Studiuj werset

Księga Psalmów 107,26

„Oni wstępują aż do nieba i zstępują w głębiny, tak że ich dusza mdleje w niebezpieczeństwie."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Wstępują aż ku niebu, i zaś zstępują do przepaści, tak, iż się dusza ich w niebezpieczeństwie rozpływa."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: piętrzą się ku niebu, zstępują w głębiny; tak w niebezpieczeństwie mięknie ich dusza.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Wstępują aż do nieba, i zstępują aż do przepaści: dusza ich schła we złéj przygodzie.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Podnoszą się aż ku niebu, a opadaią aż w przepasci, tak iż w nich y dusze nie stawa w onym niebespieczeństwie.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Wznosili się aż do niebios i zstępowali w głębiny, tak że ich dusza mdlała w nieszczęściu.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: They mount up to the heaven, they go down again to the depths: their soul is melted because of trouble.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: They mounted up to the heavens, then sunk to the depths; their courage melted in their anguish.
WEB · World English Bible, 2020: They mount up to the sky; they go down again to the depths. Their soul melts away because of trouble.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Ascendunt usque ad cælos, et descendunt usque ad abyssos; anima eorum in malis tabescebat.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: יַעֲל֣וּ שָׁ֭מַיִם יֵרְד֣וּ תְהוֹמ֑וֹת נַ֝פְשָׁ֗ם בְּרָעָ֥ה תִתְמוֹגָֽג׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ἀναβαίνουσιν ἕως τῶν οὐρανῶν καὶ καταβαίνουσιν ἕως τῶν ἀβύσσων, ἡ ψυχὴ αὐτῶν ἐν κακοῖς ἐτήκετο·

Porównaj cały rozdział Ps 107 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (5)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ps 22,14 →
„Rozpłynąłem się jak woda i rozłączyły się wszystkie moje kości; moje serce stało się jak wosk, roztopiło się w moim wnętrzu.”
Ps 119,28 →
„Dusza moja rozpływa się we łzach ze smutku, umocnij mnie według twego słowa.”
2Sm 17,10 →
„Wtedy nawet najdzielniejszy, którego serce jest jak serce lwa, struchleje. Cały Izrael bowiem wie, że twój ojciec jest dzielny, a wszyscy, którzy są z nim, są mężni.”
Iz 13,7 →
„Dlatego wszelkie ręce opadną, a każde serce człowieka struchleje.”
Na 2,10 →
„Pusta, opróżniona i spustoszona! Serce topnieje, trzęsą się kolana, czuć ból w biodrach wszystkich ludzi, a twarze wszystkich czernieją.”