Studiuj werset

Księga Psalmów 77,3

„Gdy wspominałem Boga, byłem strwożony; rozmyślałem, a mój duch był ogarnięty utrapieniem. Sela."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Wspominałem na Boga, a trwożyłem sobą; rozmyślałem, a utrapieniem ściśniony był duch mój. Sela."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Wspominam Boga i zawodzę; rozmyślam i omdlewa mój duch. Sela.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Wspomniałem na Boga, i kochałem się: i rozmyślałem, i ustał duch mój.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Wspomniałem na Boga y trwożyłem sobą: Mowiłem, a duch moy był vciśnieniem vtrapion, Sela.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Gdy wspominam Boga, to jęczę; gdy rozmyślam – mój duch słabnie. Sela.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: I remembered God, and was troubled: I complained, and my spirit was overwhelmed. Selah.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: I remembered You, O God, and I groaned; I mused and my spirit grew faint. Selah
WEB · World English Bible, 2020: I remember God, and I groan. I complain, and my spirit is overwhelmed. Selah.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: memor fui Dei, et delectatus sum, et exercitatus sum, et defecit spiritus meus.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: אֶזְכְּרָ֣ה אֱלֹהִ֣ים וְאֶֽהֱמָיָ֑ה אָשִׂ֓יחָה ׀ וְתִתְעַטֵּ֖ף רוּחִ֣י סֶֽלָה׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ καὶ εὐφράνθην· ἠδολέσχησα, καὶ ὠλιγοψύχησε τὸ πνεῦμά μου. (διάψαλμα).

Porównaj cały rozdział Ps 77 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (16)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ps 61,2 →
„Z krańców ziemi wołam do ciebie, gdy moje serce jest zatrwożone; wprowadź mnie na skałę, która jest wyższa ode mnie.”
Ps 142,2–3 →
„Wylewam przed nim swoją troskę i opowiadam mu swoje utrapienie. Gdy mój duch jest we mnie zdruzgotany, ty znasz moją ścieżkę; na drodze, którą chodziłem, zastawili na mnie sidło.”
Hi 7,11 →
„Dlatego nie mogę powstrzymać swoich ust, będę mówił w utrapieniu swego ducha, będę narzekał w goryczy swojej duszy.”
Hi 31,23 →
„Bałem się bowiem klęski od Boga, a przed jego majestatem nie mógłbym się ostać.”
Hi 6,4 →
„Tkwią we mnie bowiem strzały Wszechmocnego, których jad osuszył mego ducha, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.”
Hi 23,15–16 →
„Dlatego drżę przed jego obliczem; gdy to rozważam, lękam się go. Bóg osłabił moje serce, Wszechmocny mnie zatrwożył.”
Ps 42,5 →
„Dlaczego się smucisz, moja duszo, i czemu się we mnie trwożysz? Zaufaj Bogu, bo jeszcze będę go wysławiał za jego zbawcze oblicze.”
Ps 42,11 →
„Czemu się smucisz, moja duszo, i czemu się we mnie trwożysz? Zaufaj Bogu, bo jeszcze będę go wysławiał, gdyż on jest zbawieniem mego oblicza i moim Bogiem.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (8)

Ps 43,5 →
„Czemu się smucisz, moja duszo, i czemu się we mnie trwożysz? Zaufaj Bogu, bo jeszcze będę go wysławiał, gdyż on jest zbawieniem mego oblicza i moim Bogiem.”
Ps 55,4–5 →
„Moje serce boleje we mnie i dopadł mnie strach przed śmiercią. Przyszły na mnie bojaźń i drżenie i przejęła mnie trwoga.”
Ps 102,3–28 →
„Moje dni bowiem nikną jak dym, a moje kości są rozpalone jak ognisko. Moje serce jest porażone i usycha jak trawa, tak że zapomniałem jeść chleb. Od głosu mego wołania moje kości przylgnęły mi do ciała.…”
Ps 143,4–5 →
„I mój duch jest zdruzgotany we mnie, serce we mnie niszczeje. Wspominam dawne dni, rozmyślam o wszystkich twoich dziełach i rozważam czyny twoich rąk.”
Jr 17,17 →
„Nie bądź dla mnie postrachem. Ty jesteś moją nadzieją w dniu utrapienia.”
Lm 3,39 →
„Czemu więc żali się człowiek żyjący, człowiek – z powodu kary za swoje grzechy?”
Ps 88,3–18 →
„Moja dusza bowiem jest nasycona utrapieniem, a moje życie zbliża się do grobu. Zaliczono mnie do tych, którzy zstępują do dołu; stałem się jak człowiek bez siły. Zaliczono mnie do umarłych; jestem jak zabici, którzy leżą w grobie, o których już nie pamiętasz i którzy są odłączeni od twojej ręki.…”
Lm 3,17 →
„Oddaliłeś moją duszę od pokoju. Zapomniałem, co to pomyślność.”