Ewangelia Mateusza 22

A Jezus, odpowiadając, znowu mówił do nich w przypowieściach tymi słowy:

A odpowiadając Jezus, zasię im rzekł w podobieństwach, mówiąc:

Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił wesele swemu synowi.

Podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi królowi, który sprawił wesele synowi swemu;

I posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale oni nie chcieli przyjść.

I posłał sługi swe, aby wezwali zaproszonych na wesele; ale nie chcieli przyjść.

Ponownie posłał inne sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę, zabito moje woły i tuczne zwierzęta i wszystko jest gotowe. Chodźcie na wesele.

Znowu posłał insze sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Otom obiad mój nagotował, woły moje i co było karmnego, pobito, i wszystko gotowe, pójdźcież na wesele.

Lecz oni zlekceważyli to i odeszli, jeden na swoje pole, a inny do swego kupiectwa;

Ale oni zaniedbawszy odeszli, jeden do roli swojej, a drugi do kupiectwa swego;

A inni schwytali jego sługi, znieważyli ich i zabili.

A drudzy pojmawszy sługi jego, zelżyli i pobili je.

Gdy król to usłyszał, rozgniewał się, a posławszy swoje wojska, wytracił tych morderców i spalił ich miasto.

Co gdy król usłyszał, rozgniewał się, a posławszy wojska swoje, wytracił one morderce, i miasto ich zapalił.

Potem powiedział swoim sługom: Wesele wprawdzie jest gotowe, lecz zaproszeni nie byli godni.

Tedy rzekł sługom swoim: Weseleć wprawdzie jest gotowe; lecz zaproszeni nie byli godni.

Idźcie więc na rozstaje dróg i zaproście na wesele wszystkich, których spotkacie.

Przetoż idźcie na rozstania dróg, kogokolwiek znajdziecie, wezwijcie na wesele.

Wtedy słudzy ci wyszli na drogi i zgromadzili wszystkich, których spotkali, złych i dobrych. I sala weselna napełniła się gośćmi.

Tedy wyszedłszy oni słudzy na drogi, zgromadzili wszystkie, którekolwiek znaleźli, złe i dobre, i napełnione jest wesele gośćmi.

A gdy król wszedł, aby zobaczyć gości, ujrzał tam człowieka, który nie był ubrany w strój weselny.

A wszedłszy król, aby oglądał goście, obaczył tam człowieka nie odzianego szatą weselną;

I zapytał go: Przyjacielu, jak tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego? A on zaniemówił.

I rzekł mu: Przyjacielu! jakoś tu wszedł, nie mając szaty weselnej? A on zamilknął.

Wtedy król powiedział sługom: Zwiążcie mu nogi i ręce, weźcie go i wrzućcie do ciemności zewnętrznych. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Tedy rzekł król sługom: Związawszy nogi i ręce jego, weźmijcie go, a wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Wielu jest bowiem wezwanych, lecz mało wybranych.

Albowiem wiele jest wezwanych, ale mało wybranych.

Wtedy faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by go usidlić w mowie.

Tedy odszedłszy Faryzeuszowie uczynili radę, jako by go usidlili w mowie.

I posłali do niego swoich uczniów wraz z herodianami, którzy powiedzieli: Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdziwy i drogi Bożej w prawdzie nauczasz, i nie zważasz na nikogo. Nie oglądasz się bowiem na osobę ludzką.

I posłali do niego ucznie swoje z Herodyjany, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, żeś jest prawdziwy, i drogi Bożej w prawdzie uczysz, a nie dbasz na nikogo; albowiem nie patrzysz na osobę ludzką.

Powiedz nam więc, jak ci się wydaje: Czy wolno płacić podatek cesarzowi, czy nie?

Przetoż powiedz nam, co ci się zda? Godzili się dać czynsz cesarzowi, czyli nie?

Ale Jezus poznał ich niegodziwość i powiedział: Czemu wystawiacie mnie na próbę, obłudnicy?

Ale Jezus poznawszy złość ich, rzekł im: Czemuż mię kusicie, obłudnicy?

Pokażcie mi monetę podatkową. I podali mu grosz.

Pokażcie mi monetę czynszową; a oni mu podali grosz.

A on ich zapytał: Czyj to wizerunek i napis?

I rzekł im: Czyjże to obraz i napis?

Odpowiedzieli mu: Cesarza. Wtedy powiedział im: Oddajcie więc cesarzowi to, co należy do cesarza, a Bogu to, co należy do Boga.

Rzekli mu: Cesarski. Tedy im rzekł: Oddawajcież tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu.

A gdy to usłyszeli, zdziwili się, zostawili go i odeszli.

To usłyszawszy, zadziwili się, a opuściwszy go, odeszli.

Tego dnia przyszli do niego saduceusze, którzy mówią, że nie ma zmartwychwstania, i pytali go:

Dnia onego przyszli do niego Saduceuszowie, którzy mówią, iż nie masz zmartwychwstania, i pytali go,

Nauczycielu, Mojżesz powiedział: Jeśli ktoś umrze, nie mając dzieci, to jego brat ma ożenić się z jego żoną i wzbudzić potomstwo swemu bratu.

Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz powiedział: Jeźliby kto umarł, nie mając dzieci, aby brat jego prawem powinowactwa pojął żonę jego, i wzbudził nasienie bratu swemu.

Było więc u nas siedmiu braci. Pierwszy ożenił się i umarł, a nie mając potomstwa, zostawił żonę swemu bratu.

Było tedy u nas siedm braci; a pierwszy pojąwszy żonę, umarł, a nie mając nasienia, zostawił żonę swoję bratu swemu.

Podobnie drugi i trzeci, aż do siódmego.

Także też wtóry i trzeci, aż do siódmego.

A w końcu po wszystkich umarła też ta kobieta.

A na ostatek po wszystkich umarła i ona niewiasta.

Żoną którego z tych siedmiu będzie więc przy zmartwychwstaniu? Gdyż wszyscy ją mieli za żonę.

Przetoż przy zmartwychwstaniu, któregoż z tych siedmiu będzie żoną, gdyż ją wszyscy mieli?

A Jezus im odpowiedział: Błądzicie, nie znając Pisma ani mocy Boga.

A odpowiadając Jezus rzekł im: Błądzicie, nie będąc powiadomieni Pisma, ani mocy Bożej.

Przy zmartwychwstaniu bowiem ani nie będą się żenić, ani za mąż wychodzić, ale będą jak aniołowie Boga w niebie.

Albowiem przy zmartwychwstaniu ani się żenić, ani za mąż chodzić nie będą, ale będą jako Aniołowie Boży w niebie.

A co do zmartwychwstania umarłych, czy nie czytaliście, co wam zostało powiedziane przez Boga:

A o powstaniu umarłych nie czytaliście, co wam powiedziano od Boga mówiącego:

Ja jestem Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba? Bóg nie jest Bogiem umarłych, ale żywych.

Jam jest Bóg Abrahama, i Bóg Izaaka, i Bóg Jakóba? Bóg nie jestci Bogiem umarłych, ale żywych.

A tłumy, słysząc to, zdumiewały się jego nauką.

A usłyszawszy to lud, zdumiał się nad nauką jego.

Lecz gdy faryzeusze usłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zeszli się razem.

Lecz gdy usłyszeli Faryzeuszowie, że zawarł usta Saduceuszom, zeszli się wespół.

I jeden z nich, znawca prawa, wystawiając go na próbę, spytał:

I spytał go jeden z nich, zakonnik, kusząc go i mówiąc:

Nauczycielu, które przykazanie w prawie jest największe?

Nauczycielu! które jest największe przykazanie w zakonie?

A Jezus mu odpowiedział: Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą i całym swym umysłem.

A Jezus mu rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkiej myśli twojej.

To jest pierwsze i największe przykazanie.

To jest pierwsze i największe przykazanie.

A drugie jest do niego podobne: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie.

A wtóre podobne jest temuż: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie.

Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy.

Na tych dwóch przykazaniach wszystek zakon i prorocy zawisnęli.

A gdy faryzeusze byli zebrani, Jezus ich zapytał:

A gdy się Faryzeuszowie zebrali, spytał ich Jezus,

Co sądzicie o Chrystusie? Czyim jest synem? Odpowiedzieli mu: Dawida.

Mówiąc: Co się wam zda o Chrystusie? Czyim jest synem? Rzekli mu: Dawidowym.

I powiedział im: Jakże więc Dawid w Duchu nazywa go Panem, mówiąc:

I rzekł im: Jakoż tedy Dawid w duchu nazywa go Panem? mówiąc:

Powiedział Pan memu Panu: Siądź po mojej prawicy, aż położę twoich nieprzyjaciół jako podnóżek pod twoje stopy?

Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.

Jeśli więc Dawid nazywa go Panem, to jakże może być jego synem?

Ponieważ go tedy Dawid nazywa Panem, jakoż jest synem jego?

I nikt nie mógł mu odpowiedzieć ani słowa. Od tego też dnia nikt nie śmiał go więcej pytać.

A żaden mu nie mógł odpowiedzieć i słowa, i nie śmiał go nikt więcej od onego dnia pytać.