być

A ziemia była bezkształtna i pusta i ciemność była nad głębią, a Duch Boży unosił się nad wodami.

I Bóg powiedział: Niech stanie się światłość. I stała się światłość.

I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą. I nastał wieczór i poranek, dzień pierwszy.

Potem Bóg powiedział: Niech stanie się firmament pośrodku wód i niech oddzieli wody od wód.

I uczynił Bóg firmament, i oddzielił wody, które są pod firmamentem, od wód, które są nad firmamentem. I tak się stało.

I Bóg nazwał firmament niebem. I nastał wieczór i poranek, dzień drugi.

Potem Bóg powiedział: Niech się zbiorą w jednym miejscu wody, które są pod niebem, i niech się ukaże sucha powierzchnia. I tak się stało.

Potem Bóg powiedział: Niech ziemia zrodzi trawę, rośliny wydające nasiona i drzewo urodzajne przynoszące owoc według swego rodzaju, którego nasienie będzie w nim na ziemi. I tak się stało.

I nastał wieczór i poranek, dzień trzeci.

Potem Bóg powiedział: Niech się staną światła na firmamencie nieba, by oddzielały dzień od nocy, i niech stanowią znaki, pory roku, dni i lata.

I niech będą światłami na firmamencie nieba, aby świeciły nad ziemią. I tak się stało.

I nastał wieczór i poranek, dzień czwarty.

I nastał wieczór i poranek, dzień piąty.

Bóg powiedział też: Niech ziemia wyda istoty żywe według swego rodzaju: bydło, zwierzęta pełzające i zwierzęta ziemi według swego rodzaju. I tak się stało.

I Bóg powiedział: Oto dałem wam wszelkie rośliny wydające z siebie nasienie, które są na powierzchni całej ziemi, i wszelkie drzewo mające owoc drzewa, wydające z siebie nasienie – będą one dla was pokarmem.

I wszelkim zwierzętom ziemi, i wszelkiemu ptactwu niebieskiemu, i wszystkiemu, co pełza po ziemi i ma w sobie życie, pokarmem będą wszelkie rośliny zielone. I tak się stało.

I Bóg widział wszystko, co uczynił, a było to bardzo dobre. I nastał wieczór i poranek, dzień szósty.

Wszelkie krzewy polne, zanim były na ziemi, i wszelkie rośliny polne, nim wzeszły. Bo Pan Bóg jeszcze nie spuścił deszczu na ziemię i nie było człowieka, który by uprawiał ziemię.

Wtedy Pan Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.

A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.

Pan Bóg powiedział też: Niedobrze, by człowiek był sam; uczynię mu odpowiednią dla niego pomoc.

Dlatego opuści mężczyzna swojego ojca i swoją matkę i połączy się ze swoją żoną, i będą jednym ciałem.

I oboje, Adam i jego żona, byli nadzy, a nie wstydzili się.

A wąż był bardziej przebiegły niż wszystkie zwierzęta polne, które Pan Bóg uczynił. Powiedział on do kobiety: Czy Bóg rzeczywiście powiedział: Nie wolno wam jeść ze wszystkich drzew tego ogrodu?

Ale Bóg wie, że tego dnia, gdy z niego zjecie, otworzą się wasze oczy i będziecie jak bogowie znający dobro i zło.

I Adam nadał swojej żonie imię Ewa, bo ona była matką wszystkich żyjących.

Wtedy Pan Bóg powiedział: Oto człowiek stał się jak jeden z nas, znający dobro i zło. Wygnajmy go więc, aby nie wyciągnął swej ręki i nie wziął z drzewa życia, by jeść i żyć na wieki.

I urodziła jeszcze jego brata Abla. Abel był pasterzem owiec, a Kain był rolnikiem.

Z biegiem czasu zdarzyło się, że Kain przyniósł Panu ofiarę z plonów ziemi.

I Kain rozmawiał ze swoim bratem Ablem. A gdy byli na polu, Kain powstał przeciwko swemu bratu Ablowi i zabił go.

Gdy będziesz uprawiał ziemię, nie da ci już swego plonu. Tułaczem i zbiegiem będziesz na ziemi.

Oto wyganiasz mnie dziś z powierzchni ziemi, a przed twoją twarzą będę ukryty. Będę tułaczem i zbiegiem na ziemi, a stanie się tak, że ktokolwiek mnie spotka, zabije mnie.

I Kain obcował ze swoją żoną, a ona poczęła i urodziła Henocha. Zbudował też miasto i nazwał je imieniem swego syna – Henoch.

Ada urodziła Jabala, który był ojcem mieszkających w namiotach i pasterzy.

Jego brat miał na imię Jubal, a był on ojcem wszystkich grających na harfie i na flecie.

A dni Adama po spłodzeniu Seta było osiemset lat i spłodził synów i córki.

A tak wszystkich dni, które żył Adam, było dziewięćset trzydzieści lat i umarł.

Wszystkich dni Seta było dziewięćset dwanaście lat i umarł.

Wszystkich dni Enosza było dziewięćset pięć lat i umarł.

Wszystkich dni Kenana było dziewięćset dziesięć lat i umarł.

Wszystkich dni Mahalaleela było osiemset dziewięćdziesiąt pięć lat i umarł.

Wszystkich dni Jareda było dziewięćset sześćdziesiąt dwa lata i umarł.

Wszystkich dni Henocha było trzysta sześćdziesiąt pięć lat.

Wszystkich dni Matuzalema było dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć lat i umarł.

Wszystkich dni Lameka było siedemset siedemdziesiąt siedem lat i umarł.

A gdy Noe miał pięćset lat, spłodził Sema, Chama i Jafeta.

Gdy ludzie zaczęli się mnożyć na ziemi i rodziły im się córki;

I powiedział Pan: Mój duch nie będzie na zawsze się spierał z człowiekiem, bo jest on ciałem. Będzie więc jego dni sto dwadzieścia lat.

A w tych dniach byli na ziemi olbrzymi; nawet i potem, gdy synowie Boży zbliżali się do córek ludzkich, a one rodziły im synów. To są mocarze, którzy od dawna byli sławnymi mężczyznami.

To są dzieje rodu Noego: Noe był człowiekiem sprawiedliwym i doskonałym w swoich czasach. I Noe chodził z Bogiem.

I ze wszystkich zwierząt wszelkiego ciała po jednej parze wprowadzisz do arki, aby uchowały się z tobą żywe, będą to samiec i samica.

A ty weźmiesz ze sobą wszelki pokarm, który się nadaje do jedzenia, i zabierzesz do siebie, i będzie tobie i im na pokarm.

Noe miał sześćset lat, gdy przyszedł potop wód na ziemię.

A po siedmiu dniach wody potopu spadły na ziemię.

I deszcz padał na ziemię czterdzieści dni i czterdzieści nocy.

A potop trwał na ziemi czterdzieści dni i wody wezbrały, i podniosły arkę, i unosiła się nad ziemią.

A wody opadały nadal aż do dziesiątego miesiąca. I w dziesiątym miesiącu, pierwszego dnia, ukazały się szczyty gór.

Po upływie czterdziestu dni Noe otworzył okno arki, które zrobił.

W sześćset pierwszym roku, w pierwszym miesiącu, pierwszego dnia, wyschły wody na ziemi. Wtedy Noe zdjął przykrycie arki i zobaczył, że powierzchnia ziemi była sucha.

A strach i lęk przed wami będzie nad wszelkim zwierzęciem ziemi, nad wszelkim ptactwem nieba, nad wszystkim, co się porusza na ziemi, i nad wszelkimi rybami morza; oddane są w wasze ręce.