Pismo u samego źródła — dla każdego, za darmo.

Jedynym fundamentem wiary jest Biblia — nie sobory, nie tradycja kościelna, nie autorytety ludzkie.

Prawo Jahwe jest wiążące i niezmienne — łącznie ze świętowaniem siódmego dnia.

Rozróżnienie pokarmów czystych i nieczystych z Księgi Kapłańskiej 11 i Powtórzonego Prawa 14 wciąż obowiązuje.

Jeszua jest Bogiem objawionym w ciele — nie tylko nauczycielem czy prorokiem, lecz Zbawicielem.

Obchodzimy czasy wyznaczone w Piśmie: Paschę, Przaśniki, Szawuot, Dzień Trąbienia, Jom Kippur i Sukot.

Posługujemy się objawionym imieniem Stwórcy — Jahwe — zamiast zastępować je wyłącznie tytułami.

Nie wierzymy w Trójcę. Bóg jest jeden — Jahwe, Ojciec. Jeszua jest Jego Synem, Bogiem objawionym w ciele, a Ojciec jest od Niego większy; Duch Święty to Duch samego Jahwe. Formuła „trzy osoby, jedna istota" to dzieło soborów IV–V wieku, nie Pisma.

Po śmierci człowiek nigdzie nie idzie: śpi w prochu, nieświadomy, aż Jeszua obudzi go w dniu zmartwychwstania (Koh 9,5; J 5,28-29). Nieśmiertelność jest darem na końcu, nie własnością duszy — dlatego nie ma czyśćca, modlitw do zmarłych ani „duchów" zmarłych.

Zbawienie jest z łaski przez wiarę, nie z uczynków — ale kto miłuje Jeszuę, zachowuje Jego przykazania (J 14,15; 1 J 5,3). Dziesięć Przykazań pozostaje miarą miłości do Boga i bliźniego; łaska uczy je wypełniać, nie uchyla ich.

Chrzest to zanurzenie w wodzie człowieka, który uwierzył i pokutował — jak Jeszua w Jordanie i wszyscy ochrzczeni w Dziejach Apostolskich. Niemowlę nie może uwierzyć, dlatego chrzest niemowląt nie ma w Piśmie ani jednego przykładu.

Między Bogiem a ludźmi jest jeden pośrednik — Jeszua (1 Tm 2,5). Nie modlimy się do Marii, świętych ani aniołów, nie czcimy obrazów i relikwii: umarli śpią, a pokłon należy się tylko Bogu.