Księga Psalmów 22interlinia hebrajsko-polska

Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś? Czemu jesteś tak daleki od wybawienia mnie, od słów mego jęku?

Boże mój, wołam we dnie, a nie odzywasz się do mnie; w nocy, a nie mogę się uspokoić.

Ale ty jesteś Święty, mieszkający wśród chwały Izraela.

Tobie ufali nasi ojcowie, ufali i wyzwoliłeś ich.

Do ciebie wołali i zostali wybawieni, tobie ufali i się nie zawiedli.

Ja zaś jestem robakiem, a nie człowiekiem, pośmiewiskiem ludzi i wzgardą ludu.

Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie, wykrzywiają usta, potrząsają głową, mówiąc:

Zaufał Panu, niech go wyzwoli; niech go ocali, skoro go kocha.

Ale to ty mnie wydobyłeś z łona, napełniłeś mnie ufnością jeszcze u piersi mojej matki.

Na ciebie byłem zdany od narodzenia, od łona matki ty jesteś moim Bogiem.

Nie oddalaj się ode mnie, bo utrapienie bliskie, a nie ma nikogo, kto by mnie wspomógł.

Otoczyło mnie mnóstwo cielców, osaczyły mnie byki Baszanu.

Rozwarły na mnie swe paszcze jak lew drapieżny i ryczący.

Rozpłynąłem się jak woda i rozłączyły się wszystkie moje kości; moje serce stało się jak wosk, roztopiło się w moim wnętrzu.

Moja siła wyschła jak skorupa, a mój język przylgnął do podniebienia; położyłeś mnie w prochu śmierci.

Psy bowiem mnie osaczyły, obległa mnie zgraja złoczyńców; przebili moje ręce i nogi.

Mogę policzyć wszystkie moje kości; a oni patrzą na mnie, przypatrują się.

Dzielą między siebie moje szaty i o moją tunikę rzucają losy.

Ale ty, Panie, nie oddalaj się; mocy moja, spiesz mi na ratunek.

Ocal od miecza moją duszę, od mocy psów cenną duszę moją.

Wybaw mnie z lwiej paszczy, bo i od rogów jednorożców mnie ocaliłeś.

Będę głosił twoje imię moim braciom, będę cię chwalił pośród zgromadzenia.

Chwalcie Pana, wy, którzy się go boicie; wysławiajcie go, całe potomstwo Jakuba; bójcie się go, wszyscy potomkowie Izraela.

Bo nie wzgardził ani się nie brzydził utrapieniem ubogiego, ani nie ukrył przed nim swego oblicza, lecz gdy ten do niego wołał, wysłuchał go.

Od ciebie pochodzi moja chwała w wielkim zgromadzeniu; wypełnię swoje śluby wobec tych, którzy się ciebie boją.

Ubodzy będą jeść i nasycą się, chwalić Pana będą ci, którzy go szukają; wasze serce będzie żyć na wieki.

Przypomną sobie i nawrócą się do Pana wszystkie krańce ziemi i oddadzą pokłon przed twoim obliczem wszystkie rodziny narodów.

Do Pana bowiem należy królestwo i on panuje nad narodami.

Wszyscy bogaci ziemi będą jeść i oddawać mu pokłon, upadną przed jego obliczem wszyscy, którzy zstępują w proch, którzy nie mogą swej duszy zachować przy życiu.

Potomstwo będzie mu służyć i będzie poczytane Panu za pokolenie.

Przyjdą i ludowi, który się narodzi, opowiedzą jego sprawiedliwość – że on tak uczynił.