Studiuj werset

Księga Psalmów 61,2

„Z krańców ziemi wołam do ciebie, gdy moje serce jest zatrwożone; wprowadź mnie na skałę, która jest wyższa ode mnie."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Od końca ziemi wołam do ciebie w zatrwożeniu serca mego; wprowadź mię na skałę, która jest wywyżą nad mię."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Wołam do Ciebie z krańca ziemi oraz w zwątpieniu mego serca; wprowadź mnie na niedostępną dla mnie opokę.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Od kończyn ziemie wołałem do ciebie, gdy się frasowało serce moje: na skale wywyższyłeś mię, prowadziłeś mię.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Od końca źiemie będę wołał ku tobie gdy iest w żałosci serce moie, wywiedźże mię na skałę ktora iest wyższa niż ia.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Z krańca ziemi wołam do Ciebie w słabości mojego serca; wprowadź mnie na skałę, wyższą ode mnie.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: From the end of the earth will I cry unto thee, when my heart is overwhelmed: lead me to the rock that is higher than I.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: From the ends of the earth I call out to You whenever my heart is faint. Lead me to the rock that is higher than I.
WEB · World English Bible, 2020: From the end of the earth, I will call to you when my heart is overwhelmed. Lead me to the rock that is higher than I.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: A finibus terræ ad te clamavi, dum anxiaretur cor meum; in petra exaltasti me. Deduxisti me,

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: מִקְצֵ֤ה הָאָ֨רֶץ ׀ אֵלֶ֣יךָ אֶ֭קְרָא בַּעֲטֹ֣ף לִבִּ֑י בְּצוּר־יָר֖וּם מִמֶּ֣נִּי תַנְחֵֽנִי׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ἀπὸ τῶν περάτων τῆς γῆς πρὸς σὲ ἐκέκραξα ἐν τῷ ἀκηδιάσαι τὴν καρδίαν μου· ἐν πέτρᾳ ὕψωσάς με, ὡδήγησάς με,

Porównaj cały rozdział Ps 61 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (19)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ps 18,2 →
„Pan moją skałą, moją twierdzą i wybawicielem. Mój Bóg moją opoką, której będę ufał, moją tarczą i rogiem mego zbawienia, moją warownią.”
Ps 139,9–10 →
„Gdybym wziął skrzydła zorzy porannej, aby zamieszkać na krańcu morza; I tam twoja ręka prowadziłaby mnie i twoja prawica by mnie podtrzymała.”
Iz 32,2 →
„I ten mężczyzna będzie jak zasłona przed wiatrem i jak schronienie przed burzą; jak strumienie wód w suchym miejscu, jak cień wielkiej skały w spragnionej ziemi.”
Ps 62,6 →
„On jedynie jest moją skałą i zbawieniem, moją twierdzą; nie zachwieję się.”
Pwt 4,29 →
„Jeśli jednak stamtąd będziesz szukać Pana, swego Boga, wtedy znajdziesz go, jeśli będziesz go szukał całym swym sercem i całą swą duszą.”
Ps 62,2 →
„Tylko on jest moją skałą i zbawieniem, moją twierdzą; nie zachwieję się za bardzo.”
Ps 77,3 →
„Gdy wspominałem Boga, byłem strwożony; rozmyślałem, a mój duch był ogarnięty utrapieniem. Sela.”
Ps 18,46 →
„Pan żyje, niech będzie błogosławiona moja skała, niech będzie wywyższony Bóg mego zbawienia.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (11)

Ps 27,5 →
„Skryje mnie bowiem w dniu niedoli w swoim przybytku, schowa mnie w ukryciu swego namiotu i wyniesie mnie na skałę.”
Ps 142,3 →
„Gdy mój duch jest we mnie zdruzgotany, ty znasz moją ścieżkę; na drodze, którą chodziłem, zastawili na mnie sidło.”
Ps 40,2 →
„Wyciągnął mnie ze strasznego dołu i z błota grząskiego i postawił moje stopy na skale, i umocnił moje kroki.”
Jon 2,2–4 →
„I powiedział: Wołałem do Pana w swoim ucisku i wysłuchał mnie; z głębi piekła wołałem i wysłuchałeś mego głosu. Rzuciłeś mnie bowiem w głębię, w sam środek morza, i ogarnęła mnie toń. Wszystkie twoje nawałnice i fale przewaliły się nade mną.…”
Iz 54,11 →
„O utrapiona, smagana wichrem, niepocieszona! Oto położę twoje kamienie na błyszczących kamieniach, a twoje fundamenty na szafirach.”
Ps 143,4 →
„I mój duch jest zdruzgotany we mnie, serce we mnie niszczeje.”
Ps 42,6 →
„Mój Boże, smuci się we mnie moja dusza, dlatego wspominam cię z ziemi Jordanu i Hermonu, z góry Misar.”
Ps 43,5 →
„Czemu się smucisz, moja duszo, i czemu się we mnie trwożysz? Zaufaj Bogu, bo jeszcze będę go wysławiał, gdyż on jest zbawieniem mego oblicza i moim Bogiem.”
Ps 55,5 →
„Przyszły na mnie bojaźń i drżenie i przejęła mnie trwoga.”
Łk 22,44 →
„I w śmiertelnym zmaganiu jeszcze gorliwiej się modlił, a jego pot był jak krople krwi spadające na ziemię.”
Mk 14,33–34 →
„Wziąwszy ze sobą Piotra, Jakuba i Jana, zaczął odczuwać lęk i udrękę. I powiedział do nich: Bardzo smutna jest moja dusza aż do śmierci. Zostańcie tu i czuwajcie.”