Ewangelia Łukasza 1

Ponieważ wielu podjęło się sporządzić opis tych wydarzeń, co do których mamy zupełną pewność;

Ponieważ wiele się ich podjęło sporządzić historyję o tych sprawach, o których my pewną wiadomość mamy;

Tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa;

Tak jako nam podali ci, którzy od początku sami widzieli, i sługami tego słowa byli;

Postanowiłem i ja, który to wszystko od początku dokładnie wybadałem, opisać ci to po kolei, zacny Teofilu;

Zdało się też i mnie, którym tego wszystkiego z początku pilnie doszedł, tobie to porządnie wypisać, zacny Teofilu!

Abyś nabrał pewności co do tego, czego cię nauczono.

Abyś poznał pewność tych rzeczy, których cię nauczono.

Za dni Heroda, króla Judei, żył pewien kapłan imieniem Zachariasz, ze zmiany Abiasza. Miał on za żonę jedną z córek Aarona, której na imię było Elżbieta.

Był za dni Heroda, króla Judzkiego, kapłan niektóry, imieniem Zacharyjasz, z przemiany Abijaszowej, a żona jego była z córek Aaronowych, której imię było Elżbieta.

Oboje byli sprawiedliwi w oczach Boga, postępując nienagannie według wszystkich przykazań i nakazów Pana.

A byli oboje sprawiedliwymi przed obliczem Bożem, chodząc we wszystkich przykazaniach i usprawiedliwieniach Pańskich bez nagany.

Nie mieli jednak dziecka, ponieważ Elżbieta była niepłodna, i oboje byli w podeszłym wieku.

I nie mieli potomstwa, przeto iż Elżbieta była niepłodna, a byli oboje podeszłymi w latach swoich.

A gdy pełnił służbę kapłańską przed Bogiem w kolejności swojej zmiany;

Stało się tedy, gdy odprawiał urząd kapłański w porządku przemiany swojej przed Bogiem.

Zgodnie ze zwyczajem urzędu kapłańskiego padł na niego los, aby wejść do świątyni Pana i palić kadzidło.

Że według zwyczaju urzędu kapłańskiego przypadł nań los, aby kadził, wszedłszy do kościoła Pańskiego.

A cała rzesza ludzi modliła się na zewnątrz w czasie kadzenia.

A wszystko mnóstwo ludu było na dworze, modląc się w godzinę kadzenia.

Wtedy ukazał mu się anioł Pana stojący po prawej stronie ołtarza kadzenia.

Tedy mu się pokazał Anioł Pański, stojący po prawej stronie ołtarza, na którym kadzono.

I przeraził się Zachariasz na jego widok, i ogarnął go strach.

I zatrwożył się Zacharyjasz ujrzawszy go, a bojaźń przypadła nań.

Lecz anioł powiedział do niego: Nie bój się, Zachariaszu, bo twoja modlitwa została wysłuchana. Elżbieta, twoja żona, urodzi ci syna, któremu nadasz imię Jan.

I rzekł do niego Anioł: Nie bój się, Zacharyjaszu! boć jest wysłuchana modlitwa twoja, a Elżbieta, żona twoja, urodzi ci syna, i nazwiesz imię jego Jan,

Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu będzie się radować z jego narodzin.

Z którego będziesz miał radość i wesele, i wiele ich radować się będą z narodzenia jego.

Będzie bowiem wielki w oczach Pana. Nie będzie pił wina ani mocnego napoju i zostanie napełniony Duchem Świętym już w łonie swojej matki.

Albowiem będzie wielkim przed obliczem Pańskiem; wina i napoju mocnego nie będzie pił, a Duchem Świętym będzie napełniony zaraz z żywota matki swojej.

I wielu z synów Izraela nawróci do Pana, ich Boga.

A wielu z synów Izraelskich obróci ku Panu, Bogu ich.

On bowiem pójdzie przed nim w duchu i mocy Eliasza, aby zwrócić serca ojców ku dzieciom, a opornych ku roztropności sprawiedliwych, aby przygotować Panu lud gotowy.

Bo on pójdzie wprzód przed obliczem jego w duchu i w mocy Elijaszowej, aby obrócił serca ojców ku dzieciom, a odporne ku roztropności sprawiedliwych, aby sporządził Panu lud gotowy.

I powiedział Zachariasz do anioła: Po czym to poznam? Bo ja jestem stary i moja żona jest w podeszłym wieku.

I rzekł Zacharyjasz do Anioła: Po czemże to poznam? bom ja jest stary, a żona moja podeszła w dniach swych.

A anioł mu odpowiedział: Ja jestem Gabriel, który stoi przed Bogiem. Zostałem posłany, aby mówić do ciebie i przynieść ci tę radosną nowinę.

A odpowiadając Anioł, rzekł mu: Jam jest Gabryjel, który stoję przed obliczem Bożem, a posłanym jest, abym mówił do ciebie, a iżbym ci to wesołe poselstwo odniósł.

I będziesz niemy, i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, kiedy się to stanie, dlatego że nie uwierzyłeś moim słowom, które się wypełnią w swoim czasie.

A oto oniemiejesz, i nie będziesz mógł mówić aż do onego dnia, którego się to stanie, dlatego, żeś nie uwierzył słowom moim, które się wypełnią czasu swego.

A ludzie czekali na Zachariasza i dziwili się, że tak długo przebywa w świątyni.

A lud oczekiwał Zacharyjasza; i dziwowali się, że tak długo bawił w kościele.

Kiedy wyszedł, nie mógł do nich mówić. I zrozumieli, że miał widzenie w świątyni, bo dawał im znaki, i pozostał niemy.

A wyszedłszy nie mógł do nich mówić; i poznali, że widzenie widział w kościele; bo im przez znaki ukazywał, i został niemym.

A gdy skończyły się dni jego posługi, wrócił do swego domu.

I stało się, gdy się wypełniły dni posługiwania jego, odszedł do domu swego.

Po tych dniach Elżbieta, jego żona, poczęła i ukrywała się przez pięć miesięcy, mówiąc:

A po onych dniach poczęła Elżbieta, żona jego, i kryła się przez pięć miesięcy, mówiąc:

Tak mi uczynił Pan w dniach, kiedy wejrzał na mnie, aby zdjąć moją hańbę w oczach ludzi.

Iż mi tak Pan uczynił we dni, w które na mię wejrzał, aby odjął hańbę moję między ludźmi.

A w szóstym miesiącu Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret;

A w miesiącu szóstym posłany jest Anioł Gabryjel od Boga do miasta Galilejskiego, które zwano Nazaret,

Do dziewicy zaślubionej mężczyźnie, któremu na imię było Józef, z rodu Dawida; a dziewicy było na imię Maria.

Do Panny poślubionej mężowi, któremu imię było Józef, z domu Dawidowego, a imię Panny Maryja.

Kiedy anioł przyszedł do niej, powiedział: Witaj, obdarowana łaską, Pan jest z tobą. Błogosławiona jesteś między kobietami.

A wszedłszy Anioł do niej, rzekł: Bądź pozdrowiona, łaską udarowana, Pan jest z tobą; błogosławionaś ty między niewiastami.

Ale ona, ujrzawszy go, zlękła się z powodu jego słów i zastanawiała się, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.

Ale ona ujrzawszy go, zatrwożyła się na słowa jego, i myślała, jakie by to było pozdrowienie.

Wtedy anioł powiedział do niej: Nie bój się, Mario, znalazłaś bowiem łaskę u Boga.

I rzekł jej Anioł: Nie bój się, Maryjo! albowiem znalazłaś łaskę u Boga.

Oto poczniesz w swym łonie i urodzisz syna, któremu nadasz imię Jezus.

A oto poczniesz w żywocie i porodzisz syna, i nazwiesz imię jego Jezus.

Będzie on wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da mu tron jego ojca Dawida.

Ten będzie wielki, a Synem Najwyższego będzie nazwany, i da mu Pan Bóg stolicę Dawida, ojca jego;

I będzie królował nad domem Jakuba na wieki, a jego królestwu nie będzie końca.

I będzie królował nad domem Jakóbowym na wieki, a królestwu jego nie będzie końca.

Wtedy Maria powiedziała do anioła: Jak to się stanie, skoro nie obcowałam z mężczyzną?

Zatem Maryja rzekła do Anioła: Jakoż to będzie, gdyż ja męża nie znam?

A anioł jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego zacieni cię. Dlatego też to święte, co się z ciebie narodzi, będzie nazwane Synem Bożym.

A odpowiadając Anioł, rzekł jej: Duch Święty zstąpi na cię, a moc Najwyższego zacieni cię; przetoż i to, co się z ciebie święte narodzi, nazwane będzie Synem Bożym.

A oto Elżbieta, twoja krewna, także poczęła syna w swojej starości i jest w szóstym miesiącu ta, którą nazywano niepłodną.

A oto Elżbieta, pokrewna twoja, i ona poczęła syna w starości swojej, a ten miesiąc jest szósty onej, którą nazywano niepłodną.

Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego.

Bo nie będzie niemożne u Boga żadne słowo.

I powiedziała Maria: Oto służebnica Pana, niech mi się stanie według twego słowa. Wtedy odszedł od niej anioł.

I rzekła Maryja: Oto służebnica Pańska; niechże mi się stanie według słowa twego. I odszedł od niej Anioł.

W tych dniach Maria wstała i poszła z pośpiechem w góry do miasta w Judei.

Tedy wstawszy Maryja w onych dniach, poszła w górną krainę z kwapieniem do miasta Judzkiego.

Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.

A wszedłszy w dom Zacharyjaszowy, pozdrowiła Elżbietę.

A gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Marii, poruszyło się dziecko w jej łonie i Elżbieta została napełniona Duchem Świętym.

I stało się, skoro usłyszała Elżbieta pozdrowienie Maryi, skoczyło niemowlątko w żywocie jej, i napełniona jest Elżbieta Duchem Świętym.

I zawołała donośnym głosem: Błogosławiona jesteś między kobietami i błogosławiony jest owoc twego łona.

I zawołała głosem wielkim, i rzekła: Błogosławionaś ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota twego!

A skądże mi to, że matka mego Pana przyszła do mnie?

A skądże mi to, iż przyszła matka Pana mego do mnie?

Gdy bowiem głos twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dziecko w moim łonie.

Albowiem jako doszedł głos pozdrowienia twego do uszów moich, podskoczyło od radości niemowlątko w żywocie moim.

A błogosławiona, która uwierzyła. Spełni się bowiem to, co zostało jej powiedziane przez Pana.

A błogosławiona, która uwierzyła: Gdyż się wykonają te rzeczy, które jej są opowiedziane od Pana.

Wtedy Maria powiedziała: Wielbi moja dusza Pana;

Tedy rzekła Maryja: Wielbi dusza moja Pana;

I rozradował się mój duch w Bogu, moim Zbawicielu;

I rozradował się duch mój w Bogu, zbawicielu moim,

Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy. Oto bowiem wszystkie pokolenia będą mnie odtąd nazywać błogosławioną.

Iż wejrzał na uniżenie służebnicy swojej; albowiem oto odtąd błogosławioną mię zwać będą wszystkie narody.

Bo uczynił mi wielkie rzeczy ten, który jest mocny, i święte jest jego imię.

Bo mi uczynił wielkie rzeczy ten, który mocny jest, i święte imię jego;

A jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, którzy się go boją.

I którego miłosierdzie zostaje od narodu do narodu nad tymi, co się go boją.

Okazał moc swoim ramieniem i rozproszył pysznych w myślach ich serc.

Dokazał mocy ramieniem swojem, i rozproszył pyszne w myślach serca ich.

Strącił mocarzy z tronów, a wywyższył pokornych.

Ściągnął mocarze z stolic ich, a wywyższył uniżone.

Głodnych napełnił dobrami, a bogaczy odprawił z niczym.

Łaknące napełnił dobremi rzeczami, a bogacze rozpuścił próżne.

Ujął się za Izraelem, swym sługą, pomny na swoje miłosierdzie;

Przyjął Izraela, sługę swego, pamiętając na miłosierdzie swoje.

Jak mówił do naszych ojców, do Abrahama i jego potomstwa na wieki.

Jako mówił do ojców naszych, do Abrahama i nasienia jego na wieki.

I została z nią Maria około trzech miesięcy, a potem wróciła do swego domu.

I została z nią Maryja jakoby trzy miesiące; potem się wróciła do domu swego.

Dla Elżbiety zaś nadszedł czas porodu i urodziła syna.

A Elżbiecie wypełnił się czas, aby porodziła, i porodziła syna.

A gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał jej swoje wielkie miłosierdzie, cieszyli się razem z nią.

A usłyszawszy sąsiedzi i pokrewni jej, iż Pan z nią uczynił wielkie miłosierdzie swoje, radowali się pospołu z nią.

A ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecko, i chcieli nadać mu imię jego ojca, Zachariasza.

I stało się, że ósmego dnia przyszli, aby obrzezali dzieciątko; i nazwali je imieniem ojca jego, Zacharyjaszem.

Ale jego matka powiedziała: Nie tak, lecz będzie się nazywał Jan.

Ale odpowiadając matka jego rzekła: Nie tak; lecz nazwany będzie Janem.

I powiedzieli do niej: Nie ma nikogo w twoim rodzie, kogo by nazwano tym imieniem.

I rzekli do niej: Żadnego nie masz w rodzinie twojej, co by go zwano tem imieniem.

Pytali więc znakami jego ojca, jak chce go nazwać.

I skinęli na ojca jego, jako by go chciał nazwać.

A on poprosił o tabliczkę i napisał: Jan jest jego imię. I dziwili się wszyscy.

A on kazawszy sobie podać tabliczkę, napisał mówiąc: Jan jest imię jego. I dziwowali się wszyscy.

Natychmiast otworzyły się jego usta i rozwiązał się jego język, i mówił, wielbiąc Boga.

A zarazem otworzyły się usta jego, i język jego, i mówił, wielbiąc Boga.

I padł strach na wszystkich ich sąsiadów, i po całej górskiej krainie judzkiej rozgłoszone zostały wszystkie te słowa.

I przyszedł strach na wszystkie sąsiady ich, i po wszystkiej górnej krainie Judzkiej rozgłoszone są wszystkie te słowa.

Wszyscy zaś, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i mówili: Cóż to będzie za dziecko? I była z nim ręka Pańska.

Tedy wszyscy, którzy o tem słyszeli, składali to do serca swego, mówiąc: Cóż to wżdy za dziecię będzie? I była z nim ręka Pańska.

A Zachariasz, jego ojciec, będąc napełniony Duchem Świętym, prorokował:

A Zacharyjasz, ojciec jego, napełniony będąc Duchem Świętym, prorokował mówiąc:

Błogosławiony niech będzie Pan, Bóg Izraela, bo nawiedził i odkupił swój lud;

Błogosławiony niech będzie Pan, Bóg Izraelski, iż nawiedził i sprawił odkupienie ludowi swojemu;

I wzbudził nam róg zbawienia w domu Dawida, swego sługi;

I wystawił nam róg zbawienia w domu Dawida, sługi swego,

Jak mówił przez usta swoich świętych proroków, którzy byli od wieków;

Tak jako mówił przez usta świętych proroków swoich, którzy byli od wieku:

Że nas wybawi od naszych nieprzyjaciół i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą;

Iż im miał dać wybawienie od nieprzyjaciół naszych i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzili;

Aby okazać miłosierdzie naszym ojcom i przypomnieć swoje święte przymierze;

Aby uczynił miłosierdzie z ojcami naszymi, i wspomniał na przymierze swoje święte,

I przysięgę, którą złożył Abrahamowi, naszemu ojcu;

I na przysięgę, którą przysiągł Abrahamowi, ojcu naszemu, że nam to dać miał,

Że nam da, abyśmy mu służyli bez lęku, wybawieni z ręki naszych nieprzyjaciół;

Iżbyśmy mu bez bojaźni, z ręki nieprzyjaciół naszych będąc wybawieni, służyli;

W świętości i sprawiedliwości przed nim po wszystkie dni naszego życia.

W świętobliwości i w sprawiedliwości przed obliczem jego, po wszystkie dni żywota naszego.

A ty, dziecko, będziesz nazwane prorokiem Najwyższego, bo pójdziesz przed obliczem Pana, aby przygotować jego drogi;

A ty dzieciątko! Prorokiem Najwyższego nazwane będziesz; bo pójdziesz wprzód przed obliczem Pańskiem, abyś gotował drogi jego,

I żeby jego ludowi dać poznać zbawienie przez przebaczenie mu grzechów;

A iżbyś dał znajomość zbawienia ludowi jego przez odpuszczenie grzechów ich.

Dzięki serdecznemu miłosierdziu naszego Boga, przez które nawiedził nas wschód słońca z wysoka;

Przez wnętrzności miłosierdzia Boga naszego, w których nawiedził nas Wschód z wysokości.

Aby oświecić siedzących w ciemności i w cieniu śmierci, aby skierować nasze kroki na drogę pokoju.

Aby się ukazał siedzącym w ciemności i w cieniu śmierci ku wyprostowaniu nóg naszych na drogę pokoju.

A dziecko rosło i umacniało się w duchu, i przebywało na pustyniach aż do dnia ukazania się przed Izraelem.

A ono dzieciątko rosło, i umacniało się w duchu, i było na pustyniach aż do onego dnia, którego się okazało przed Izraelem.