otchłań

A ziemia była bezkształtna i pusta i ciemność była nad głębią, a Duch Boży unosił się nad wodami.

W sześćsetnym roku życia Noego, w drugim miesiącu, siedemnastego dnia tego miesiąca, w tym właśnie dniu, przerwały się wszystkie źródła wielkiej głębi i otworzyły się okna nieba.

I źródła głębi i okna nieba zamknęły się, i deszcz z nieba został zatrzymany.

Od Boga twego ojca, który będzie cię wspomagał, i od Wszechmogącego, który ci pobłogosławi błogosławieństwami nieba z wysoka i błogosławieństwami głębin leżących na dole, i błogosławieństwami piersi i łona.

Okryły ich głębiny, poszli w głębię jak kamień.

Pod tchnieniem twoich nozdrzy zebrały się wody, cieknące wody stanęły jak wał i głębiny osiadły pośrodku morza.

Pan, twój Bóg, prowadzi cię bowiem do ziemi dobrej, do ziemi potoków wód, źródeł i głębin, wytryskających w dolinach i górach;

O Józefie powiedział: Niech jego ziemia będzie błogosławiona przez Pana, z najlepszych rzeczy niebios, z rosy i z otchłani rozłożonej pod ziemią.

Głębia mówi: Nie ma jej we mnie. Morze powiada: U mnie też jej nie ma.

Czy dotarłeś aż do źródeł morza? Czy przechadzałeś się po dnie głębin?

Wody zostają przykryte niczym kamieniem, gdy powierzchnia głębiny zamarza.

Zostawia za sobą błyszczącą ścieżkę, tak że się wydaje, że głębiny mają siwiznę.

On gromadzi wody morskie jak na stos i w skarbcach zbiera głębiny.

Twoja sprawiedliwość jak najwyższe góry, twoje sądy jak wielka przepaść; ty, Panie, zachowujesz ludzi i zwierzęta!

Przepaść przyzywa przepaść szumem twoich upustów; wszystkie twoje fale i nawałnice przewalają się nade mną.

Zesłałeś na mnie wielkie i ciężkie utrapienia, lecz znowu przywrócisz mi życie i z głębi ziemi znów mnie wydobędziesz.

Widziały cię wody, o Boże, widziały cię wody i ulękły się, poruszyły się głębiny.

Rozszczepił skały na pustyni i napoił ich jakby z wielkich głębin.

Okryłeś ją głębią jak szatą, wody stanęły nad górami.

Zgromił Morze Czerwone i wyschło; i przeprowadził ich przez głębiny jak przez pustynię.

Oni wstępują aż do nieba i zstępują w głębiny, tak że ich dusza mdleje w niebezpieczeństwie.

Wszystko, co Pan chce, to czyni na niebie i na ziemi, w morzu i we wszystkich głębinach.

Chwalcie Pana z ziemi, smoki i wszystkie głębiny.

Dzięki jego wiedzy rozstąpiły się głębiny, a obłoki spuszczają rosę.

Gdy jeszcze nie było głębin, zostałam zrodzona, kiedy jeszcze nie było źródeł obfitujących w wody.

Kiedy przygotowywał niebiosa, byłam tam; gdy odmierzał okrąg nad powierzchnią głębi;

Gdy w górze utwierdzał obłoki i umacniał źródła głębin;

Czyś to nie ty wysuszyło morze, wody wielkiej głębi, i zamieniło głębiny morskie w drogę, aby przeszli odkupieni?

Który ich przeprowadził przez głębiny, jak konia na pustyni, tak że się nie potknęli?

Tak bowiem mówi Pan Bóg: Gdy uczynię cię miastem spustoszonym jak miasta, w których nikt nie mieszka, gdy sprowadzę na ciebie głębinę, tak że przykryją cię wielkie fale;

Wody dodały mu wzrostu i głębiny go wywyższyły, ich rzeki roztoczyły dokoła jego korzeń i puściły swoje strumienie ku wszystkim drzewom polnym.

Tak mówi Pan Bóg: W dniu, kiedy zstąpił do grobu, wzbudziłem lament, zamknąłem dla niego głębinę i wstrzymałem jej strumienie, i zastawiłem wielkie wody. Sprawiłem, że Liban okrył się ciemnością z jego powodu i z jego powodu wszystkie drzewa polne zemdlały.

To mi ukazał Pan Bóg: Oto Pan Bóg wezwał ogień w celu sądu, a wchłonął wielką głębię i strawił dział.

Wody ogarnęły mnie aż do duszy, przepaść mnie otoczyła, moją głowę owinęła trawa morska.

Widziały cię góry i zadrżały, ulewa wód przeminęła. Przepaść wydała swój głos, wysoko podniosła swoje ręce.