Księga Psalmów 69

Przedniejszemu śpiewakowi na Sosannim psalm Dawidowy.

Wybaw mnie, Boże, bo wody sięgają aż do mojej duszy.

Wybaw mię, o Boże! boć przyszły wody aż do duszy mojej.

Grzęznę w głębokim błocie, gdzie nie ma dna; dostałem się w głębokie wody i nurt mnie porywa.

Pogrążony jestem w głębokiem błocie, gdzie dna niemasz; przyszedłem w głębokości wód, a nawałność ich porwała mię.

Zmęczyłem się wołaniem, wyschło mi gardło; słabną moje oczy, gdy czekam na mojego Boga.

Spracowałem się wołając, wyschło gardło moje; ustały oczy moje, gdym oczekiwał Boga mojego.

Więcej niż włosów na mojej głowie jest tych, którzy mnie nienawidzą bez powodu; ci, którzy niesłusznie są moimi wrogami i chcą mnie zniszczyć, wzmocnili się; musiałem zapłacić za to, czego nie zabrałem.

Więcej jest tych, którzy mię mają w nienawiści bez przyczyny, niż włosów na głowie mojej; zmocnili się ci, którzy mię wygubić usiłują, a są nieprzyjaciółmi mymi niesłusznie; czegom nie wydarł, musiałem nagradzać.

Boże, ty znasz moją głupotę, a moje grzechy nie są ukryte przed tobą.

Boże! ty znasz głupstwo moje, a występki moje nie są tajne przed tobą.

Niech nie zaznają wstydu z mego powodu ci, którzy ciebie oczekują, Panie Boże zastępów, niech nie rumienią się z mego powodu ci, którzy ciebie szukają, Boże Izraela.

Niechajże nie będą zawstydzeni dla mnie ci, którzy na cię oczekują, Panie, Panie zastępów! niech nie przychodzą dla mnie do hańby ci, którzy cię szukają, o Boże Izraelski!

Bo dla ciebie znoszę urąganie, hańba okrywa moją twarz.

Bo dla ciebie ponoszę urąganie, a zelżywość okryła oblicze moje.

Stałem się obcy dla moich braci i cudzoziemcem dla synów mojej matki;

Stałem się obcym braciom moim, a cudzoziemcem synom matki mojej,

Bo gorliwość o twój dom zżarła mnie i spadły na mnie urągania urągających tobie.

Przeto, że gorliwość domu twego zżarła mię, a urąganie urągających tobie przypadło na mię.

Płakałem i umartwiałem postem swą duszę, a stało się to moją hańbą.

Gdym płakał i trapił postem duszę moję, stało mi się to pohańbienie.

Założyłem wór pokutny jako szatę i stałem się dla nich pośmiewiskiem.

Gdym wziął na się wór miasto szaty, byłem u nich przypowieścią.

Mówili o mnie ci, którzy siedzą w bramie, i byłem tematem pieśni pijaków.

Mówili o mnie ci, którzy siedzieli w bramie, a byłem piosnką u tych, którzy pili mocny napój.

Ale ja kieruję swoją modlitwę do ciebie, Panie, w czasie pomyślnym; Boże, wysłuchaj mnie według twego wielkiego miłosierdzia, dla prawdy twego zbawienia.

Ale ja obracam modlitwę moję do ciebie, Panie! czas jest upodobania twego; o Boże! według wielkości miłosierdzia twego wysłuchajże mię, dla prawdy zbawienia twego.

Uwolnij mnie z błota, abym nie ugrzązł; ocal mnie od tych, którzy mnie nienawidzą, i z głębokich wód.

Wyrwij mię z błota, abym nie był pogrążony; niech będę wyrwany od tych, którzy mię nienawidzą, jako z głębokości wód;

Niech nie zaleją mnie wezbrane wody ani nie pożre głębia i niech otchłań nie zamknie nade mną swej paszczy.

Aby mię nie zatopiły strumienie wód, i nie pożarła głębia i nie zawarła nademną studnia wierzchu swego.

Wysłuchaj mnie, Panie, bo dobre jest twoje miłosierdzie, według twojej wielkiej litości spójrz na mnie.

Wysłuchajże mię, Panie! boć dobre jest miłosierdzie twoje; według wielkiej litości twojej wejrzyj na mię.

Nie zakrywaj twego oblicza przed swoim sługą, bo jestem w utrapieniu; wysłuchaj mnie czym prędzej.

Nie zakrywajże oblicza twego od sługi swego, bom jest w utrapieniu; pośpieszże się, wysłuchaj mię.

Zbliż się do mojej duszy i wybaw ją, odkup mnie ze względu na mych wrogów.

Przybliż się do duszy mojej, a wybaw ją; dla nieprzyjaciół moich odkup mię.

Ty znasz moją hańbę, mój wstyd i niesławę, przed tobą są wszyscy moi wrogowie.

Ty znasz pohańbienie moje, i zelżywość moję, i wstyd mój: przed tobąć są wszyscy nieprzyjaciele moi.

Hańba złamała moje serce, ogarnęło mnie przygnębienie; oczekiwałem współczującego, ale go nie było; szukałem pocieszającego, ale nie znalazłem.

Pohańbienie pokruszyło serce moje, z czegom był żałośny; oczekiwałem, azaliby się mię kto użalił, ale nikt nie był; azaliby mię kto pocieszył, alem nie znalazł.

Zamiast pokarmu podali mi żółć, a gdy pragnąłem, napoili mnie octem.

Owszem, miasto pokarmu podali mi żółć, a w pragnieniu mojem napoili mię octem.

Niech ich stół stanie się dla nich sidłem, a ich pomyślność – pułapką.

Niechajże im będzie stół ich przed nimi sidłem, a szczęście ich na upadek.

Niech zaćmią się ich oczy, aby nie widzieli, a ich biodra niech się zawsze chwieją.

Niech się zaćmią oczy ich, aby nie widzieli, a biodra ich niech się zawżdy chwieją.

Wylej na nich swoje oburzenie, a żar twego gniewu niech ich dosięgnie.

Wylij na nich rozgniewanie swoje, a popędliwość gniewu twego niech ich ogarnie.

Niech ich dom opustoszeje, w ich namiotach niech nikt nie mieszka.

Niech będzie mieszkanie ich puste, w namiotach ich niech nikt nie mieszka.

Bo prześladują tego, którego ty uderzyłeś, i rozpowiadają o boleściach tych, których zraniłeś.

Bo tego, któregoś ty ubił, prześladują, a o boleści poranionych twoich rozmawiają.

Dodaj nieprawość do ich nieprawości i niech nie dostąpią twojej sprawiedliwości.

Przydajże nieprawość ku nieprawości ich, a niech nie przychodzą do sprawiedliwości twojej.

Niech będą wymazani z księgi żyjących i niech nie będą zapisani ze sprawiedliwymi.

Niech będą wymazani z ksiąg żyjących, a z sprawiedliwymi niech nie będą zapisani.

Ja zaś jestem strapiony i zbolały; niech twoje zbawienie, Boże, podniesie mnie.

Jamci utrapiony, i zbolały; lecz zbawienie twoje, Boże! na miejscu bezpiecznem postawi mię.

Będę chwalił imię Boga pieśnią, będę go wywyższał dziękczynieniem.

Tedy będę chwalił imię Boże pieśnią, a będę je wielbił z dziękczynieniem.

I będzie to milsze Panu niż wół albo cielec rogaty z kopytami.

A będzie to przyjemniejsze Panu, niżeli wół albo cielec rogaty z rozdzielonemi kopytami.

Pokorni to ujrzą i rozradują się, ożyje serce szukających Boga.

To widząc pokorni rozradują się, szukając Boga, a ożyje serce ich;

Pan bowiem wysłuchuje ubogich i swymi więźniami nie gardzi.

Iż wysłuchiwa Pan ubogich, a więźniami swymi nie gardzi.

Niech go chwalą niebiosa i ziemia, morze i wszystko, co się w nich porusza.

Niech go chwalą niebiosa i ziemia, morze i wszystko, co się w nich rucha.

Bóg bowiem wybawi Syjon i odbuduje miasta Judy; będą tam mieszkać i posiądą tę ziemię.

Bógci zaiste zachowa Syon, i pobuduje miasta Judzkie; i będą tam mieszkać, a ziemię tę dziedzicznie otrzymają. Także i nasienie sług jego dziedzicznie ją otrzyma, a którzy miłują imię jego, będą w niej mieszkać.

Także i potomstwo jego sług ją odziedziczy i zamieszkają w niej ci, którzy miłują jego imię.