Księga Hioba 20

Wtedy Sofar z Naama odpowiedział:

A odpowiadając Sofar Naamatczyk rzekł:

Dlatego moje myśli skłaniają mnie do odpowiedzi i z tego powodu mówię pośpiesznie.

Do tego mię myśli moje przywodzą, abym odpowiedział; przetożem się pospieszył.

Słuchałem obraźliwego upomnienia i duch mojego zrozumienia podsuwa mi odpowiedź:

Słyszałem mnie hańbiącą naganę; ale duch wyrozumienia mego odpowie za mię.

Czy nie wiesz, że od wieków, odkąd człowieka postawiono na ziemi;

Izaż nie wiesz, że to jest od wieku, od tego czasu, jako postawił Bóg człowieka na ziemi?

Radość niegodziwych jest krótka, a wesołość obłudnika trwa okamgnienie?

Iż chwała niepobożnych krótka jest, a wesele obłudnika na mgnienie oka?

Choćby jego wyniosłość sięgała aż do niebios, a jego głowa – do obłoków;

By też wstąpiła aż do nieba hardość jego, a obłoku się dotknęła głowa jego:

To jednak zginie on na wieki jak jego własny gnój, a ci, którzy go widzieli, powiedzą: Gdzie on się podział?

A wszakże na wieki zginie jako gnój jego, a ci, którzy go widzieli, rzeką: Gdzież się podział?

Uleci jak sen i nie znajdą go; ucieknie jak nocne widzenie.

Uleci jako sen, a nie znajdą go; bo uciecze, jako widzenie nocne.

Oko, które go widziało, nie zobaczy go więcej, i już nie ujrzy go jego miejsce.

Oko, które go widziało, nie ogląda go więcej, i nie ujrzy go więcej miejsce jego.

Jego synowie będą się korzyć przed ubogim, jego ręce zwrócą swe bogactwo.

Synowie jego będą się korzyć ubogim; bo ręce jego muszą wracać, co wydarł.

Jego kości są pełne grzechów jego młodości, razem z nim spoczną w prochu.

Kości jego napełnione są grzechami młodości jego, a w prochu z nim leżeć będą.

A choć zło jest słodkie w jego ustach i zataja je pod swoim językiem;

A choć złość słodnieje w ustach jego, i tai ją pod językiem swoim;

Chociaż rozkoszuje się nim i nie opuszcza go, zatrzymując je na swoim podniebieniu;

Kocha się w niej, a nie opuszcza jej, zatrzymywając ją w pośrodku podniebienia swego:

To jednak jego pokarm we wnętrznościach przemienia się, staje się żółcią żmii w jego wnętrzu.

Wszakże pokarm jego we wnętrznościach jego odmieni się; żółcią padalcową stanie się w trzewach jego.

Połknął bogactwa i zwróci je; Bóg je wyrzuci z jego brzucha.

Bogactwa, które pożarł, zwróci, a z brzucha jego wyżenie je Bóg.

Będzie ssał jad żmii, zabije go język węża.

Głowę padalcową ssać będzie; zabije go język jaszczurczy.

Nie zobaczy rzek, potoków, strumieni miodu ani masła.

Nie ogląda źródeł rzek, strumieni mówię miodu i masła.

Zwróci swój zysk i nie połknie go; i choć znowu zdobędzie wielki majątek, nie ucieszy się z niego.

Wróci pracę cudzą, a nie zażyje jej; i choć znowu nabędzie wielkich majętności, nie ucieszy się niemi.

Bo uciskał i opuszczał ubogich, przemocą zabrał dom, którego nie zbudował.

Bo ubogich dręczył i opuszczał, złupił dom, którego nie budował; przetoż nic spokojnego nie poczuje w żywocie swoim,

Dlatego nie zazna pokoju w swoim wnętrzu, nie zatrzyma tego, czego pragnął.

Ani rzeczy swych wdzięcznych nie będzie mógł zatrzymać.

Z jego pokarmów nic nie zostanie, nie rozmnożą się jego dobra.

Nic nie zostanie z pokarmów jego, ani się rozmnoży dobro jego.

Mimo obfitości jego dostatku dosięgnie go bieda. Wszelka ręka nikczemnych uderzy na niego.

Choćby i nazbyt miał wszystkiego, ściśniony będzie; wszelka ręka trapiących oburzy się nań.

Gdy będzie miał czym napełnić swój brzuch, Bóg ześle na niego zapalczywość swego gniewu, wyleje na niego i na jego pokarmy.

Choć będzie miał czem napełnić brzuch swój, przecież nań Bóg puści popędliwość gniewu swego, którą jako deszcz spuści nań, i na pokarmy jego.

Gdy będzie uciekał przed żelazną bronią, przebije go łuk spiżowy.

Gdy uciekać będzie przed bronią żelazną, przebije go łuk hartowny.

Wyjęta będzie strzała z grzbietu, a grot przeszyje jego wątrobę; ogarnie go strach.

Wyjęta będzie strzała z sajdaku wypuszczona, a grot przeniknie żółć jego; a gdy uchodzić będzie, ogarną go strachy.

Wszelka ciemność zaczai się w jego kryjówkach. Pożre go ogień niewzniecony, a ten, kto pozostał w jego przybytku, będzie udręczony.

Wszystkie nieszczęścia zasadziły się nań w tajemnych miejscach jego, a pożre go ogień nierozdymany: pozostały w przybytku jego utrapiony będzie.

Niebo odkryje jego nieprawość, a ziemia powstanie przeciwko niemu.

Odkryją niebiosa złość jego, a ziemia powstanie przeciwko niemu.

Dobytek jego domu przepadnie, jego dobra rozpłyną się w dniu Bożego gniewu.

Przeniesie się urodzaj domu jego; dobra jego rozpłyną się w dzień gniewu jego.

Taki jest dział Boga dla niegodziwego i dziedzictwo przeznaczone mu przez Boga.

Tenci jest dział człowieka niepobożnego od Boga, to dziedzictwo naznaczone mu od Boga.