Ewangelia Jana 11

BG 1881A był niektóry chory Łazarz z Betanii, z miasteczka Maryi i Marty, siostry jej.

BG 1881(A to była ona Maryja, która pomazała Pana maścią, i ucierała nogi jego włosami swojemi, której brat Łazarz chorował.)

BG 1881Posłały tedy siostry do niego, mówiąc: Panie! oto ten, którego miłujesz, choruje.

BG 1881A usłyszawszy to Jezus, rzekł: Ta choroba nie jest na śmierć, ale dla chwały Bożej, aby był uwielbiony Syn Boży przez nią.

BG 1881A Jezus umiłował Martę i siostrę jej, i Łazarza.

BG 1881A gdy usłyszał, iż choruje, tedy został przez dwa dni na onemże miejscu, gdzie był.

BG 1881Lecz potem rzekł do uczniów swoich: Idźmy zasię do Judzkiej ziemi.

BG 1881Rzekli mu uczniowie: Mistrzu! teraz szukali Żydowie, jakoby cię ukamionowali, a zasię tam idziesz?

BG 1881Odpowiedział Jezus: Azaż nie dwanaście jest godzin dnia? Jeźli kto chodzi we dnie, nie obrazi się; bo widzi światłość tego świata.

BG 1881A jeźli kto chodzi w nocy, obrazi się; bo w nim światła nie masz.

BG 1881To powiedziawszy, potem rzekł do nich: Łazarz, przyjaciel nasz, śpi; ale idę, abym go ze snu obudził.

BG 1881Tedy rzekli uczniowie jego: Panie! jeźliże śpi, będzie zdrów.

BG 1881Ale Jezus mówił o śmierci jego; lecz oni mniemali, iż o zaśnięciu snem mówił.

BG 1881Tedy im rzekł Jezus jawnie: Łazarz umarł.

BG 1881I raduję się dla was, (abyście wierzyli), żem tam nie był; ale pójdziemy do niego.

BG 1881Rzekł zatem Tomasz, którego zwano Dydymus, spółuczniom: Pójdźmy i my, abyśmy z nim pomarli.

BG 1881Przyszedłszy tedy Jezus, znalazł go już cztery dni w grobie leżącego.

BG 1881(A była Betania blisko Jeruzalemu, jakoby na piętnaście stajan.)

BG 1881A przyszło było wiele Żydów do Marty i Maryi, aby je cieszyli po bracie ich.

BG 1881Marta tedy, gdy usłyszała, że Jezus idzie, bieżała przeciwko niemu; ale Maryja w domu siedziała.

BG 1881I rzekła Marta do Jezusa: Panie! byś tu był, nie umarłby był brat mój.

BG 1881Ale i teraz wiem, że o cokolwiek byś prosił Boga, da ci to Bóg.

BG 1881Rzekł jej Jezus: Wstanieć brat twój.

BG 1881Rzekła mu Marta: Wiem, iż wstanie przy zmartwychwstaniu w on ostateczny dzień.

BG 1881I rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto w mię wierzy, choćby też umarł, żyć będzie.

BG 1881A wszelki, który żyje, a wierzy w mię, nie umrze na wieki. Wierzyszże temu?

BG 1881Rzekła mu: I owszem Panie! Jam uwierzyła, żeś ty jest Chrystus, Syn Boży, który miał przyjść na świat.

BG 1881A to rzekłszy szła i potajemnie zawołała Maryję, siostrę swoję, mówiąc: jest tu nauczyciel, i woła cię.

BG 1881Ona skoro usłyszała, wnet wstała i szła do niego.

BG 1881(A Jezus jeszcze był nie przyszedł do miasteczka, ale był na temże miejscu, gdzie Marta była wyszła przeciwko niemu.)

BG 1881Żydowie tedy, którzy z nią byli w domu, a cieszyli ją, ujrzawszy Maryję, iż prędko wstała i wyszła, szli za nią, mówiąc: Idzie do grobu, aby tam płakała.

BG 1881Ale Maryja, gdy tam przyszła, gdzie był Jezus, ujrzawszy go, przypadła do nóg jego i rzekła: Panie! byś tu był, nie umarłby był brat mój.

BG 1881Jezus tedy, gdy ją ujrzał płaczącą, i Żydy, którzy byli z nią przyszli, płaczące, rozrzewnił się w duchu i zafrasował się,

BG 1881I rzekł: Gdzieście go położyli? Rzekli mu: Panie! pójdź, a oglądaj.

BG 1881I zapłakał Jezus.

BG 1881Tedy rzekli Żydowie: Wej! jakoć go miłował.

BG 1881A niektórzy z nich mówili: Nie mógłże ten, który otworzył oczy ślepego, uczynić, żeby ten był nie umarł?

BG 1881Ale Jezus zasię rozrzewniwszy się sam w sobie, przyszedł do grobu; a była jaskinia, a kamień był położony na niej.

BG 1881I rzekł Jezus: Odejmijcie ten kamień. Rzekła mu Marta, siostra onego umarłego: Panie! jużci cuchnie; bo już cztery dni w grobie.

BG 1881Powiedział jej Jezus: Azażem ci nie rzekł, iż jeźli uwierzysz, oglądasz chwałę Bożą?

BG 1881Odjęli tedy kamień, gdzie był umarły położony. A Jezus podniósłszy oczy swe w górę, rzekł: Ojcze! dziękuję tobie, żeś mię wysłuchał.

BG 1881A jamci wiedział, że mię zawsze wysłuchiwasz; alem to rzekł dla ludu wokoło stojącego, aby wierzyli, żeś ty mię posłał.

BG 1881A to rzekłszy, zawołał głosem wielkim: Łazarzu! wynijdź sam!

BG 1881I wyszedł ten, który był umarł, mając związane ręce i nogi chustkami, a twarz jego była chustką obwiązana. Rzekł im Jezus: Rozwiążcie go, a niechaj odejdzie.

BG 1881Wiele tedy z Żydów, którzy byli przyszli do Maryi, a widzieli to, co uczynił Jezus, uwierzyło weń.

BG 1881Niektórzy też z nich odeszli do Faryzeuszów i powiedzieli im, co uczynił Jezus.

BG 1881Tedy się zebrali przedniejsi kapłani i Faryzeuszowie w radę, i mówili: Cóż uczynimy? Albowiem ten człowiek wiele cudów czyni.

BG 1881A jeźli go tak zaniechamy, wszyscy weń uwierzą, i przyjdą Rzymianie, a wezmą nam to miejsce nasze i lud.

BG 1881A jeden z nich, Kaifasz, będąc najwyższym kapłanem onego roku, rzekł im: Wy nic nie wiecie,

BG 1881Ani myślicie, iż nam jest pożyteczno, żeby jeden człowiek umarł za lud, a żeby wszystek ten naród nie zginął.

BG 1881A tegoć nie mówił sam od siebie, ale będąc najwyższym kapłanem roku onego, prorokował, iż Jezus miał umrzeć za on naród;

BG 1881A nie tylko za on naród, ale żeby też syny Boże rozproszone w jedno zgromadził.

BG 1881Od onego tedy dnia radzili się społem, aby go zabili.

BG 1881A Jezus już nie chodził jawnie między Żydami, ale stamtąd odszedł do krainy, która jest blisko puszczy, do miasta, które zowią Efraim, i tamże mieszkał z uczniami swoimi.

BG 1881A była blisko wielkanoc żydowska, a wiele ich szło do Jeruzalemu z onej krainy przed wielkanocą, aby się oczyścili.

BG 1881I szukali Jezusa, i mówili jedni do drugich, w kościele stojąc: Co się wam zda, że nie przyszedł na święto?

BG 1881A przedniejsi kapłani i Faryzeuszowie wydali byli rozkazanie: Jeźliby się kto dowiedział, gdzie by był, żeby oznajmił, aby go pojmali.