pragnienie

A gdy kobieta spostrzegła, że owoc drzewa był dobry do jedzenia i miły dla oka, a drzewo godne pożądania dla zdobycia wiedzy, wzięła z niego owoc i zjadła; dała też swemu mężowi, który był z nią; i on zjadł.

A pospólstwo, które było wśród nich, ogarnęło pragnienie. Synowie Izraela też płakali na nowo i mówili: Któż nas nakarmi mięsem?

Tak że jego życiu obrzydza chleb, a jego duszy przysmaki.

Bo niegodziwy chełpi się pragnieniem swej duszy, a chciwiec błogosławi sobie i znieważa Pana.

Usłyszałeś pragnienia pokornych, Panie, utwierdzisz ich serca, nakłonisz swego ucha;

Spełniłeś pragnienie jego serca i prośbie jego ust nie odmówiłeś. Sela.

Panie, przed tobą są wszystkie moje pragnienia i moje wzdychanie nie jest przed tobą ukryte.

Jedli i w pełni się nasycili; dał im, czego pragnęli.

A gdy jeszcze nie zaspokoili swego pragnienia, gdy jeszcze pokarm był w ich ustach;

Pałali żądzą na pustyni, na próbę wystawiali Boga na pustkowiu.

Niegodziwy zobaczy to i rozgniewa się, zgrzytnie zębami i uschnie, pragnienie niegodziwych zginie.

Niegodziwego spotka to, czego się boi, a sprawiedliwym Bóg daje to, czego pragną.

Pragnieniem sprawiedliwych jest tylko dobro, oczekiwaniem zaś niegodziwych – gniew.

Przedłużająca się nadzieja sprawia ból sercu, a spełnione pragnienie jest drzewem życia.

Spełnione pragnienie jest słodkie dla duszy, a odwrócenie się od zła budzi odrazę w głupcach.

Samolub szuka tego, co mu się podoba, i wtrąca się w każdą sprawę.

Pragnienie człowieka to jego dobroczynność i lepszy jest ubogi niż kłamca.

Pragnienie leniwego zabija go, bo jego ręce nie chcą pracować.

Przez cały dzień pożąda on zachłannie, a sprawiedliwy daje i nie szczędzi.

Na drodze twoich sądów, o Panie, oczekujemy cię; pragnieniem naszej duszy jest twoje imię i wspominanie ciebie.