejszych rękopisów greckich; tu w wydaniu Robinsona i Pierponta (2005). Zwykle zgadza się z TR, ale nie wszędzie — dlatego na tej stronie te dwa teksty są pokazane osobno.
Wydania krytyczne — Nestle-Aland (NA28, 2012), SBLGNT (2010), Tyndale House (THGNT, 2017), a z XIX wieku Westcott–Hort i Tregelles — rekonstruują tekst, przypisując dużą wagę najstarszym rękopisom, m.in. papirusom oraz Kodeksowi Synajskiemu i Watykańskiemu z IV wieku. Na nich opiera się większość współczesnych przekładów.
Ta strona nie rozstrzyga, które czytanie jest pierwotne. Pokazuje, co mają poszczególne wydania — tak, jak zapisano to w danych. Ogromna większość tekstu jest wspólna: 92,9% słów ma we wszystkich ośmiu wydaniach tę samą formę (nie licząc różnic pisowni i szyku słów).