Jahwe rozróżnił pokarmy czyste i nieczyste na długo przed Synajem — Noe znał ten podział już przed potopem. Księga Kapłańska 11 i Powtórzonego Prawa 14 nie są przepisem sanitarnym jednej epoki, lecz wezwaniem do świętości ludu, który należy do świętego Boga.
„Dla rozróżnienia między nieczystym a czystym, między zwierzętami, które można jeść, a których jeść nie wolno."
Księga Kapłańska 11,47 · Uwspółcześniona Biblia Gdańska
Zasady są proste i konkretne. Ze zwierząt lądowych czyste są te, które mają rozdzielone kopyto i przeżuwają; ze stworzeń wodnych — te z płetwami i łuskami. Stąd np. wołowina, jagnięcina czy jeleń są czyste, a wieprzowina, owoce morza czy węgorz — nie.
„Powiedzcie synom Izraela: Oto są zwierzęta, które będziecie mogli jeść spośród wszystkich zwierząt, które są na ziemi; Wszystkie zwierzęta, które mają rozdzielone kopyta i racice oraz przeżuwają – je możecie jeść."
„To będziecie jeść spośród wszystkiego, co żyje w wodach: wszystko, co w wodach – w morzach i rzekach – ma płetwy i łuski. To będziecie jeść."
Bóg nie uzasadnia tych praw względami zdrowotnymi, lecz przynależnością: „jesteś ludem świętym dla Pana". Rozróżnianie pokarmów jest codziennym, praktycznym przypomnieniem, że całe życie — łącznie z talerzem — należy do Jahwe.
„Jesteś bowiem ludem świętym dla Pana, swego Boga, i Pan wybrał cię, abyś był dla niego szczególnym ludem spośród wszystkich narodów, które są na ziemi. Nie będziesz jeść nic obrzydliwego."
Najczęściej przywoływany argument przeciw prawu dietetycznemu to wizja Piotra z Dziejów 10. Ale wyjaśnienie znaczenia wizji podaje sam Piotr kilka wersetów dalej — i nie dotyczy ono jedzenia, lecz ludzi: Bóg posyłał go do pogan, których Żydzi mieli za „nieczystych". Warto zauważyć: Piotr, wiele lat po zmartwychwstaniu, wciąż mówi, że nigdy nie jadł niczego nieczystego.
„A Piotr odpowiedział: Żadną miarą, Panie, bo nigdy nie jadłem niczego pospolitego lub nieczystego."
„I powiedział do nich: Wiecie, że nie wolno Żydowi przestawać z cudzoziemcem albo przychodzić do niego. Lecz Bóg mi pokazał, żebym żadnego człowieka nie nazywał pospolitym lub nieczystym."
W Marku 7 spór nie dotyczy pokarmów czystych i nieczystych, lecz jedzenia chleba nieumytymi rękami — ludzkiej tradycji rytualnego obmywania. Jeszua (Jezus) odrzuca tę tradycję, nie Torę.
Podobnie 1 Tymoteusza 4 mówi o „stworzeniu Bożym, które przyjmuje się z dziękczynieniem" i jest „uświęcone przez słowo Boże" — a to Słowo właśnie w Kpł 11 określa, które pokarmy są przeznaczone do jedzenia. Werset nie unieważnia tego rozróżnienia, lecz je zakłada.
„Wszelkie bowiem stworzenie Boże jest dobre i nie należy odrzucać niczego, co się przyjmuje z dziękczynieniem. Uświęcone bowiem zostaje przez słowo Boże i modlitwę."
Izajasz, opisując sąd przy końcu dni, wymienia jedzących mięso wieprzowe wśród tych, którzy stają przeciw Jahwe. Trudno o mocniejszy sygnał, że w Bożych oczach to rozróżnienie nie straciło ważności.
„I ci, którzy się uświęcają i oczyszczają w środku ogrodów, jeden za drugim, którzy jedzą mięso wieprzowe oraz inną obrzydliwość, a także myszy, wszyscy razem zginą – mówi Pan."
Lądowe: mające rozdzielone kopyto i przeżuwające (np. bydło, owce, kozy, jelenie) — Kpł 11,3. Wodne: mające płetwy i łuski (Kpł 11,9). Nieczyste są m.in. świnia, zając, wielbłąd, owoce morza, węgorz i ptaki drapieżne.
Sam Piotr wyjaśnia znaczenie wizji: „Bóg mi pokazał, żebym żadnego CZŁOWIEKA nie nazywał pospolitym lub nieczystym" (Dz 10,28). Wizja dotyczyła przyjęcia pogan do zboru, nie jadłospisu — a Piotr jeszcze wtedy zaświadcza, że nigdy nie jadł niczego nieczystego.
Kontekst rozdziału to spór o jedzenie nieumytymi rękami (Mk 7,2-5) — o ludzką tradycję obmywań, nie o Kpł 11. Dla Żydów słowo „pokarm" oznaczało to, co Tora w ogóle uznaje za jadalne; wieprzowina nie była „pokarmem", który wymagałby oczyszczenia.
Nie. Zbawienie jest z łaski przez wiarę w Jeszuę. Posłuszeństwo w sprawie pokarmów — jak całe posłuszeństwo — jest odpowiedzią miłości i wyrazem przynależności do świętego Boga (Pwt 14,2), nie zapłatą za zbawienie.