Bóg nie jest bezimienny. W tekście hebrajskim Biblii Jego imię — cztery litery JHWH (jod-he-waw-he), czytane jako Jahwe — pojawia się blisko 7000 razy. W większości przekładów, także w UBG, zostało zastąpione tytułem „Pan". Ta strona pokazuje, co Pismo mówi o imieniu, które sam Bóg nazwał swoim „imieniem na wieki".
„I mówił jeszcze Bóg do Mojżesza: Tak powiesz synom Izraela: Pan, Bóg waszych ojców, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba, posłał mnie do was. To jest moje imię na wieki i takim ma pozostać w pamięci po wszystkie pokolenia."
Księga Wyjścia 3,15 · Uwspółcześniona Biblia Gdańska
Gdy Mojżesz pyta Boga o imię, otrzymuje dwie odpowiedzi. Najpierw wyjaśnienie znaczenia: „Jestem, Który Jestem" — Bóg istniejący sam z siebie. A zaraz potem samo imię: tam, gdzie UBG pisze „Pan", w tekście hebrajskim stoi JHWH — Jahwe. To o nim Bóg mówi: „to jest moje imię na wieki".
„Wtedy Bóg odrzekł do Mojżesza: Jestem, Który Jestem. I dodał: Tak powiesz synom Izraela: Jestem posłał mnie do was."
Z obawy przed naruszeniem trzeciego przykazania Żydzi po niewoli babilońskiej przestali wymawiać tetragram, zastępując go słowem Adonai („Pan"). Ten zwyczaj przejęły przekłady: wszędzie tam, gdzie w hebrajskim stoi JHWH, polskie Biblie piszą „PAN". Dlatego w cytatach na tej stronie widzisz „Pan" — ale warto pamiętać, że za tym tytułem prawie 7000 razy kryje się imię własne.
Przykazanie mówi jednak o braniu imienia „nadaremnie" — nie o jego wymawianiu. Pismo pokazuje ludzi, którzy imienia Jahwe używali z czcią: w modlitwie, przysięgach i błogosławieństwie.
„Nie będziesz brał imienia Pana, twego Boga, nadaremnie, gdyż Pan nie zostawi bez kary tego, który bierze jego imię nadaremnie."
Psalmista modli się, aby całą ziemię napełniło poznanie, że Najwyższy ma imię. Przez Izajasza Bóg mówi o swoim imieniu i chwale, której nie odda nikomu. To nie ludzki wynalazek — to Boża autoprezentacja.
„Niech poznają, że jedynie ty, którego imię jest Pan, ty jesteś Najwyższy ponad całą ziemią."
„Ja, Pan, to jest moje imię, a mojej chwały nie oddam innemu ani mojej czci – rzeźbionym posągom."
W Biblii „znać czyjeś imię" to znać osobę. Ci, którzy znają imię Jahwe, ufają Mu; ci, którzy o nim rozmyślają, są zapisani w Jego księdze wspomnień. Wzywanie imienia wiąże się w Piśmie wprost z wybawieniem.
„I będą ufać tobie ci, którzy znają twoje imię, bo nie opuszczasz, Panie, tych, którzy cię szukają."
„I stanie się, że każdy, kto wezwie imienia Pana, zostanie wybawiony, bo na górze Syjon i w Jerozolimie będzie wybawienie, jak powiedział Pan, to jest w resztkach, które Pan powoła."
W modlitwie arcykapłańskiej Jeszua (Jezus) mówi, że objawił imię Ojca ludziom. Samo imię „Jeszua" znaczy „Jahwe zbawia" — imię Syna nosi w sobie imię Ojca.
„Objawiłem twoje imię ludziom, których mi dałeś ze świata. Twoimi byli i dałeś mi ich, a oni zachowali twoje słowa."
Na formę „Jahwe" wskazują m.in. skrócona forma „Jah" (np. w „Alleluja" — „chwalcie Jah"), teoforyczne imiona hebrajskie oraz wczesne transkrypcje greckie. To rekonstrukcja przyjęta przez większość biblistów.
Nie. „Jehowa" powstała w średniowieczu z połączenia spółgłosek JHWH z samogłoskami słowa Adonai („Pan"), które masoreci dopisywali jako przypomnienie, by czytać „Adonai". To hybryda, której nikt w czasach biblijnych nie wymawiał — dlatego na tej stronie używamy formy Jahwe.
Cytujemy Uwspółcześnioną Biblię Gdańską dosłownie, a UBG — jak większość przekładów — oddaje tetragram słowem „Pan". W naszych własnych tekstach używamy imienia Jahwe, a przy cytatach warto pamiętać, że „Pan" pisane w miejscu JHWH reprezentuje imię własne Boga.
Trzecie przykazanie zakazuje brania imienia „nadaremnie" (Wj 20,7) — czyli lekceważąco, fałszywie, pusto — a nie wymawiania go w ogóle. Pismo pełne jest modlitw i błogosławieństw z użyciem imienia; zakaz wymawiania to tradycja pobiblijna.
„Jeszua" (hebr. ישוע) znaczy „Jahwe zbawia" lub „Jahwe jest zbawieniem". Imię Syna wprost wskazuje na imię i dzieło Ojca — dlatego anioł zapowiada: „on bowiem zbawi swój lud od jego grzechów" (Mt 1,21).