Księga Psalmów 107

Wysławiajcie Pana, bo jest dobry, bo jego miłosierdzie trwa na wieki.

Wysławiajcie Pana: albowiem dobry; albowiem na wieki miłosierdzie jego.

Niech to mówią odkupieni przez Pana, ci, których odkupił z ręki wroga;

Niech o tem powiedzą ci, których odkupił Pan, jako ich wykupił z ręki nieprzyjacielskiej,

I zgromadził z ziem, ze wschodu i zachodu, z północy i południa.

A zgromadził ich z ziem, od wschodu i od zachodu, od północy i od morza.

Błądzili po pustyni, po bezdrożnym pustkowiu, nie znajdując miasta, gdzie mogliby zamieszkać.

Błądzili po puszczy, po pustyni bezdrożnej, miasta dla mieszkania nie znajdując.

Byli głodni i spragnieni, aż omdlewała w nich dusza.

Byli głodnymi i pragnącymi, aż w nich omdlewała dusza ich.

A gdy zawołali do Pana w swoim utrapieniu, uwolnił ich z ucisku;

A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisku ich wyrywał ich;

I prowadził ich prostą drogą, aby doszli do miasta, w którym mogliby zamieszkać.

I prowadził ich drogą prostą, aby przyszli do miasta, w któremby mieszkali.

Niech wysławiają Pana za jego miłosierdzie i cudowne dzieła wobec synów ludzkich;

Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi:

Bo napoił spragnioną duszę, a głodną duszę napełnił dobrami.

Iż napoił duszę pragnącą, a duszę zgłodniałą napełnił dobrami.

Siedzieli w ciemności i w cieniu śmierci, spętani nędzą i żelazem;

Którzy siedzą w ciemności i w cieniu śmierci, ściśnieni będąc nędzą i żelazem,

Bo buntowali się przeciw słowom Boga i pogardzili radą Najwyższego.

Przeto, że byli odpornymi wyrokom Bożym, a radą Najwyższego pogardzili;

Dlatego upokorzył ich serce trudem, upadli, a nie było nikogo, kto by im pomógł.

Dla czego poniżył biedą serce ich; upadli, a nie był, ktoby ratował.

A gdy wołali do Pana w swoim utrapieniu, wybawił ich z ucisku;

A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawiał ich.

Wyprowadził ich z ciemności i z cienia śmierci, a ich pęta rozerwał.

Wywodził ich z ciemności, i z cienia śmierci, a związki ich potargał.

Niech wysławiają Pana za jego miłosierdzie i za cudowne dzieła wobec synów ludzkich.

Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi.

Bo skruszył bramy spiżowe i połamał żelazne rygle.

Przeto, że kruszy bramy miedziane, a zawory żelazne rąbie.

Głupcy z powodu swej występnej drogi i nieprawości doznają utrapień.

Szaleni dla drogi przewrotności swojej, i dla nieprawości swej utrapieni bywają.

Ich dusza brzydzi się wszelkim pokarmem i zbliżają się do bram śmierci.

Wszelki pokarm brzydzi sobie dusza ich, aż się przybliżają do bram śmierci.

A gdy wołają do Pana w swoim utrapieniu, wybawia ich z udręczeń.

Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.

Posłał swoje słowo i uzdrowił ich, i wybawił ich z grobu.

Posyła słowo swe, i uzdrawia ich,a wybawia ich z grobu.

Niech wysławiają Pana za jego miłosierdzie i cudowne dzieła wobec synów ludzkich;

Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi;

I niech składają ofiary dziękczynienia, i głoszą z radością jego dzieła.

I ofiarując ofiary chwały, niech opowiadają sprawy jego z wesołem śpiewaniem.

Ci, którzy na statkach wyruszają w morze, handlujący na wielkich wodach;

Którzy się pławią na morzu w okrętach, pracujący na wodach wielkich:

Widzą dzieła Pana i jego cuda w głębinach.

Ci widują sprawy Pańskie, i dziwy jego na głębi.

Gdy daje rozkaz, powstaje wicher i podnoszą się fale morskie.

Jako jedno rzecze, wnet powstanie wiatr gwałtowny, a podnoszą się nawałności morskie.

Oni wstępują aż do nieba i zstępują w głębiny, tak że ich dusza mdleje w niebezpieczeństwie.

Wstępują aż ku niebu, i zaś zstępują do przepaści, tak, iż się dusza ich w niebezpieczeństwie rozpływa.

Chwieją się i zataczają jak pijany, a cała ich mądrość zanika.

Bywają miotani, a potaczają się jako pijany, a wszystka umiejętność ich niszczeje.

Gdy wołają do Pana w swoim utrapieniu, wybawia ich z udręczeń.

Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.

Zamienia burzę w ciszę, tak że uspokajają się jej fale.

Obraca burzę w ciszę, tak, że umilkną nawałności ich.

Wtedy oni weselą się, że ucichły; i tak przyprowadza ich do upragnionego portu.

I weselą się, że ucichło; a tak przywodzi ich do portu pożądanego.

Niech wysławiają Pana za jego miłosierdzie i cudowne dzieła wobec synów ludzkich.

Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi.

Niech go wywyższają w zgromadzeniu ludu i w radzie starszych niech go chwalą.

Niech go wywyższają w zgromadzeniu ludu, a w radzie starców niechaj go chwalą.

Zamienia rzeki w pustynię, a źródła wód w suchą ziemię;

Obraca rzeki w pustynię, a potoki wód w suszę;

Ziemię urodzajną zamienia w jałową z powodu niegodziwości tych, którzy w niej mieszkają.

Ziemię urodzajną obraca w niepłodną dla złości tych, którzy w niej mieszkają.

Pustynię zamienia w jezioro, a suchą ziemię w źródła wód.

Pustynie obraca w jeziora, a ziemię suchą w strumienie wód.

I osadza tam głodnych, aby zakładali miasta do zamieszkania;

I osadza w nich głodnych, aby zakładali miasta ku mieszkaniu;

I obsiewali pole, sadzili winnice i zbierali obfity plon.

Którzy posiewają pole, a sadzą winnice, i zgromadzają sobie pożytek z urodzaju.

Błogosławi im tak, że bardzo się rozmnażają, i nie zmniejsza liczebności ich bydła.

Takci im on błogosławi, że się bardzo rozmnażają, a dobytku ich nie umniejsza.

Ale potem maleje ich liczba i upokorzeni są uciskiem, nędzą i utrapieniem;

Ale podczas umniejszeni i poniżeni bywają okrucieństwem, nędzą, i utrapieniem;

On wylewa wzgardę na władców i sprawia, że błądzą po bezdrożach pustkowia.

Gdy wylewa wzgardę na książąt, dopuszczając, aby błądzili po puszczy bezdrożnej.

Lecz podnosi nędznego z utrapienia i rozmnaża jego rodzinę jak stado.

Onci nędznego z utrapienia podnosi, i rozmnaża rodzinę jego jako trzodę.

Widząc to, prawi rozweselą się, a wszelka nieprawość zamknie swe usta.

To widząc uprzejmi rozweselą się, a wszelka nieprawość zatka usta swe.

Kto jest tak mądry, aby tego upatrywał i rozumiał litość Pana?

Ale któż jest tak mądry, aby to upatrywał, i wyrozumiewał wszystkie litości Pańskie?