Ewangelia Łukasza 2

A w tych dniach wyszedł dekret cesarza Augusta, aby spisano cały świat.

I stało się w one dni, że wyszedł dekret od cesarza Augusta, aby popisano wszystek świat.

A ten pierwszy spis odbył się, gdy Kwiryniusz był namiestnikiem Syrii.

A ten popis pierwszy stał się, gdy Cyreneusz był starostą Syryjskim.

Szli więc wszyscy, aby dać się spisać, każdy do swego miasta.

I szli wszyscy, aby popisani byli, każdy do miasta swego.

Poszedł też Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawida, zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i z rodu Dawida;

Wstąpił też i Józef z Galilei z miasta Nazaretu do ziemi Judzkiej, do miasta Dawidowego, które zowią Betlehem, (przeto iż on był z domu i z familii Dawidowej;)

Aby dać się spisać z Marią, poślubioną sobie małżonką, która była brzemienna.

Aby był popisany z Maryją, poślubioną sobie małżonką, która była brzemienną.

A gdy tam byli, nadszedł czas porodu.

I stało się, gdy tam byli, wypełniły się dni, aby porodziła.

I urodziła swego pierworodnego syna, owinęła go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.

I porodziła syna swego pierworodnego; a uwinęła go w pieluszki, i położyła go w żłobie, przeto iż miejsca nie mieli w gospodzie.

A byli w tej okolicy pasterze przebywający w polu i trzymający straż nocną nad swoim stadem.

A byli pasterze w onej krainie w polu nocujący i straż nocną trzymający nad stadem swojem.

I oto stanął przy nich anioł Pana, a chwała Pana zewsząd ich oświeciła. I ogarnął ich wielki strach.

A oto Anioł Pański stanął podle nich, a chwała Pańska zewsząd oświeciła je, i bali się bojaźnią wielką.

I powiedział do nich anioł: Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam wielką radość, która będzie udziałem całego ludu.

I rzekł do nich Anioł: Nie bójcie się; bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie wszystkiemu ludowi:

Dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan.

Iż się wam dziś narodził zbawiciel, który jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowem.

A to będzie dla was znakiem: Znajdziecie niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie.

A to wam będzie za znak: znajdziecie niemowlątko uwinione w pieluszki, leżące w żłobie.

I zaraz z aniołem przybyło mnóstwo wojsk niebieskich chwalących Boga i mówiących:

A zaraz z onym Aniołem przybyło mnóstwo wojsk niebieskich, chwalących Boga i mówiących:

Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, wobec ludzi dobra wola.

Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, w ludziach dobre upodobanie.

A gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili między sobą: Chodźmy aż do Betlejem i zobaczmy to, co się wydarzyło, a co Pan nam oznajmił.

I stało się, gdy odeszli Aniołowie od nich do nieba, że oniż pasterze rzekli jedni do drugich: Pójdźmyż aż do Betlehemu, a oglądajmy tę rzecz, która się stała, którą nam Pan oznajmił.

Spiesząc się więc, przyszli i znaleźli Marię, Józefa i niemowlę leżące w żłobie.

A tak spiesząc się, przyszli i znaleźli Maryję i Józefa, i ono niemowlątko leżące w żłobie.

A ujrzawszy, rozgłosili to, co zostało im powiedziane o tym dziecku.

I ujrzawszy rozsławili to, co im było powiedziano o tem dzieciątku.

A wszyscy, którzy słyszeli, dziwili się temu, co pasterze im mówili.

A wszyscy, którzy słyszeli, dziwowali się temu, co im pasterze powiadali.

Lecz Maria zachowywała wszystkie te słowa, rozważając je w swoim sercu.

Lecz Maryja zachowywała wszystkie te słowa, uważając je w sercu swojem.

I wrócili pasterze, wielbiąc i chwaląc Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, tak jak im zostało powiedziane.

I wrócili się pasterze, wielbiąc i chwaląc Boga ze wszystkiego, co słyszeli i widzieli, tak jako im było powiedziano.

A gdy minęło osiem dni i należało obrzezać dziecko, nadano mu imię Jezus, którym nazwał je anioł, zanim się poczęło w łonie.

A gdy się wypełniło ośm dni, aby obrzezano ono dzieciątko, tedy imię jego nazwane jest Jezus, którem było nazwane od Anioła, pierwej niż się w żywocie poczęło.

Gdy też według Prawa Mojżesza minęły dni jej oczyszczenia, przynieśli go do Jerozolimy, aby stawić go przed Panem;

Gdy się też wypełniły dni oczyszczenia jej według zakonu Mojżeszowego, przynieśli go do Jeruzalemu, aby go stawili Panu,

(Tak jak jest napisane w Prawie Pana: Każdy mężczyzna otwierający łono będzie nazywany świętym Panu);

(Tak jako napisano w zakonie Pańskim: że wszelki mężczyzna, otwierający żywot, świętym Panu nazwany będzie.)

I żeby złożyć ofiarę według tego, co zostało powiedziane w Prawie Pana, parę synogarlic albo dwa gołąbki.

A żeby oddali ofiarę według tego, co powiedziano w zakonie Pańskim, parę synogarlic, albo dwoje gołąbiąt.

A był w Jerozolimie człowiek imieniem Symeon. Ten człowiek był sprawiedliwy i bogobojny, oczekujący pociechy Izraela, a Duch Święty był nad nim.

A oto był człowiek w Jeruzalemie, któremu imię było Symeon; a ten człowiek był sprawiedliwy i bogobojny, oczekujący pociechy Izraelskiej, a Duch Święty był nad nim.

I objawił mu Bóg przez Ducha Świętego, że nie ujrzy śmierci, dopóki nie zobaczy Chrystusa Pańskiego.

I obwieszczony był od Boga przez Ducha Świętego, że nie miał oglądać śmierci, ażby pierwej oglądał Chrystusa Pańskiego.

Przyszedł on prowadzony przez Ducha Świętego do świątyni. A gdy rodzice wnosili dziecko – Jezusa, aby postąpić z nim według zwyczaju prawa;

Ten przyszedł z natchnienia Ducha Świętego do kościoła; a gdy rodzice wnosili dzieciątko, Jezusa, aby uczynili według zwyczaju zakonnego przy nim.

Wtedy on, wziąwszy go na ręce, chwalił Boga i mówił:

Tedy on wziąwszy go na ręce swoje, chwalił Boga i mówił:

Teraz pozwalasz odejść twemu słudze, Panie, w pokoju, według twego słowa;

Teraz puszczasz sługę twego, Panie! według słowa twego, w pokoju:

Gdyż moje oczy ujrzały twoje zbawienie;

Gdyż oczy moje oglądały zbawienie twoje,

Które przygotowałeś wobec wszystkich ludzi;

Któreś zgotował przed obliczem wszystkich ludzi;

Światłość na oświecenie pogan i chwałę twego ludu, Izraela.

Światłość ku objawieniu poganom, a chwałę ludu twego Izraelskiego.

A Józef i jego matka dziwili się temu, co o nim mówiono.

A ojciec i matka jego dziwowali się temu, co powiadano o nim.

I błogosławił im Symeon, i powiedział do Marii, jego matki: Oto ten położony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, przeciwko któremu będą mówić;

I błogosławił im Symeon, i rzekł do Maryi, matki jego: Oto ten położony jest na upadek i na powstanie wielu ich w Izraelu, i na znak, przeciw któremu mówić będą.

(I twoją duszę miecz przeniknie), aby myśli wielu serc zostały objawione.

(I twoję własną duszę miecz przeniknie,) aby myśli z wielu serc objawione były.

A była tam prorokini Anna, córka Fanuela, z pokolenia Asera, która była w bardzo podeszłym wieku, a żyła siedem lat z mężem od swego dziewictwa.

A była Anna prorokini, córka Fanuelowa, z pokolenia Asser, która była bardzo podeszła w latach, i żyła siedm lat z mężem od panieństwa swego.

A była wdową mającą około osiemdziesięciu czterech lat, która nie opuszczała świątyni, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą.

A ta była wdową, około ośmdziesiąt i czterech lat; która nie wychodziła z kościoła, w postach i w modlitwach służąc Bogu w nocy i we dnie.

Ona też, przyszedłszy w tej właśnie chwili, dziękowała Panu i mówiła o nim wszystkim, którzy oczekiwali odkupienia w Jerozolimie.

Ta też onejże godziny nadszedłszy, wyznawała Pana, i mówiła o nim wszystkim, którzy oczekiwali odkupienia w Jeruzalemie.

A gdy wykonali wszystko według prawa Pana, wrócili do Galilei, do swego miasta, Nazaretu.

A tak wykonawszy wszystko według zakonu Pańskiego, wrócili się do Galilei, do miasta swego Nazaretu.

Dziecko zaś rosło i umacniało się w duchu, będąc pełne mądrości, a łaska Boga była nad nim.

A dzieciątko ono rosło, i umacniało się w Duchu, pełne będąc mądrości, a łaska Boża była nad niem.

A jego rodzice chodzili co roku do Jerozolimy na święto Paschy.

A rodzice jego chadzali na każdy rok do Jeruzalemu na święto wielkanocne.

I gdy miał dwanaście lat, poszli do Jerozolimy, zgodnie ze zwyczajem tego święta.

A gdy już był we dwunastym roku, a oni wstępowali do Jeruzalemu według zwyczaju onego święta;

A gdy minęły te dni i już wracali, dziecię Jezus zostało w Jerozolimie, ale Józef i jego matka o tym nie wiedzieli.

I gdy skończyli one dni, a już się wracali nazad, zostało dziecię Jezus w Jeruzalemie, a tego nie wiedział Józef i matka jego.

Lecz sądząc, że jest w towarzystwie podróżnych, przeszli dzień drogi i szukali go wśród krewnych i znajomych.

Lecz mniemając, że jest w towarzystwie podróżnem, uszli dzień drogi, i szukali go między krewnymi i między znajomymi.

A gdy go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy, szukając go.

A gdy go nie znaleźli, wrócili się do Jeruzalemu, szukając go,

A po trzech dniach znaleźli go siedzącego w świątyni wśród nauczycieli, słuchającego i pytającego ich.

I stało się po trzech dniach, że go znaleźli siedzącego w kościele w pośrodku doktorów, słuchającego ich i pytającego ich.

I wszyscy, którzy go słuchali, zdumiewali się jego rozumem i odpowiedziami.

I zdumiewali się wszyscy, którzy go słuchali, nad rozumem i nad odpowiedziami jego.

A rodzice, ujrzawszy go, zdziwili się. I powiedziała do niego jego matka: Synu, dlaczego nam to zrobiłeś? Oto twój ojciec i ja z bólem serca szukaliśmy ciebie.

A ujrzawszy go rodzice, zdumieli się. I rzekła do niego matka jego: Synu! przeczżeś nam to uczynił? Oto ojciec twój i ja z boleścią szukaliśmy cię.

I powiedział do nich: Czemu mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że muszę być w tym, co należy do mego Ojca?

I rzekł do nich: Cóż jest, żeście mię szukali? Izaliście nie wiedzieli, iż w tych rzeczach, które są Ojca mego, ja być muszę?

Lecz oni nie zrozumieli tych słów, które im mówił.

Lecz oni nie zrozumieli tego słowa, które im mówił.

Wtedy poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu, i był im posłuszny. A jego matka zachowywała wszystkie te słowa w swoim sercu.

I zstąpił z nimi, i przyszedł do Nazaretu, a był im poddany. A matka jego zachowywała wszystkie te słowa w sercu swojem.

A Jezusowi przybywało mądrości i wzrostu oraz łaski u Boga i u ludzi.

A Jezus pomnażał się w mądrości, i we wzroście i w łasce u Boga i u ludzi.