Księga Hioba 41

Czy lewiatana wyciągniesz wędką? Czy za jego język wyciągniesz go sznurem opuszczonym?

Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?

Czy przewleczesz hak przez jego nozdrza? Czy kolcem przebijesz mu szczęki?

Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.

Czy będzie cię błagać? Czy będzie z tobą rozmawiał łagodnie?

Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.

Czy zawrze z tobą przymierze? Czy przyjmiesz go za sługę na zawsze?

Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?

Czy będziesz z nim igrał jak z ptaszkiem? Czy uwiążesz go dla swoich córek?

Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.

Czy twoi towarzysze wyprawią sobie z niego ucztę? Czy podzielą go między siebie kupcy?

Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.

Czy poprzebijasz jego skórę grotami albo jego głowę harpunami?

Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.

Połóż tylko rękę na niego i wspomnij o walce, więcej tego nie zrobisz.

Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.

Oto nadzieja pojmania go jest złudna. Czy na sam jego widok nie zostanie człowiek powalony?

Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.

Nikt nie odważy się go obudzić. Kto zdoła więc stanąć przede mną?

Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.

Kto mi coś dał, abym mu odpłacił? Cokolwiek znajduje się pod całym niebem należy do mnie.

Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.

Nie będę milczał o jego członkach ani o jego potędze, ani o jego wspaniałej budowie.

Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi.

Kto odkryje wierzch jego szaty? Kto przystąpi do niego z podwójnym wędzidłem?

W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.

Kto otworzy wrota jego paszczy? Groza roztacza się wokół jego zębów.

Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.

Jego łuski to jego pycha, ściśle spięte razem jakby pieczęcią.

Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego.

Jedna do drugiej tak przylega, że powietrze nie wejdzie między nie.

Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.

Jedna z drugą jest spojona, są tak złączone, że nie można ich rozdzielić.

Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.

Przez jego kichanie błyszczy światło, a jego oczy są jak powieki zorzy.

Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.

Z jego paszczy wychodzą pochodnie, tryskają iskry ognia.

Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.

Z jego nozdrzy wychodzi dym jak z wrzącego garnca lub kotła.

Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.

Jego oddech rozpala węgle, z jego paszczy wychodzi płomień.

Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.

W jego szyi spoczywa moc i przed nim ucieka smutek.

Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.

Warstwy jego ciała są spojone, tak twarde, że się nie poruszają.

Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.

Jego serce jest twarde jak kamień, tak twarde jak część dolnego kamienia młyńskiego.

Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.

Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.

Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.

Miecz, który go dosięga, nie ostaje się, podobnie drzewce, strzała i pancerz.

Żelazo uważa za słomę, a miedź za zbutwiałe drewno.

Strzała nie spłoszy go, a kamienie z procy są dla niego jak źdźbło.

Oszczep uważa za słomę, a drwi sobie z szarpania włócznią.

Pod nim są ostre skorupy; w błocie ścieli sobie wszelkimi ostrymi rzeczami.

Sprawia, że głębiny wrą jak kocioł, a morze mąci jak w moździerzu.

Zostawia za sobą błyszczącą ścieżkę, tak że się wydaje, że głębiny mają siwiznę.

Nie ma na ziemi jemu podobnego, który został tak stworzony, że niczego się nie boi.

Lekceważy wszelką wysoką rzecz. On jest królem nad wszystkimi synami pychy.