Studiuj werset

Ewangelia Łukasza 22,44

„I w śmiertelnym zmaganiu jeszcze gorliwiej się modlił, a jego pot był jak krople krwi spadające na ziemię."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Ale będąc w boju, gorliwiej się modlił, a był pot jego jako krople krwi ściekające na ziemię."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (14)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: A będąc w trwodze, jeszcze gorliwiej się modlił, zaś jego pot stał się jak skrzepy krwi spływające na ziemię.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: I stał się pot jego jako krople krwie zbiegającéj na ziemię.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Ale będąc w vtrapieniu złożony, tym pilniey się modlił, a pot iego był iako krople krwie padaiące na ziemię.
SŻ · Słowo Życia — Nowy Testament (Biblica, otwarty dostęp), 2016: Przeżywając ogromną udrękę, Jezus tak gorliwie się modlił, że Jego pot kapał na ziemię jak wielkie krople krwi.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: A gdy stanął do śmiertelnego boju, jeszcze gorliwiej się modlił, a Jego pot stał się jak krople krwi spadające na ziemię.
BKJ · Biblia Króla Jakuba (Nowy Testament), 2025: I będąc w agonii, jeszcze gorliwiej modlił się: a jego pot był jak wielkie krople krwi spadające na ziemię.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: And being in an agony he prayed more earnestly: and his sweat was as it were great drops of blood falling down to the ground.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: And in His anguish, He prayed more earnestly, and His sweat became like drops of blood falling to the ground.
WEB · World English Bible, 2020: Being in agony, he prayed more earnestly. His sweat became like great drops of blood falling down on the ground.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Et factus est sudor ejus sicut guttæ sanguinis decurrentis in terram.

Języki oryginału

TR · Textus Receptus, 1550/1894: Καὶ γενόμενος ἐν ἀγωνίᾳ, ἐκτενέστερον προσηύχετο. Ἐγένετο δὲ ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος καταβαίνοντες ἐπὶ τὴν γῆν.
BYZ · Tekst bizantyjski (Robinson-Pierpont), 2005: καὶ γενόμενος ἐν ἀγωνίᾳ ἐκτενέστερον προσηύχετο. ἐγένετο δὲ ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος καταβαίνοντες ἐπὶ τὴν γῆν.
TISCH · Tischendorf, wyd. 8, 1869–1872: καὶ γενόμενος ἐν ἀγωνίᾳ ἐκτενέστερον προσηύχετο· καὶ ἐγένετο ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος καταβαίνοντος ἐπὶ τὴν γῆν.
SBLGNT · SBL Greek New Testament, 2010: καὶ γενόμενος ἐν ἀγωνίᾳ ἐκτενέστερον προσηύχετο· καὶ ἐγένετο ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος καταβαίνοντες ἐπὶ τὴν γῆν.

Porównaj cały rozdział Łk 22 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (11)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Lm 1,12 →
„Czy nic was to nie obchodzi, wszyscy, którzy przechodzicie obok? Spójrzcie i zobaczcie, czy jest boleść podobna do mojej boleści, jaką mi zadano, którą dotknął mnie Pan w dniu swojego zapalczywego gniewu.”
Hbr 5,7 →
„On za dni swego ciała zanosił z głośnym wołaniem i ze łzami modlitwy i usilne prośby do tego, który mógł go wybawić od śmierci, i został wysłuchany z powodu swojej bogobojności.”
Ps 22,12–21 →
„Otoczyło mnie mnóstwo cielców, osaczyły mnie byki Baszanu. Rozwarły na mnie swe paszcze jak lew drapieżny i ryczący. Rozpłynąłem się jak woda i rozłączyły się wszystkie moje kości; moje serce stało się jak wosk, roztopiło się w moim wnętrzu.…”
Rz 8,32 →
„On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale wydał go za nas wszystkich, jakże nie miałby z nim darować nam wszystkiego?”
Ps 130,1–2 →
„Z głębokości wołam do ciebie, Panie. Panie, wysłuchaj mego głosu. Nakłoń swych uszu na głos mojego błagania.”
Iz 53,10 →
„Lecz spodobało się Panu zetrzeć go i zgnębić. A po złożeniu swojej duszy na ofiarę za grzech, ujrzy swoje potomstwo, przedłuży swoje dni i to, co się podoba Panu, przez jego rękę szczęśliwie się spełni.”
J 12,27 →
„Teraz moja dusza jest zatrwożona. I cóż powiem? Ojcze, zachowaj mnie od tej godziny? Przecież dlatego przyszedłem na tę godzinę.”
Rdz 32,24–28 →
„Jakub zaś został sam. I walczył z nim pewien mężczyzna aż do wzejścia zorzy. A widząc, że nie może go pokonać, dotknął go w staw biodrowy i wytrącił biodro Jakubowi ze stawu, gdy się z nim mocował. I powiedział: Puść mnie, bo już wzeszła zorza. Odpowiedział: Nie puszczę cię, aż mi pobłogosławisz.…”

Pokaż pozostałe odsyłacze (3)

Ps 143,6–7 →
„Wyciągam ku tobie swoje ręce; moja dusza pragnie ciebie jak sucha ziemia. Sela. Wysłuchaj mnie prędko, Panie; mój duch omdlewa; nie ukrywaj przede mną swego oblicza, bym się nie stał jak ci, którzy schodzą do dołu.”
Lm 3,53–56 →
„Wyniszczyli moje życie w lochu i przywalili mnie kamieniem. Wezbrały wody nad moją głową i powiedziałem: Już po mnie! Wzywałem twego imienia, Panie, z głębokiego lochu.…”
Jon 2,2–3 →
„I powiedział: Wołałem do Pana w swoim ucisku i wysłuchał mnie; z głębi piekła wołałem i wysłuchałeś mego głosu. Rzuciłeś mnie bowiem w głębię, w sam środek morza, i ogarnęła mnie toń. Wszystkie twoje nawałnice i fale przewaliły się nade mną.”