Ewangelia Łukasza 24

Pierwszego dnia tygodnia wczesnym rankiem przyszły do grobu, niosąc wonności, które przygotowały, a z nimi i inne kobiety;

A pierwszego dnia po sabacie bardzo rano przyszły do grobu, niosąc rzeczy wonne, które były nagotowały i niektóre inne z niemi;

I zastały kamień odwalony od grobowca.

I znalazły kamień odwalony od grobu.

A wszedłszy do środka, nie znalazły ciała Pana Jezusa.

A wszedłszy w grób, nie znalazły ciała Pana Jezusowego.

A gdy zakłopotały się z tego powodu, nagle dwaj mężowie stanęli przy nich w lśniących szatach.

I stało się, gdy się dlatego zatrwożyły, że oto dwaj mężowie stanęli przy nich w szatach świetnych.

I przestraszone, schyliły twarze ku ziemi, a oni powiedzieli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?

A gdy się one bały i schyliły twarz swoję ku ziemi, rzekli do nich: Cóż szukacie żyjącego między umarłymi?

Nie ma go tu, ale powstał z martwych. Przypomnijcie sobie, jak wam mówił, gdy był jeszcze w Galilei:

Nie maszci go tu, ale wstał: wspomnijcie, jako wam powiadał, gdy jeszcze był w Galilei,

Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzesznych ludzi i ukrzyżowany, a trzeciego dnia zmartwychwstać.

Mówiąc: Iż Syn człowieczy musi być wydany w ręce ludzi grzesznych, i być ukrzyżowany, a trzeciego dnia zmartwychwstać.

I przypomniały sobie jego słowa.

I wspomniały na słowa jego.

A wróciwszy od grobu, oznajmiły to wszystko jedenastu i wszystkim pozostałym.

A wróciwszy się od grobu, oznajmiły to wszystko onym jedenastu i innym wszystkim.

A były to: Maria Magdalena i Joanna, Maria, matka Jakuba, i inne z nimi, które opowiedziały to apostołom.

A była Maryja Magdalena i Joanna, i Maryja, matka Jakóbowa, i inne z niemi, które to powiadały Apostołom.

Lecz ich słowa wydały im się niczym baśnie i nie uwierzyli im.

Ale się im zdały jako plotki słowa ich, i nie wierzyli im.

Wtedy Piotr wstał i pobiegł do grobu. A gdy się nachylił, zobaczył płótna leżące osobno i odszedł, dziwiąc się temu, co się stało.

Tedy Piotr wstawszy, bieżał do grobu, a nachyliwszy się, ujrzał same tylko prześcieradła leżące, i odszedł, dziwując się sam u siebie temu, co się stało.

A tego samego dnia dwaj z nich szli do wioski zwanej Emmaus, która była oddalona o sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy.

A oto dwaj z nich tegoż dnia szli do miasteczka, które było na sześćdziesiąt stajan od Jeruzalemu, które zwano Emaus.

I rozmawiali ze sobą o tym wszystkim, co się stało.

A ci rozmawiali z sobą o tem wszystkiem, co się było stało.

A gdy tak rozmawiali i wspólnie się zastanawiali, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi.

I stało się, gdy oni rozmawiali i wespół się pytali, że i Jezus przybliżywszy się, szedł z nimi.

Lecz ich oczy były zakryte, żeby go nie poznali.

Ale oczy ich były zatrzymane, aby go nie poznali.

I zapytał ich: Cóż to za rozmowy prowadzicie między sobą w drodze? Dlaczego jesteście smutni?

I rzekł do nich: Cóż to za rozmowy, które macie między sobą idąc, a jesteście smutni?

A jeden z nich, któremu było na imię Kleofas, odpowiedział mu: Czy jesteś tylko przychodniem w Jerozolimie i nie wiesz, co się tam w tych dniach stało?

A odpowiadając mu jeden, któremu było imię Kleofas, rzekł mu: Tyś sam przychodniem w Jeruzalemie, a nie wiesz, co się w niem w tych dniach stało?

I zapytał ich: O czym? A oni mu odpowiedzieli: O Jezusie z Nazaretu, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie przed Bogiem i całym ludem;

I rzekł im: Cóż? A oni mu rzekli: O Jezusie Nazareńskim, który był mąż prorok, mocny w uczynku i w mowie przed Bogiem i wszystkim ludem;

Jak naczelni kapłani i nasi przywódcy wydali go na śmierć i ukrzyżowali.

A jako go wydali przedniejsi kapłani i przełożeni nasi, aby był skazany na śmierć; i ukrzyżowali go.

A my spodziewaliśmy się, że on odkupi Izraela. Lecz po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak to się stało.

A myśmy się spodziewali, iż on miał odkupić Izraela; ale teraz temu wszystkiemu dziś jest trzeci dzień, jako się to stało.

Nadto niektóre z naszych kobiet zdumiały nas: były wcześnie rano przy grobie;

Lecz i niewiasty niektóre z naszych przestraszyły nas, które raniuczko były u grobu;

A nie znalazłszy jego ciała, przyszły, mówiąc, że miały widzenie aniołów, którzy powiedzieli, iż on żyje.

A nie znalazłszy ciała jego, przyszły powiadając, iż widzenie Anielskie widziały, którzy powiadają, iż on żyje.

Wówczas niektórzy z naszych poszli do grobu i zastali wszystko tak, jak mówiły kobiety, ale jego nie widzieli.

I chodzili niektórzy z naszych do grobu, i tak znaleźli, jako i niewiasty powiadały; ale samego nie widzieli.

Wtedy on powiedział do nich: O głupi i serca nieskorego do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy!

Tedy on rzekł do nich: O głupi, a leniwego serca ku wierzeniu temu wszystkiemu, co powiedzieli prorocy!

Czyż Chrystus nie musiał tego wycierpieć i wejść do swojej chwały?

Azaż nie musiał Chrystus tego cierpieć i wnijść do chwały swojej?

I zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków, wykładał im, co było o nim napisane we wszystkich Pismach.

A począwszy od Mojżesza i od wszystkich proroków, wykładał im wszystkie one Pisma, które o nim napisane były.

I zbliżyli się do wsi, do której szli, a on zachowywał się tak, jakby miał iść dalej.

I przybliżył się ku miasteczku, do którego szli, a on pokazywał, jakoby miał dalej iść.

Lecz oni go przymusili, mówiąc: Zostań z nami, bo zbliża się wieczór i dzień się już kończy. Wszedł więc, aby z nimi zostać.

Ale go oni przymusili, mówiąc: Zostań z nami, boć się ma ku wieczorowi, i już się dzień nachylił. I wszedł, aby został z nimi.

A gdy siedział z nimi za stołem, wziął chleb, pobłogosławił i łamiąc, podawał im.

I stało się, gdy on siedział z nimi za stołem, wziąwszy chleb, błogosławił, a łamiąc podawał im.

Wtedy otworzyły się im oczy i poznali go, lecz on zniknął im z oczu.

I otworzyły się oczy ich, i poznali go; ale on zniknął z oczu ich.

I mówili między sobą: Czy nasze serce nie pałało w nas, gdy rozmawiał z nami w drodze i otwierał nam Pisma?

I mówili między sobą: Izali serce nasze nie pałało w nas, gdy z nami w drodze mówił, i gdy nam Pisma otwierał?

A wstawszy o tej godzinie, wrócili do Jerozolimy i zastali zgromadzonych jedenastu i tych, którzy z nimi byli.

A wstawszy onejże godziny, wrócili się do Jeruzalemu, i znaleźli zgromadzonych onych jedenaście, i tych, którzy z nimi byli,

Ci mówili: Pan naprawdę zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi.

Powiadających: Iż wstał Pan prawdziwie, i ukazał się Szymonowi.

Oni zaś opowiedzieli, co się stało w drodze i jak go poznali przy łamaniu chleba.

A oni też powiedzieli, co się stało w drodze, i jako go poznali w łamaniu chleba.

A gdy to mówili, sam Jezus stanął pośród nich i powiedział do nich: Pokój wam.

A gdy oni to mówili, stanął sam Jezus w pośrodku nich, i rzekł im: Pokój wam!

A oni się zlękli i przestraszeni myśleli, że widzą ducha.

A oni przelęknąwszy się i przestraszeni będąc, mniemali, iż ducha widzieli.

I zapytał ich: Czemu się boicie i czemu myśli budzą się w waszych sercach?

I rzekł im: Czemuście się zatrwożyli, i czemu myśli wstępują do serc waszych?

Popatrzcie na moje ręce i nogi, że to jestem ja. Dotknijcie mnie i zobaczcie, bo duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że ja mam.

Oglądajcie ręce moje i nogi moje, żemci ja jest on; dotykajcie się mnie, a obaczcie; bo duch nie ma ciała ani kości, jako widzicie, że ja mam.

Kiedy to powiedział, pokazał im ręce i nogi.

A to rzekłszy, pokazał im ręce i nogi.

Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i dziwili się, zapytał ich: Macie tu coś do jedzenia?

Lecz gdy oni jeszcze nie wierzyli od radości, ale się dziwowali, rzekł im: Macie tu co jeść?

I podali mu kawałek pieczonej ryby i plaster miodu.

A oni mu podali sztukę ryby pieczonej i plastr miodu.

A on wziął i jadł przy nich.

A on wziąwszy, jadł przed nimi.

Potem powiedział do nich: To są słowa, które mówiłem do was, będąc jeszcze z wami, że musi się wypełnić wszystko, co jest o mnie napisane w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach.

I rzekł do nich: Teć są słowa, którem mówił do was, będąc jeszcze z wami, iż się musi wypełnić wszystko, co napisano w zakonie Mojżeszowym i w prorokach, i w psalmach o mnie.

Wtedy otworzył ich umysły, żeby rozumieli Pisma.

Tedy im otworzył zmysł, żeby rozumieli Pisma.

I powiedział im: Tak jest napisane i tak Chrystus musiał cierpieć, i trzeciego dnia zmartwychwstać;

I rzekł im: Takci napisano, i tak musiał Chrystus cierpieć, i trzeciego dnia zmartwychwstać;

I w jego imieniu ma być głoszona pokuta i przebaczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy.

I aby była kazana w imieniu jego pokuta i odpuszczenie grzechów między wszystkimi narody, począwszy od Jeruzalemu.

A wy jesteście tego świadkami.

A wy jesteście świadkami tego.

A oto ja ześlę na was obietnicę mego Ojca, a wy zostańcie w mieście Jerozolimie, aż będziecie przyobleczeni mocą z wysoka.

A oto ja poślę na was obietnicę Ojca mego, a wy zostańcie w mieście Jeruzalemie, dokąd nie będziecie przyobleczeni mocą z wysokości.

I wyprowadził ich aż do Betanii, a podniósłszy ręce, błogosławił ich.

I wywiódł je precz aż do Betanii, a podniósłszy ręce swoje błogosławił im.

A gdy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony w górę do nieba.

I stało się, gdy im błogosławił, rozstał się z nimi, i był niesiony w górę do nieba.

A oni oddali mu pokłon i wrócili do Jerozolimy z wielką radością.

A oni pokłoniwszy mu się, wrócili się do Jeruzalemu z radością wielką.

I byli zawsze w świątyni, chwaląc i błogosławiąc Boga. Amen.

I byli zawsze w kościele, chwaląc i błogosławiąc Boga. Amen.