Księga Przysłów 31

Słowa króla Lemuela, proroctwo, którego nauczyła go jego matka.

Te są słowa Lemuela króla, i zebranie mów, któremi go ćwiczyła matka jego.

Cóż, synu mój? Cóż, synu mojego łona? I cóż, synu moich ślubów?

Cóż rzekę, synu mój? cóż rzekę, synu żywota mego? i cóż rzekę, synu ślubów moich?

Nie oddawaj kobietom swej siły ani twoich dróg temu, co prowadzi do zguby królów.

Nie dawaj niewiastom siły twojej, ani dróg twoich tym, którzy do zginienia królów przywodzą.

Nie królom, o Lemuelu, nie królom wypada pić wina i nie książętom bawić się mocnym napojem;

Nie królom, o Lemuelu! nie królom należy pić wino, a nie panom bawić się napojem mocnym;

By pijąc, nie zapomnieli praw i nie wypaczyli sprawy wszystkich ludzi uciśnionych.

By snać pijąc nie zapomniał na ustawy, a nie odmienił spraw wszystkich ludzi uciśnionych.

Dajcie mocny napój ginącym, a wino strapionym na duchu.

Dajcie napój mocny ginącemu, a wino tym, którzy są ducha sfrasowanego.

Niech się napiją i zapomną o swoim ubóstwie, i niech nie pamiętają więcej swego utrapienia.

Niech się napije, a zapomni ubóstwa swego, a na utrapienie swoje niech więcej nie wspomni.

Otwórz swe usta dla niemych w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.

Otwórz usta swe za niemym w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.

Otwórz swe usta, sądź sprawiedliwie i broń sprawy ubogiego i nędzarza.

Otwórz usta swe, sądź sprawiedliwie, a podejmij się sprawy ubogiego i nędznego.

Któż znajdzie kobietę cnotliwą? Jej wartość przewyższa perły.

Któż znajdzie niewiastę stateczną, gdyż nad perły daleko większa jest cena jej?

Serce męża jej ufa i zysku mu nie zabraknie.

Serce męża jej ufa jej, a na korzyściach schodzić mu nie będzie.

Dobro mu będzie wyświadczać, a nie zło, po wszystkie dni swego życia.

Dobrze mu czyni,a nie źle, po wszystkie dni żywota swego.

Szuka wełny i lnu i chętnie pracuje swymi rękami.

Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękami swemi.

Podobna jest do okrętów handlowych; przywozi żywność z daleka.

Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywodzi żywność swoję.

Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i daje pokarm swoim domownikom i odpowiednią porcję swym służącym.

I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym.

Myśli o polu i kupuje je; z zarobku swych rąk sadzi winnice.

Obmyśla rolę, i ujmuje ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice.

Przepasuje swe biodra siłą i umacnia swoje ramiona.

Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje.

Dostrzega, że jej dorobek jest dobry, a jej pochodnia w nocy nie gaśnie.

Doświadcza, że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej.

Wyciąga ręce po kądziel, a dłonią chwyta wrzeciono.

Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono.

Otwiera dłoń przed ubogim i wyciąga swe ręce do nędzarza.

Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu.

Nie boi się śniegu dla swych domowników, bo wszyscy jej domownicy są ubrani w szkarłat.

Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.

Robi sobie kobierce; jej ubiór jest z jedwabiu i purpury.

Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej.

Jej mąż jest znany w bramach, gdy siedzi wśród starszyzny ziemi.

Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi.

Wyrabia płótno i sprzedaje je, dostarcza pasy kupcowi.

Płótno robi, i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi.

Siła i godność są jej strojem; będzie się cieszyła jeszcze w przyszłości.

Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe.

Otwiera swe usta mądrze i na jej języku jest prawo miłosierdzia.

Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej.

Dogląda spraw swego domu i nie je chleba próżniactwa.

Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je.

Jej dzieci powstają i błogosławią jej, mąż także ją chwali:

Powstawszy synowie jej błogosławią jej; także i mąż jej chwali ją,

Wiele kobiet poczynało sobie cnotliwie, ale ty przewyższasz je wszystkie.

Mówiąc: Wiele niewiast grzecznie sobie poczynały; ale je ty przechodzisz wszystkie.

Wdzięk jest zwodniczy i piękność próżna, lecz kobieta, która się boi Pana, jest godna pochwały.

Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.

Dajcie jej z owocu jej rąk i niech jej czyny chwalą ją w bramach.

Dajcie jej z owocu ręku jej, a niechaj ją chwalą w bramach uczynki jej.