światło

I Bóg powiedział: Niech stanie się światłość. I stała się światłość.

Bóg widział, że światłość była dobra. I oddzielił Bóg światłość od ciemności.

I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą. I nastał wieczór i poranek, dzień pierwszy.

I żeby rządziły dniem i nocą, i oddzielały światłość od ciemności. I Bóg widział, że to było dobre.

Jeden nie widział drugiego i nikt przez te trzy dni nie podniósł się ze swego miejsca. Lecz w domach wszystkich synów Izraela było światło.

I powiadomiono mieszkańców Gazy: Przybył tu Samson. Otoczyli go więc i czyhali na niego przez całą noc w bramie miasta. Zachowywali się cicho przez całą noc, mówiąc: Gdy zacznie świtać, zabijemy go.

A o świcie ta kobieta przyszła i upadła przy drzwiach domu tego człowieka, gdzie przebywał jej pan; leżała tam, aż się rozwidniło.

Następnie Saul powiedział: Puśćmy się w pogoń za Filistynami nocą, łupmy ich aż do świtu, a nie zostawmy ani jednego z nich. Odpowiedzieli mu: Czyń wszystko, co ci się wydaje słuszne. Kapłan zaś powiedział: Przystąpmy tu do Boga.

Zaprawdę bowiem, jak żyje Pan, Bóg Izraela, który powstrzymał mnie od wyrządzenia ci krzywdy, gdybyś się nie pośpieszyła i nie zajechała mi drogi, to Nabalowi nie pozostałby do świtu nikt, aż do najmniejszego szczenięcia.

A gdy Abigail wróciła do Nabala, oto wyprawiał ucztę w swoim domu niczym ucztę królewską. A serce Nabala było w nim wesołe, gdyż był bardzo pijany, toteż nie powiedziała mu żadnego słowa aż do świtu.

Dawid wstał więc wraz z całym ludem, który z nim był, i przeprawili się przez Jordan. Do brzasku nie brakowało ani jednego człowieka, który by się nie przeprawił przez Jordan.

Będzie jak światło poranka, gdy słońce wschodzi, jak poranek bez chmur i jak od jego blasku po deszczu wyrasta ruń z ziemi.

Wtedy powiedzieli jeden do drugiego: Niedobrze czynimy. Ten dzień jest dniem dobrej nowiny, a my milczymy. Jeśli będziemy czekać aż do brzasku, spotka nas kara. Chodźcie więc teraz, pójdźmy i opowiadajmy o tym domowi króla.

I czytał je przed tym placem, który znajdował się przed Bramą Wodną, od rana aż do południa, przed mężczyznami i kobietami oraz tymi, którzy mogli zrozumieć; a uszy całego ludu były skupione na księdze Prawa.

Niech gwiazdy zaćmią się o zmierzchu, niech nie doczeka się światła ani nie zobaczy zorzy porannej;

Albo czemu nie stałem się jak ukryty, martwy płód, jak niemowlęta, które nie widziały światła?

Czemu nędznemu dane jest światło, a życie tym, którzy są rozgoryczeni na duszy;

On odsłania głębokie rzeczy z ciemności i wyprowadza na światło cień śmierci.

I chodzą po omacku w ciemności bez światła, i sprawia, że zataczają się jak pijani.

Noc zamieniają w dzień, światłość skraca się z powodu ciemności.

Tak, światło niegodziwych zgaśnie, a iskra jego ognia już nie zaświeci.

Światło jego przybytku się zaćmi i jego pochodnia nad nim zagaśnie.

Wypędzą go ze światła do ciemności i wyrzucą go z okręgu świata.

Cokolwiek postanowisz, to ci się spełni, a na twoich drogach rozbłyśnie światłość.

To są ci, którzy się sprzeciwiają światłości, nie znają jej dróg ani nie trwają na jej ścieżkach.

Morderca wstaje przed świtem i zabija ubogiego i potrzebującego, a w nocy jest jak złodziej.

W ciemności podkopują domy, które sobie za dnia oznaczyli, nie znają światła.

Czy można zliczyć jego wojska? A nad kim nie wschodzi jego światło?

Wodom nakreślił granice, aż nastąpi koniec światłości i ciemności.

Nie pozwala rozlewać się rzekom, a ukryte rzeczy wywodzi na światło.

Gdy jego pochodnia świeciła nad moją głową, a przy jego świetle przechodziłem w ciemności;

Jeśli się śmiałem do nich, nie wierzyli, a światła mojej twarzy nie odrzucali.

Gdy oczekiwałem dobra, oto przyszło zło; a gdy spodziewałem się światła, przyszła ciemność.

Jeśli patrzyłem na słońce, gdy świeciło, i na księżyc, gdy sunął wspaniale;

On wybawi jego duszę od zejścia do dołu, a jego życie ujrzy światło.

Aby odwrócić jego duszę od dołu i aby był oświecony światłem żyjących.

Oto rozciąga nad nim swoją światłość i okrywa głębiny morskie.

Chmurami okrywa światłość i rozkazuje jej ukrywać się za wyznaczoną chmurą).

Pod całym niebem go wypuszcza, a jego błyskawicę – na krańce ziemi.

Także wilgocią ziemi obciąża obłok, rozpędza chmurę swoim światłem.

Czy wiesz, kiedy i co postanawia Bóg o tych sprawach albo kiedy rozjaśnia światło swej chmury?

Teraz jednak ludzie nie mogą patrzyć na światło, gdy jaśnieje w chmurach, gdy wiatr przechodzi i rozprasza je.

Niegodziwym jest odebrana ich światłość, a wyniosłe ramię będzie złamane.

Gdzie jest droga do miejsca przebywania światłości? Gdzie swoje miejsce ma ciemność;

Jaką drogą dzieli się światłość, która rozpędza wiatr wschodni po ziemi?

Przez jego kichanie błyszczy światło, a jego oczy są jak powieki zorzy.

Wielu mówi: Któż pokaże nam dobro? Panie, wznieś nad nami światło twego oblicza.

Pan jest moją światłością i moim zbawieniem, kogóż będę się bać? Pan jest mocą mego życia, kogóż mam się lękać?

U ciebie bowiem jest źródło życia, w twojej światłości ujrzymy światłość.

I wyniesie twoją sprawiedliwość jak światłość, a twoją prawość jak południe.

Moje serce trzepocze, opuściła mnie siła, a światło moich oczu znikło.

Ześlij twoje światło i prawdę, niech mnie wiodą i wprowadzą na twoją świętą górę i do twoich przybytków.

Nie zdobyli bowiem ziemi swym mieczem ani ich nie wybawiło własne ramię, lecz twoja prawica i twoje ramię, i światło twego oblicza, bo upodobałeś ich sobie.

Pójdzie jednak do grona swych ojców; nigdy nie ujrzą światła.

Ocaliłeś bowiem moją duszę od śmierci, a moje nogi od upadku, abym chodził przed Bogiem w światłości żyjących.

Prowadził ich w obłoku za dnia, a całą noc w blasku ognia.

Błogosławiony lud, który zna okrzyk radości; będzie chodzić w świetle twego oblicza, Panie.

Światło jest zasiane dla sprawiedliwego i radość dla tych, którzy są prawego serca.

Okryłeś się światłością jak szatą, rozciągnąłeś niebiosa jak zasłonę.

Dla prawych wschodzi światłość w ciemności; on jest łaskawy, miłosierny i sprawiedliwy.