Księga Liczb 17interlinia hebrajsko-polska

Potem Pan powiedział do Mojżesza:

Mów do synów Izraela i weź od każdego z nich po lasce według domów ich ojców, od wszystkich ich naczelników według domów ich ojców dwanaście lasek, a imię każdego napisz na jego lasce.

A imię Aarona napiszesz na lasce Lewiego, gdyż jedna laska będzie dla każdego naczelnika z domu ich ojców.

I położysz je w Namiocie Zgromadzenia przed Świadectwem, gdzie się z wami spotykam.

I stanie się tak, że laska tego, kogo wybiorę, zakwitnie; i uśmierzę przed sobą szemrania synów Izraela, jakie kierują przeciwko wam.

Gdy Mojżesz przekazał to synom Izraela, wszyscy ich naczelnicy oddali mu swoje laski, po jednej lasce od każdego naczelnika z domu swego ojca, razem dwanaście lasek. Wśród ich lasek była też laska Aarona.

Potem Mojżesz złożył te laski przed Panem w Namiocie Świadectwa.

Nazajutrz, gdy Mojżesz przyszedł do Namiotu Świadectwa, oto laska Aarona, z domu Lewiego, zakwitła, wypuściła pączki, wydała kwiat i dojrzałe migdały.

Wtedy Mojżesz wyniósł wszystkie laski sprzed Pana do wszystkich synów Izraela; a gdy je ujrzeli, każdy z nich wziął swoją laskę.

I Pan powiedział do Mojżesza: Połóż laskę Aarona z powrotem przed Świadectwem, aby była zachowana na znak dla buntowników, a położysz kres ich szemraniu przeciwko mnie, aby nie pomarli.

I Mojżesz tak uczynił; jak Pan mu rozkazał, tak uczynił.

I synowie Izraela powiedzieli do Mojżesza: Oto umieramy, giniemy, wszyscy giniemy;

Każdy, kto zbliża się do przybytku Pana, umrze. Czy mamy doszczętnie zginąć?