1 Księga Kronik 16

A gdy przynieśli arkę Boga i umieścili ją pośrodku namiotu wzniesionego przez Dawida, złożyli całopalenia i ofiary pojednawcze przed Bogiem.

A gdy przynieśli skrzynię Bożą, i postawili ją w pośród namiotu, który był Dawid rozbił, tedy sprawowali całopalenia i ofiary spokojne przed Bogiem.

A gdy Dawid skończył składanie całopaleń i ofiar pojednawczych, błogosławił lud w imię Pana.

A gdy dokończył Dawid ofiarować całopalenia, i ofiar spokojnych, błogosławił ludowi w imię Pańskie.

I rozdał wszystkim Izraelitom, tak mężczyźnie, jak i kobiecie, po bochenku chleba i po kawałku mięsa oraz po bukłaku wina.

I rozdzielił wszystkim mężom Izraelskim, od męża aż do niewiasty, każdemu po bochenku chleba, i po sztuce mięsa, i po łagiewce wina.

Ustanowił też niektórych Lewitów sługami przed arką Pana, aby wspominali i chwalili go, i dziękowali Panu, Bogu Izraela:

A postanowił przed skrzynią Pańską z Lewitów sługu, aby wspominali, i wyznawali, i chwalili Pana, Boga Izraelskiego.

Asafa, naczelnika, a po nim Zachariasza, Jejela, Szemiramota, Jechiela, Mattitiasza, Eliaba, Benajasza i Obed-Edoma: Jejela do gry na instrumentach: cytrach i harfach, a Asafa – na cymbałach;

Asaf był przedniejszy, a wtóry po nim Zacharyjasz, Jehyjel, i Semiramot, i Jechyjel i Matytyjasz, i Elijab, i Benajasz, i Obededom, i Jechyjel; ci na instrumentach, na lutniach, na harfach, ale Asaf na cymbałach, grali.

A kapłanów Benajasza i Jachaziela, aby stali nieustannie z trąbami przed arką przymierza Boga.

Benajasz zaś i Jachazyjel kapłani z trąbami ustawiczne byli przed skrzynią przymierza Bożego.

Wtedy w tym dniu Dawid postanowił po raz pierwszy, aby Asaf i jego bracia chwalili Pana tym psalmem:

Dopiero dnia onego najpierwej postanowił Dawid, aby tym psalmem chwalony był Pan przez Asafa i braci jego:

Wysławiajcie Pana, wzywajcie jego imienia, opowiadajcie między narodami sprawy jego.

Wysławiajcie Pana, wzywajcie imienia jego, a opowiadajcie między narodami sprawy jego.

Śpiewajcie mu, śpiewajcie mu psalmy, rozmawiajcie o wszystkich jego cudach.

Śpiewajcie mu, grajcie mu, rozmawiajcie o wszystkich cudach jego.

Chlubcie się jego świętym imieniem, niech się raduje serce szukających Pana.

Chlubcie się w imieniu świętem jego, a niech się rozraduje serce szukających Pana.

Szukajcie Pana i jego mocy, szukajcie zawsze jego oblicza.

Szukajcie Pana, i mocy jego; szukajcie oblicza jego zawżdy.

Przypominajcie sobie dzieła, które czynił, jego cuda i wyroki jego ust.

Wspominajcie dziwne sprawy jego, które czynił, i cuda jego, i sądy ust jego.

Wy, potomkowie Izraela, jego sługi; wy, synowie Jakuba, jego wybrańcy!

O nasienie Izraelskie, słudzy jego! O synowie Jakóbowi, wybrani jego!

On jest Panem, naszym Bogiem, jego sądy na całej ziemi.

On jest Pan, Bóg nasz; po wszystkiej ziemi sądy jego.

Pamiętajcie zawsze o jego przymierzu, o słowie, które nakazał po tysiąc pokoleń;

Pamiętajcie aż na wieki na przymierze jego, na słowow, które przykazał do tysiącznego pokolenia;

O przymierzu, które zawarł z Abrahamem, i o przysiędze złożonej Izaakowi.

Które postanowił z Abrahamem, i na przysięgę jego z Izaakiem;

Ustanowił je jako prawo dla Jakuba, jako wieczne przymierze dla Izraela;

I postanowił to Jakóbowi za prawo, a Izraelowi za przymierze wieczne,

Mówiąc: Tobie dam ziemię Kanaan jako dział waszego dziedzictwa;

Mówiąc: Tobie dam ziemię Chananejską za sznur dziedzictwa waszego.

Kiedy było was niewielu, byliście nieliczni i obcy w niej.

Choć was była mała liczba, a przez krótki czas byliście przychodniami w niej;

I wędrowali od narodu do narodu, z jednego królestwa do innego ludu;

I przechodzili od narodu do narodu, i od królestwa do innego ludu:

Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, nawet karcił królów z ich powodu, mówiąc;

Nie dopuścił nikomu, aby ich uciskać miał, i karał dla nich królów,

Nie dotykajcie moich pomazańców, a moim prorokom nie czyńcie nic złego.

Mówiąc: Nie tykajcie pomazańców moich, a prorokom moim nie czyńcie nic złego.

Śpiewaj Panu, cała ziemio, opowiadajcie dzień po dniu o jego zbawieniu.

Śpiewajcie Panu wszystka ziemio; opowiadajcie ode dnia do dnia zbawienie jego.

Głoście wśród narodów jego chwałę, pośród wszystkich ludów – jego cudowne dzieła;

Opowiadajcie między narodami chwałę jego, i między wszystkimi ludźmi dziwne sprawy jego;

Wielki bowiem jest Pan i godny wszelkiej chwały, straszliwszy nad wszystkich bogów;

Bo wielki jest Pan, i chwalebny bardzo, i straszniejszy nad wszystkich bogów;

Gdyż wszyscy bogowie narodów są bożkami, a Pan uczynił niebiosa.

Gdyż bogowie pogańscy są bałwanami; ale Pan niebiosa uczynił.

Chwała i cześć przed nim, moc i radość w jego przybytku.

Sława i zacność przed nim, moc i wesele na miejscu jego.

Oddajcie Panu, rodziny narodów, oddajcie Panu chwałę i moc.

Przynieście Panu pokolenia narodów, przynieście Panu chwałę i moc.

Oddajcie Panu chwałę jego imienia. Przynoście dary i przychodźcie przed jego oblicze. Oddajcie Panu pokłon w ozdobie świętości.

Przynieście Panu chwałę imienia jego, przynieście dary, a przychodźcie przed obliczności jego; kłaniajcie się Panu w ozdobie świętobliwości.

Zadrżyj przed nim, cała ziemio. Świat będzie utwierdzony, aby się nie poruszył.

Bójcie się oblicza jego wszystka ziemio, a będzie utwierdzony okrąg ziemi, aby się nie poruszył.

Niech się weselą niebiosa i niech się raduje ziemia, niech mówią wśród narodów: Pan króluje!

Niech się rozradują niebiosa, a niech się rozweseli ziemia, a niech mówią w narodach: Pan króluje!

Niech zaszumi morze i to, co je napełnia, niech radują się pola i wszystko, co jest na nich.

Niech zaszumi morze, i ze wszystkiem, co w niem jest; niech się rozraduje pole, i wszystko, co na niem jest.

Wtedy radośnie wykrzykną leśne drzewa przed Panem, bo idzie, aby sądzić ziemię.

Tedy się rozweselą drzewa leśne przed Panem; albowiem przyszedł sądzić ziemię.

Wysławiajcie Pana, bo jest dobry, bo jego miłosierdzie trwa na wieki.

Wysłwiajcie Pana; albowiem dobry, bo na wieki trwa miłosierdzie jego.

I mówcie: Zbaw nas, Boże naszego zbawienia, i zgromadź nas, i wybaw nas od pogan, abyśmy wielbili twoje święte imię i chlubili się twoją chwałą.

A mówcie: Zachowaj nas, Boże zbawienia naszego! i zgromadź nas, a wyrwij nas od pogan, abyśmy wielbili imię święte twoje, i chlubili się w chwale twojej.

Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, na wieki wieków. I cały lud powiedział: Amen i chwalił Pana.

Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, od wieków aż na wieki. I rzekł wszystek lud Amen, i chwalił Pana.

I Dawid zostawił tam przed arką przymierza Pana Asafa i jego braci, aby nieustannie pełnili służbę przed arką, według potrzeby każdego dnia;

I zostawił tam Dawid przed skrzynią przymierza Pańskiego Asafa i braci jego, aby służyli przed skrzynią ustawicznie według potrzeby dnia każdego.

Także Obed-Edoma i ich braci, sześćdziesięciu ośmiu; a Obed-Edoma, syna Jedutuna, i Chosę uczynił odźwiernymi.

Lecz Obededoma i braci ich sześdziesiąt i ośm, Obededoma mówię, syna Jedytunowego, i Hosę, uczynił odźwiernymi.

Kapłana Sadoka i jego braci kapłanów pozostawił przed przybytkiem Pana na wyżynie w Gibeonie;

A Sadoka kapłana, i braci jego kapłanów postawił przed przybytkiem Pańskim na wyżynie, która była w Gabaon,

Aby składali Panu nieustannie, rano i wieczorem, całopalenia na ołtarzu całopaleń, zgodnie ze wszystkim, co jest napisane w Prawie Pana, które nadał on Izraelowi;

Aby ofiarowali całopalenia Panu na ołtarzu całopalenia ustawicznie rano i w wieczór, a to według wszystkiego, co napisano w zakonie Pańskim, który przykazał Izraelowi.

A z nimi pozostawił Hemana i Jedutuna oraz resztę wybranych, imiennie wyznaczonych, aby chwalili Pana, bo jego miłosierdzie trwa na wieki.

A z nimi Hemana i Jedytuna, i innych na to obranych, którzy byli z imienia mianowani, aby chwalili Pana, przeto iż na wieki trwa miłosierdzie jego.

I u nich, u Hemana i Jedutuna, pozostawił trąby i cymbały dla grających na tych i na innych instrumentach muzycznych dla Boga. Synowie zaś Jedutuna byli odźwiernymi.

A między nimi Heman i Jedytun, trąbili i grali na trąbach, na cymbałach, i na innych instrumentach muzycznych Bogu; ale synów Jedytunowych postawił u wrót.

Potem cały lud się rozszedł, każdy do swego domu. Dawid też wrócił, aby błogosławić swojemu domowi.

A tak rozszedł się wszystek lud, każdy do domu swego. Dawid się też wrócił, aby błogosławił domowi swemu.