Księga Psalmów 78

Słuchaj, mój ludu, mego prawa, nakłońcie uszu ku słowom moich ust.

Pieśń wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! zakonu mego; nakłońcież uszów swych do słów ust moich.

Otworzę moje usta do przypowieści, opowiem starodawne tajemnice;

Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne.

Cośmy słyszeli i poznali i co nam opowiadali nasi ojcowie.

Cośmy słyszeli, i poznali, i co nam ojcowie nasi opowiadali.

Nie zataimy tego przed ich synami, opowiemy przyszłemu pokoleniu o chwale Pana, o jego mocy i cudach, które czynił.

Nie zataimy tego przed synami ich, którzy przyszłym potomkom swoim opowiadać będą chwały Pańskie, i moc jego, i cuda jego, które uczynił.

Ustanowił bowiem świadectwo w Jakubie, nadał prawo w Izraelu i nakazał naszym ojcom, aby je oznajmiali swoim synom;

Bo wzbudził świadectwo w Jakóbie, a zakon wydał w Izraelu; przykazał ojcom naszym, aby to do wiadomości podawali synom swoim,

Aby poznało przyszłe pokolenie, synowie, którzy się urodzą; aby powstawszy, przekazywali je swoim synom;

Aby poznał wiek potomny, synowie, którzy się narodzić mieli, a oni zaś powstawszy, aby to opowiadali synom swoim;

Żeby pokładali w Bogu nadzieję i nie zapominali o dziełach Boga, lecz strzegli jego przykazań;

Aby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali na sprawy Boże, ale strzegli przykazań jego;

Żeby nie byli, jak ich ojcowie, pokoleniem opornym i nieposłusznym; pokoleniem, które nie przygotowało swego serca i którego duch nie był wierny Bogu.

Aby się nie stali jako ojcowie ich narodem odpornym i nieposłusznym, narodem, który nie wygotował serca swego, aby był wierny Bogu duch jego.

Synowie Efraima, uzbrojeni i wyposażeni w łuki, w dniu bitwy wycofali się.

Albo jako synowie Efraimowi zbrojni, którzy, choć umieli z łuku strzelać, wszakże w dzień wojny tył podali.

Bo nie strzegli przymierza Boga i nie chcieli postępować według jego prawa.

Bo nie przestrzegali przymierza Bożego, a według zakonu jego zbraniali się chodzić.

Zapomnieli o jego dziełach i cudach, które im ukazał.

Zapomnieli na sprawy jego, i na dziwne dzieła jego, które im pokazywał.

Przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Egiptu, na polu Soanu.

Przed ojcami ich czynił cuda w ziemi Egipskiej, na polu Soan.

Rozdzielił morze i przeprowadził ich, i sprawił, że wody stanęły jak wał.

Rozdzielił morze, i przeprowadził ich, i sprawił, że stanęły wody jako kupa.

Prowadził ich w obłoku za dnia, a całą noc w blasku ognia.

Prowadził ich w obłoku we dnie, a każdej nocy w jasnym ogniu.

Rozszczepił skały na pustyni i napoił ich jakby z wielkich głębin.

Rozszczepił skały na puszczy, a napoił ich, jako z przepaści wielkich.

Wydobył strumienie ze skały i sprawił, że wody płynęły jak rzeki.

Wywiódł strumienie ze skały, a uczynił, że wody ciekły jako rzeki.

Lecz oni jeszcze więcej grzeszyli przeciwko niemu i pobudzili do gniewu Najwyższego na pustyni;

A wszakże oni przyczynili grzechów przeciwko niemu, a wzruszyli Najwyższego na puszczy do gniewu;

I wystawiali Boga na próbę w swych sercach, żądając pokarmu według swego pragnienia.

I kusili Boga w sercu swem, żądając pokarmu według lubości swojej.

I mówili przeciwko Bogu tymi słowy: Czy Bóg może zastawić stół na tej pustyni?

A mówili przeciwko Bogu temi słowy: Izali może Bóg zgotować stół na tej puszczy?

Oto uderzył w skałę i wypłynęły wody, i wezbrały strumienie; czy będzie mógł też dać chleb? Czy przygotuje mięso swemu ludowi?

Oto uderzył w skałę, a wypłynęły wody, i rzeki wezbrały; izali też będzie mógł dać chleb? Izali nagotuje mięsa ludowi swemu?

Gdy Pan to usłyszał, rozgniewał się i ogień zapłonął przeciw Jakubowi, i gniew wybuchnął przeciw Izraelowi;

Przetoż usłyszawszy to Pan, rozgniewał się, a ogień się zapalił przeciw Jakóbowi, także i popędliwość powstała przeciw Izraelowi;

Bo nie uwierzyli Bogu i nie zaufali jego zbawieniu;

Przeto, iż nie wierzyli Bogu, a nie mieli nadziei w zbawieniu jego.

Choć rozkazał chmurom w górze i bramy nieba otworzył.

Choć był rozkazał obłokom z góry, i forty niebieskie otworzył.

I zesłał im jak deszcz mannę do jedzenia, i zboże z nieba im dał.

I spuścił im jako deszcz mannę ku pokarmowi, a pszenicę niebieską dał im.

Człowiek jadł chleb anielski; zesłał im pokarm do syta.

Chleb mocarzów jadł człowiek, a zesłał im pokarmów do sytości.

Wzbudził na niebie wiatr ze wschodu i sprowadził swą mocą wiatr południowy.

Obrócił wiatr ze wschodu na powietrzu, a przywiódł mocą swą wiatr z południa;

Zesłał im mięso jak pył i ptactwo skrzydlate jak piasek morski.

I spuścił na nich mięso jako proch, i ptastwo skrzydlate jako piasek morski;

Spadło ono pośrodku ich obozu, wokół ich namiotów.

Spuścił je w pośród obozu ich, wszędy około namiotów ich.

Jedli i w pełni się nasycili; dał im, czego pragnęli.

I jedli, a nasyceni byli hojnie, i dał im, czego żądali.

A gdy jeszcze nie zaspokoili swego pragnienia, gdy jeszcze pokarm był w ich ustach;

A gdy jeszcze nie wypełnili żądości swej, gdy jeszcze pokarm był w ustach ich:

Spadł na nich gniew Boży i zabił ich tłustych, a znakomitszych z Izraela powalił.

Tedy zapalczywość Boża przypadła na nich, i pobił tłustych ich, a przedniejszych z Izraela poraził.

Mimo to nadal grzeszyli i nie wierzyli jego cudom;

Ale w tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego;

Dlatego sprawił, że ich dni przemijały w marności, a ich lata – w trwodze.

Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.

Gdy ich zabijał, szukali go; nawracali się i o świcie szukali Boga;

Gdy ich tracił, jeźliże go szukali, i nawracali się, a szukali z rana Boga,

Przypominali sobie, że Bóg jest ich skałą, że Bóg Najwyższy – ich Odkupicielem;

Przypominając sobie, iż Bóg był skałą ich, a Bóg najwyższy odkupicielem ich:

Pochlebiali mu jednak swoimi ustami i okłamywali go swym językiem;

(Aczkolwiek pochlebiali mu usty swemi, i językiem swoim kłamali mu;

A ich serce nie było przed nim szczere i nie byli wierni jego przymierzu.

A serce ich nie było szczere przed nim, ani wiernymi byli w przymierzu jego.)

On jednak, będąc miłosiernym, przebaczał ich nieprawości i nie wytracał ich; często odwracał swój gniew i nie pobudzał całej swej zapalczywości;

On jednak będąc miłosierny odpuszczał nieprawości ich, a nie zatracał ich, ale częstokroć odwracał gniew swój, a nie pobudzał wszystkiego gniewu swego;

Bo pamiętał, że są ciałem; wiatrem, który ulatuje i nie wraca.

Bo pamiętał, że są ciałem, wiatrem, który odchodzi, a nie wraca się zaś.

Jak często pobudzali go do gniewu na pustyni i zasmucali go na pustkowiu!

Jako go często draźnili na puszczy, i do boleści przywodzili na pustyniach?

Odwracali się i wystawiali Boga na próbę, i stawiali granice Świętemu Izraela.

Bo coraz kusili Boga, a Świętemu Izraelskiemu granice zamierzali.

Nie pamiętali jego ręki ani dnia, w którym ich wybawił z utrapienia;

Nie pamiętali na rękę jego, i na on dzień, w który ich wybawił z utrapienia;

Gdy czynił swe znaki w Egipcie i swe cuda na polu Soanu;

Gdy czynił w Egipcie znaki swoje, a cuda swe na polu Soan;

Gdy zamienił w krew ich rzeki i ich strumienie, tak że nie mogli z nich pić.

Gdy obrócił w krew rzeki ich, i strumienie ich, tak, że z nich pić nie mogli.

Zesłał na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich niszczyły;

Przepuścił na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich gubiły:

I dał robactwu ich plony, a ich pracę szarańczy.

I dał chrząszczom urodzaje ich, a prace ich szarańczy.

Zniszczył gradem ich winorośle, a sykomory szronem.

Potłukł gradem szczepy ich, a drzewa leśnych fig ich gradem lodowym.

Ich bydło wydał na pastwę gradu, a ich stada na pastwę błyskawic.

I podał gradowi bydło ich, a majętność ich węglu ognistemu.

Wylał na nich żar swojego gniewu, zapalczywość, oburzenie i udrękę, zesławszy na nich złych aniołów.

Posłał na nich gniew zapalczywości swojej, popędliwość, i rozgniewanie, i uciśnienie, przypuściwszy na nich aniołów złych.

Otworzył drogę dla swego gniewu, nie zachował ich duszy od śmierci, a ich życie wydał zarazie;

Wyprostował ścieżkę gniewowi swemu, nie zachował od śmierci duszy ich, i na bydło ich powietrze dopuścił;

Wytracił wszystko pierworodne w Egipcie, pierwociny ich mocy w namiotach Chama;

I pobił wszystko pierworodztwo w Egipcie, pierwiastki mocy ich w przybytkach Chamowych;

Ale swój lud wyprowadził jak owce i wiódł ich po pustyni jak stado.

Ale jako owce wyprowadził lud swój, a wodził ich jako stada po puszczy.

Prowadził ich bezpiecznie, tak że się nie lękali, a ich wrogów przykryło morze;

Wodził ich w bezpieczeństwie, tak, że się nie lękali, (a nieprzyjaciół ich okryło morze,)

I przyprowadził ich do swej świętej granicy; do góry, którą nabyła jego prawica.

Aż ich przywiódł do świętej granicy swojej, na onę górę, której nabyła prawica jego.

Wypędził przed nimi narody, sznurem wyznaczył im dziedzictwo, żeby pokolenia Izraela mieszkały w swoich namiotach.

I wyrzucił przed twarzą ich narody, i sprawił, że im przyszły na sznur dziedzictwa ich, ażeby mieszkały w przybytkach ich pokolenia Izraelskie.

Oni jednak wystawiali na próbę i pobudzali do gniewu Boga Najwyższego, i nie strzegli jego świadectw.

A wszakże przecież kusili i draźnili Boga najwyższego, a świadectwa jego nie strzegli.

Lecz odwrócili się i postępowali przewrotnie jak ich ojcowie, schodzili z drogi jak łuk zawodny.

Ale się odwrócili, i przewrotnie się obchodzili, jako i ojcowie ich; wywrócili się jako łuk omylny.

Pobudzali go bowiem do gniewu przez swe wyżyny i rzeźbionymi posągami wzbudzali jego zazdrość.

Bo go wzruszyli do gniewu wyżynami swemi, a rytemi bałwanami swemi pobudzili go do zapalczywości.

Gdy Bóg to usłyszał, rozgniewał się i wielce wzgardził Izraelem.

Co słysząc Bóg rozgniewał się, i zbrzydził sobie bardzo Izraela,

I opuścił przybytek w Szilo; namiot, który rozbił wśród ludzi;

Tak, że opuściwszy przybytek w Sylo, namiot, który postawił między ludźmi,

I oddał w niewolę swoją moc i swoją chwałę w ręce wroga.

Podał w niewolę moc swoję, i sławę swoję w ręce nieprzyjacielskie.

Wydał swój lud pod miecz i rozgniewał się na swoje dziedzictwo.

Dał pod miecz lud swój, a na dziedzictwo swoje rozgniewał się.

Ich młodzieńców pochłonął ogień, a ich dziewic nie wydano za mąż.

Młodzieńców jego ogień pożarł, a panienki jego nie były uczczone.

Ich kapłani padli od miecza, a ich wdowy nie lamentowały.

Kapłani jego od miecza polegli, a wdowy jego nie płakały.

Lecz potem Pan ocknął się jak ze snu, jak mocarz wykrzykujący od wina.

Lecz potem ocucił się Pan jako ze snu, jako mocarz wykrzykający od wina.

I uderzył na tyły swoich wrogów, okrył ich wieczną hańbą.

I zaraził nieprzyjaciół swoich na pośladkach, a na wieczną hańbę podał ich.

Ale choć wzgardził namiotem Józefa i pokolenia Efraima nie wybrał;

Ale choć wzgardził namiotem Józefowym, a pokolenia Efraimowego nie obrał,

Jednak wybrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował.

Wszakże obrał pokolenie Judowe, i górę Syon, którą umiłował.

I zbudował swoją świątynię jak wysoki pałac; jak ziemię, którą ugruntował na wieki.

I wystawił sobie jako pałac wysoki świątnicę swoję, jako ziemię, którą ugruntował na wieki.

Wybrał też Dawida, swego sługę; wziął go z owczych zagród;

I obrał Dawida sługę swego, wziąwszy go z obór owczych;

Przywołał go, gdy chodził za karmiącymi owcami, aby pasł Jakuba, jego lud, i Izraela, jego dziedzictwo.

Gdy chodził za owcami kotnemi, przyprowadził go, aby pasł Jakóba, lud jego, i Izraela, dziedzictwo jego;

A on ich pasł w prawości swego serca i prowadził ich roztropną ręką.

Który ich pasł w szczerości serca swego, a w roztropności rąk swoich prowadził ich.