Co to za święto
Pascha (hebr. Pesach) to pierwsze z dorocznych świąt Jahwe. Ustanowiona została w noc wyjścia Izraela z niewoli egipskiej: krew baranka bez skazy, pomazana na odrzwiach domów, sprawiła, że niszczyciel „przeszedł obok" (stąd nazwa Pesach — „przejście"). Wieczorem 14 dnia pierwszego miesiąca spożywano baranka z przaśnym chlebem i gorzkimi ziołami (Wyjścia 12; Kapłańska 23,5).
Bezpośrednio po Passze rozpoczyna się siedmiodniowe Święto Przaśników (Chag haMacot, 15–21 dnia miesiąca), podczas którego usuwa się z domów wszelki kwas i spożywa chleb niekwaszony. Oba obchody tworzą jedną, spójną całość — dlatego w Piśmie i w mowie potocznej często określa się je wspólnie jako „Paschę".
Znaczenie prorocze
Baranek paschalny jest zapowiedzią Mesjasza. Jan Chrzciciel wskazał na Jeszuę słowami: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata" (Jana 1,29). Paweł pisze wprost: „Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas" (1 Koryntian 5,7). Jeszua umarł dokładnie w czasie Paschy, stając się barankiem bez skazy, którego krew wyzwala z niewoli grzechu i śmierci.
Kwas jest w Piśmie obrazem grzechu i obłudy. Usuwanie go w Święto Przaśników to wezwanie do czystości: „Wyrzućcie więc stary zakwas... Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas" (1 Koryntian 5,7-8). Bezgrzeszne ciało Mesjasza spoczęło w grobie w dni Przaśników — jako czysty, niekwaszony chleb.