Księga Hioba 40

Pan mówił dalej do Hioba:

Nadto odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:

Czy ten, co wiedzie spór z Wszechmogącym, będzie go pouczał? Niech na to odpowie ten, który strofuje Boga.

Przepasz teraz jako mąż biodra swe: będę cię pytał, a ty mi daj sprawę;

Wtedy Hiob odpowiedział Panu:

Izali wniwecz obrócisz sąd mój? a obwinisz mię, abyś się sam usprawiedliwił?

Oto jestem nędzny, cóż ci odpowiem? Przyłożę swoją rękę do ust.

Izali masz ramię jako Bóg? a głosem zagrzmisz jako on?

Raz mówiłem i drugi, ale więcej nie odpowiem, niczego więcej nie dodam.

Ozdóbże się teraz zacnością i dostojnością, a w chwałę i w ochędóstwo oblecz się.

Nadto Pan odpowiedział Hiobowi spośród wichru:

Rozpostrzyj popędliwość gniewu twego, a patrz na każdego pysznego, i poniż go.

Przepasz teraz swe biodra jak mężczyzna: będę cię pytał, a ty mnie pouczysz.

Spojrzyjże na każdego hardego a skróć go, a zetrzyj niepobożnych na miejscu ich.

Czy chcesz wniwecz obrócić mój sąd? Czy potępisz mnie, aby usprawiedliwić samego siebie?

Zakryj ich pospołu w prochu, a oblicza ich zawiąż w skrytości.

Czy masz ramię jak Bóg? Czy zagrzmisz głosem jak on?

Tedyć i Ja przyznam, że cię może zachować prawica twoja.

Ozdób się teraz w majestat i dostojeństwo, przyoblecz się w chwałę i piękno.

Oto teraz słoń, któregom uczynił jako i ciebie, trawę je jako wół.

Rozlej swój gwałtowny gniew, spójrz na każdego pysznego i poniż go.

Oto teraz moc jego jest w biodrach jego, a siła jego w pępku brzucha jego.

Spójrz na każdego pysznego i upokórz go, zdepcz niegodziwych na ich miejscu.

Rusza ogonem swoim, jako chce, choć jest jako drzewo cedrowe; żyły łona jego są powikłane jako latorośli.

Zakryj ich razem w prochu, zamknij w ukryciu ich oblicza.

Kości jego jako trąby miedziane; gnaty jego jako drąg żelazny.

Wtedy i ja ci wyznam, że twoja prawica może cię wybawić.

On jest przedniejszym z uczynków Bożych; który go uczynił, sam nań natrzeć może mieczem swoim.

Oto behemot, którego stworzyłem wraz z tobą; je trawę jak wół.

Jemuć pastwę góry przynoszą, a wszystek zwierz polny tam igra.

Oto jego siła jest w jego biodrach, a jego moc w pępku jego brzucha.

Pod cienistem drzewem lega w skrytościach trzciny i błota.

Rusza swoim ogonem jak cedrem, ścięgna jego bioder są splecione.

Okrywają go drzewa cieniste cieniem swoim, a ogarniają go wierzby nad potokami.

Jego kości jak rury spiżowe; jego kości jak drągi żelazne.

Oto zatrzymuje strumień, że się nie spieszy; tuszy sobie, iż Jordan wypije gębą swoją.

On jest przednim dziełem Boga. Ten, który go uczynił, sam może na niego natrzeć swoim mieczem.

Azali go kto przed oczyma jego ułapi? albo powrozy przeciągnie przez nozdrze jego?

Żywność dostarczają mu góry, gdzie wszystkie polne zwierzęta hasają.

Wyciągnieszże wędą wieloryba? albo sznurem utopionym w języku jego?

Leży pod cienistymi drzewami, w ukryciu trzcin i bagien.

Izali zawleczesz kolce przez nozdrza jego? albo hakiem przekoleszli czeluść jego?

Drzewa cieniste osłaniają go cieniem, wierzby potoku otaczają go.

Izalić się będzie wiele modlił, albo z tobą łagodnie mówić będzie?

Oto wypija rzekę i nie spieszy się, będąc pewny, że może wchłonąć Jordan do swojej paszczy.

Izali uczyni przymierze z tobą, a przyjmiesz go za sługę wiecznego?

Czy można go złapać za oczy albo powrozy przeciągnąć mu przez nozdrza?

Izali z nim będziesz igrał jako z ptaszkiem, a uwiążesz go dziatkom twoim? Sprawiże sobie nad nim towarzystwo ucztę, a podzielą go między kupców? Izali zawadzisz hakami za skórę jego, a widelcami rybackiemi za głowę jego? Połóż tylko nań rękę twą, ślubujęć, że nie wspomnisz więcej na bitwę. Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy nań człowiek nie upada?