Księga Psalmów 77

Przedniejszemu śpiewakowi dla Jedytuna psalm Asafowy.

Wzniosłem swój głos do Boga i zawołałem; wzniosłem swój głos do Boga i mnie wysłuchał.

Głos mój podnoszę do Boga, kiedy wołam; głos mój podnoszę do Boga, aby mię wysłuchał.

W dniu mego utrapienia szukałem Pana, moje ręce wyciągałem w nocy nieustannie, moja dusza nie dała się pocieszyć.

W dzień utrapienia mego szukałem Pana: wyciągałem w nocy ręce moje bez przestania, a nie dała się ucieszyć dusza moja.

Gdy wspominałem Boga, byłem strwożony; rozmyślałem, a mój duch był ogarnięty utrapieniem. Sela.

Wspominałem na Boga, a trwożyłem sobą; rozmyślałem, a utrapieniem ściśniony był duch mój. Sela.

Ty zatrzymujesz otwarte powieki mych oczu, jestem tak zaniepokojony, że nie potrafię mówić.

Zatrzymywałeś oczy moje, aby czuły; potartym był, ażem nie mógł mówić.

Rozpamiętuję dni przeszłe i dawne lata.

Przychodziły mi na pamięć dni przeszłe i lata dawne.

Przypominam sobie mój śpiew; nocą rozmyślam w sercu i mój duch docieka:

Wspominałem sobie na śpiewanie moje; w nocym w sercu swem rozmyślał, i wywiadywał się o tem duch mój, mówiąc:

Czy Pan odrzuci na wieki i już więcej nie okaże łaski?

Izali mię na wieki odrzuci Pan, a więcej mi już łaski nie ukaże?

Czy jego miłosierdzie ustało na zawsze i jego obietnica nigdy się nie spełni?

Izali do końca ustanie miłosierdzie jego, i koniec weźmie słowo od rodzaju aż do rodzaju? Izali zapomniał Bóg zmiłować się?

Czy Bóg zapomniał o litości? Czy w gniewie stłumił swoją łaskawość? Sela.

Izali zatrzymał w gniewie litości swoje? Sela.

I powiedziałem: To jest moja niemoc; jednak będę wspominał lata prawicy Najwyższego.

I rzekłem: Toć jest śmierć moja; wszakże prawica Najwyższego uczyni odmianę.

Będę wspominał dzieła Pana, będę wspominał twoje dawne cuda.

Wspominać sobie będę na sprawy Pańskie, a przypominać sobie będę dziwne sprawy twoje, zdawna uczynione.

Będę rozmyślał o wszystkich twoich dziełach i o twoich czynach będę mówił.

I będę rozmyślał o wszelkiem dziele twojem, i o uczynkach twoich będę mówił:

Boże, święta jest twoja droga; który bóg jest tak wielki, jak nasz Bóg?

Boże! święta jest droga twoja. Któryż Bóg jest tak wielki, jako Bóg nasz?

Ty jesteś Bogiem, który czyni cuda; dałeś poznać narodom swoją moc.

Tyś jest Bóg,który czynisz cuda; podałeś do znajomości między narody moc twoję.

Odkupiłeś swoim ramieniem twój lud, synów Jakuba i Józefa. Sela.

Odkupiłeś ramieniem twojem lud swój, syny Jakóbowe i Józefowe. Sela.

Widziały cię wody, o Boże, widziały cię wody i ulękły się, poruszyły się głębiny.

Widziały cię wody, o Boże! widziały cię wody, i ulękły się, i wzruszyły się przepaści.

Chmury spłynęły wodą, niebiosa wydały gromy i poleciały twoje strzały.

Obłoki wydały powodzi; niebiosa wydały gromy, a strzały twoje tam i sam biegały.

Huk twego grzmotu wśród obłoków, błyskawice oświetliły świat, ziemia poruszyła się i zatrzęsła.

Huczało grzmienie twoje po obłokach, błyskawice oświeciły okrąg ziemi, ziemia się wzruszyła i zatrzęsła.

Twoja droga wiodła przez morze, twoje ścieżki przez wielkie wody i nie było znać twoich śladów.

Przez morze była droga twoja, a ścieżki twoje przez wody wielkie, wszakże śladów twoich nie było. Prowadziłeś lud twój, jako stado owiec, przez rękę Mojżesza i Aarona.

Prowadziłeś swój lud jak stado owiec ręką Mojżesza i Aarona.