Ewangelia Marka 15

Wczesnym rankiem naczelni kapłani, naradziwszy się razem ze starszymi, uczonymi w Piśmie i całą Radą, związali Jezusa, odprowadzili go i wydali Piłatowi.

A zaraz rano naradziwszy się przedniejsi kapłani z starszymi i z nauczonymi w Piśmie i ze wszystką radą, związali Jezusa, i wiedli go, i podali Piłatowi.

A Piłat zapytał go: Czy ty jesteś królem Żydów? On mu odpowiedział: Ty sam to mówisz.

I pytał go Piłat: Tyżeś jest król Żydowski? A on mu odpowiadając rzekł: Ty powiadasz.

I oskarżali go naczelni kapłani o wiele rzeczy, ale on nic nie odpowiedział.

I skarżyli nań przedniejsi kapłani o wiele rzeczy: (ale on nic nie odpowiedział.)

Wtedy Piłat znowu go zapytał: Nic nie odpowiadasz? Zobacz, jak wiele zeznają przeciwko tobie.

Tedy go zasię pytał Piłat, mówiąc: Nic nie odpowiadasz? Oto jako wiele rzeczy świadczą przeciwko tobie.

Jezus jednak nic nie odpowiedział, tak że Piłat się dziwił.

Ale Jezus przecię nic nie odpowiedział, tak iż się Piłat dziwował.

Na święto miał on zwyczaj wypuszczać im jednego więźnia, o którego prosili.

A na święto zwykł im był wypuszczać więźnia jednego, o którego by prosili.

A był jeden, zwany Barabaszem, więziony wraz z buntownikami, którzy podczas rozruchów popełnili zabójstwo.

I był jeden, którego zwano Barabbasz, w więzieniu z tymi, co rozruch czynią, którzy byli w rozruchu mężobójstwo popełnili.

I tłum zaczął wołać i prosić, żeby zrobił to, co zawsze dla nich robił.

Tedy lud wystąpiwszy i głosem zawoławszy, począł prosić, żeby uczynił tak, jako im zawsze czynił,

Lecz Piłat im odpowiedział: Chcecie, abym wam wypuścił króla Żydów?

Ale Piłat im odpowiedział, mówiąc: Chcecież, wypuszczę wam króla Żydowskiego?

Wiedział bowiem, że naczelni kapłani wydali go z zawiści.

(Wiedział bowiem, iż go z nienawiści wydali przedniejsi kapłani.)

Ale naczelni kapłani podburzyli tłum, żeby raczej wypuścił im Barabasza.

Ale przedniejsi kapłani podburzali lud, iżby im raczej Barabbasza wypuścił.

A Piłat znowu im odpowiedział: Cóż więc chcecie, abym uczynił z tym, którego nazywacie królem Żydów?

A odpowiadając Piłat, rzekł im zasię: Cóż tedy chcecie, abym uczynił temu, którego nazywacie królem żydowskim?

A oni znowu zawołali: Ukrzyżuj go!

A oni znowu zawołali: Ukrzyżuj go!

Wtedy Piłat zapytał: Cóż on złego uczynił? Lecz oni jeszcze głośniej wołali: Ukrzyżuj go!

A Piłat rzekł do nich: I cóż wżdy złego uczynił? Ale oni tem bardziej wołali: Ukrzyżuj go!

Piłat więc, chcąc zadowolić tłum, wypuścił im Barabasza, a Jezusa ubiczował i wydał im na ukrzyżowanie.

A tak Piłat, chcąc ludowi dosyć uczynić, wypuścił im Barabbasza, a Jezusa ubiczowawszy, podał im, aby był ukrzyżowany.

Żołnierze wprowadzili go do sali, czyli do ratusza, i zwołali cały oddział.

Lecz żołnierze wprowadzili go do dworu, to jest do ratusza, i zwołali wszystkiej roty.

Potem ubrali go w purpurę, a uplótłszy koronę z cierni, włożyli mu na głowę.

A oblekłszy go w szarłat, i uplótłszy koronę z ciernia, włożyli nań;

I zaczęli go pozdrawiać: Witaj, królu Żydów!

I poczęli go pozdrawiać, mówiąc: Bądź pozdrowiony, królu żydowski!

Bili go trzciną po głowie i pluli na niego, a upadając na kolana, oddawali mu pokłon.

I bili głowę jego trzciną i plwali nań, a upadając na kolana, kłaniali mu się.

A gdy go wyszydzili, zdjęli z niego purpurę, ubrali go w jego własne szaty i wyprowadzili na ukrzyżowanie.

A gdy się z niego naśmiali, zewlekli go z szarłatu, i oblekli go w szaty jego własne, i wiedli go, aby go ukrzyżowali.

I przymusili przechodzącego obok niejakiego Szymona z Cyreny, który szedł z pola, ojca Aleksandra i Rufusa, aby niósł jego krzyż.

Tedy przymusili mimo idącego niektórego Szymona Cyrenejczyka, (który szedł z pola,) ojca Aleksandrowego i Rufowego, aby niósł krzyż jego.

I przyprowadzili go na miejsce zwane Golgota, co się tłumaczy: Miejsce Czaszki.

I przywiedli go na miejsce Golgota, co się wykłada: Miejsce trupich głów.

Dawali mu do picia wino z mirrą, ale go nie przyjął.

I dawali mu pić wino z myrrą; ale go on nie przyjął.

A gdy go ukrzyżowali, rozdzielili jego szaty, rzucając o nie losy, by rozstrzygnąć, co kto ma wziąć.

A gdy go ukrzyżowali, rozdzielili szaty jego, miecąc o nie los, co by kto wziąć miał.

A była godzina trzecia, gdy go ukrzyżowali.

A była trzecia godzina, gdy go ukrzyżowali.

Był też napis z podaniem jego winy: Król Żydów.

Był też napis winy jego napisany: Król żydowski.

I ukrzyżowali z nim dwóch bandytów, jednego po prawej, a drugiego po jego lewej stronie.

Ukrzyżowali też z nim dwóch zbójców; jednego po prawicy, a drugiego po lewicy jego.

Tak wypełniło się Pismo, które mówi: Zaliczono go w poczet złoczyńców.

I wypełniło się Pismo, które mówi: Z złoczyńcami jest policzony.

A ci, którzy przechodzili obok, bluźnili mu, kiwając głowami i mówiąc: Ej! Ty, który burzysz świątynię i w trzy dni ją odbudowujesz;

A ci, którzy mimo chodzili, bluźnili go, chwiejąc głowami swemi a mówiąc: Ehej! który rozwalasz kościół, a we trzech dniach budujesz go!

Ratuj samego siebie i zejdź z krzyża!

Ratuj samego siebie, a zstąp z krzyża!

Podobnie naczelni kapłani wraz z uczonymi w Piśmie, naśmiewając się, mówili między sobą: Innych ratował, a samego siebie uratować nie może.

Także też i przedniejsi kapłani naśmiewając się, jedni do drugich z nauczonymi w Piśmie mówili: Innych ratował, a siebie samego ratować nie może;

Niech Chrystus, król Izraela, zejdzie teraz z krzyża, żebyśmy ujrzeli i uwierzyli. Urągali mu także ci, którzy byli z nim ukrzyżowani.

Niechże teraz Chrystus on król Izraelski zstąpi z krzyża, abyśmy ujrzeli i uwierzyli. Ci też, co z nim byli ukrzyżowani, urągali mu.

A gdy była szósta godzina, ciemność ogarnęła całą ziemię aż do godziny dziewiątej.

A gdy było o godzinie szóstej, stała się ciemność po wszystkiej ziemi, aż do godziny dziewiątej.

O godzinie dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eloi, Eloi, lama sabachthani? – co się tłumaczy: Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?

A o godzinie dziewiątej zawołał Jezus głosem wielkim, mówiąc: Eloi! Eloi! Lamma sabachtani, co się wykłada: Boże mój! Boże mój! czemuś mię opuścił?

A niektórzy ze stojących tam ludzi, usłyszawszy to, mówili: Woła Eliasza.

A niektórzy z tych, co tam stali, usłyszawszy mówili: Oto Elijasza woła.

Wtedy ktoś podbiegł, napełnił gąbkę octem i włożywszy na trzcinę, dał mu pić, mówiąc: Przestańcie, zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, aby go zdjąć.

Zatem bieżawszy jeden, napełnił gąbkę octem, a włożywszy ją na trzcinę, dawał mu pić, mówiąc: Zaniechajcie, patrzmy, jeźli przyjdzie Elijasz, zdejmować go.

A Jezus zawołał donośnym głosem i oddał ducha.

A Jezus zawoławszy głosem wielkim, oddał ducha.

I rozerwała się na pół zasłona świątyni, od góry aż do dołu.

I rozerwała się zasłona kościelna na dwoje, od wierzchu aż do dołu.

A setnik, który stał naprzeciw, widząc, że tak wołając, oddał ducha, powiedział: Ten człowiek prawdziwie był Synem Bożym.

Tedy widząc setnik, który stał przeciwko niemu, iż tak wołając oddał ducha, rzekł: Prawdziwie człowiek ten był Synem Bożym.

Były tam też kobiety, które przypatrywały się z daleka, a wśród nich Maria Magdalena i Maria, matka Jakuba Mniejszego i Józefa, oraz Salome.

Były też i niewiasty z daleka się przypatrując, między któremi była Maryja Magdalena, i Maryja, Jakóba małego i Jozesa matka, i Salome;

One to, gdy jeszcze był w Galilei, chodziły za nim i usługiwały mu. Było też wiele innych, które wraz z nim przyszły do Jerozolimy.

Które gdy jeszcze były w Galilei, chodziły za nim, a posługowały mu; i wiele innych, które z nim były wstąpiły do Jeruzalemu.

A ponieważ był dzień przygotowania, który jest przed szabatem, i nastał już wieczór;

A gdy już był wieczór, (ponieważ był dzień przygotowania,) który jest przed sabatem,

Przyszedł Józef z Arymatei, ważny członek Rady, który sam też oczekiwał królestwa Bożego, śmiało wszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.

Przyszedłszy Józef z Arymatyi, poczesny radny pan, który też sam oczekiwał królestwa Bożego, śmiele wszedł do Piłata, i prosił o ciało Jezusowe.

A Piłat zdziwił się, że już nie żyje, i zawoławszy setnika, zapytał go, czy dawno umarł.

A Piłat się dziwował, jeźliby już umarł; i zawoławszy setnika, pytał go, dawnoli umarł?

I upewniony przez setnika, wydał ciało Józefowi.

A dowiedziawszy się od setnika, darował ciało Józefowi.

Ten kupił płótno, zdjął go, owinął płótnem i złożył w grobowcu, który był wykuty w skale, a przed wejście do grobowca zatoczył kamień.

A on kupiwszy prześcieradło, zdjąwszy go, obwinął w prześcieradło, i położył go w grobie, który był wykowany z opoki, i przywalił kamień do drzwi grobowych.

A Maria Magdalena i Maria, matka Józefa, patrzyły, gdzie go złożono.

Ale Maryja Magdalena, i Maryja, matka Jozesowa, patrzały, kędy go położono.