Studiuj werset

Ewangelia Łukasza 12,20

„Ale Bóg mu powiedział: Głupcze, tej nocy zażądają od ciebie twojej duszy, a to, co przygotowałeś, czyje będzie?"

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Ale mu rzekł Bóg: O głupi, tej nocy upomnę się duszy twojej od ciebie, a to, coś nagotował, czyjeż będzie?"

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (14)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Ale Bóg mu powiedział: Nierozsądny, tej nocy zażądają od ciebie twego życia, a to co przygotowałeś, czyje będzie?
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: I rzekł mu Bóg: Szalony! téj nocy dusze twéj upominają się u ciebie; a coś nagotował, czyjeż będzie?
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Ale mu Bog powiedział: O szalony, teyci oto nocy dusze vpominać się będą od ciebie, to tedy coś nagotował, czyiesz będzie:
SŻ · Słowo Życia — Nowy Testament (Biblica, otwarty dostęp), 2016: Lecz Bóg rzekł do niego: „Głupcze! Umrzesz jeszcze tej nocy. Komu więc to wszystko zostawisz?”.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Ale Bóg powiedział do niego: Bezmyślny! Tej nocy zażądają od ciebie twojej duszy, a to, co przygotowałeś, czyje będzie?
BKJ · Biblia Króla Jakuba (Nowy Testament), 2025: Ale Bóg powiedział do niego, Ty głupcze, tej nocy twoja dusza będzie zażądana od ciebie: wtedy czyje będą te rzeczy, które przygotowałeś?

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: But God said unto him, Thou fool, this night thy soul shall be required of thee: then whose shall those things be, which thou hast provided?
BSB · Berean Standard Bible, 2023: But God said to him, ‘You fool! This very night your life will be required of you. Then who will own what you have accumulated?’
WEB · World English Bible, 2020: “But God said to him, ‘You foolish one, tonight your soul is required of you. The things which you have prepared—whose will they be?’

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Dixit autem illi Deus: Stulte, hac nocte animam tuam repetunt a te: quæ autem parasti, cujus erunt?

Języki oryginału

TR · Textus Receptus, 1550/1894: Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός, Ἄφρων, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας, τίνι ἔσται;
BYZ · Tekst bizantyjski (Robinson-Pierpont), 2005: εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;
TISCH · Tischendorf, wyd. 8, 1869–1872: εἶπεν δὲ αὐτῷ ὁ θεός· ἄφρων, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας, τίνι ἔσται;
SBLGNT · SBL Greek New Testament, 2010: εἶπεν δὲ αὐτῷ ὁ θεός· Ἄφρων, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας, τίνι ἔσται;

Porównaj cały rozdział Łk 12 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (20)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Hi 27,8 →
„Jaka bowiem jest nadzieja obłudnika, choćby zysk osiągnął, gdy Bóg zabiera mu duszę?”
Jr 17,11 →
„Jak kuropatwa gromadzi swoje jajka, ale ich nie wysiaduje, tak kto zbiera bogactwa niesprawiedliwie, zostawi je w połowie swoich dni, a u swego kresu okaże się głupcem;”
1Tm 6,7 →
„Niczego bowiem nie przynieśliśmy na ten świat, z pewnością też niczego wynieść nie możemy.”
Ps 39,6 →
„Doprawdy człowiek przemija jak cień; doprawdy na próżno się kłopocze; gromadzi, a nie wie, kto to zabierze.”
Jk 4,14 →
„Wy, którzy nie wiecie, co jutro będzie. Bo czymże jest wasze życie? Doprawdy jest parą, która pojawia się na krótko, a potem znika.”
Hi 27,16–17 →
„Choćby nagromadził srebra jak prochu i przygotował sobie szat jak gliny; To choć je przygotuje, włoży je sprawiedliwy, a niewinny będzie dzielić srebro.”
Ps 49,17–19 →
„Bo gdy umrze, niczego ze sobą nie weźmie i nie pójdzie za nim jego sława. Chociaż za życia swej duszy pochlebiał i chwalono go, gdy dobrze się urządził; Pójdzie jednak do grona swych ojców; nigdy nie ujrzą światła.”
Łk 16,22–23 →
„I umarł żebrak, i został zaniesiony przez aniołów na łono Abrahama. Umarł też bogacz i został pogrzebany. A będąc w piekle i cierpiąc męki, podniósł oczy i ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (12)

Ps 52,5–7 →
„Dlatego Bóg zniszczy cię na wieki, pochwyci cię i wyrwie z namiotu, i wykorzeni cię z ziemi żyjących. Sela. Zobaczą to sprawiedliwi i zlękną się, i będą się z niego śmiać: Oto człowiek, który nie uczynił Boga swoją siłą, ale ufał swym wielkim bogactwom i umacniał się w swojej nieprawości.”
Ps 73,19 →
„Oto jak doznali zguby! Nagle niszczeją, strawieni przerażeniem.”
Prz 28,8 →
„Kto pomnaża swój majątek lichwą i odsetkami, zbiera go dla tego, kto zlituje się nad ubogimi.”
Mt 24,48–51 →
„Lecz jeśli powie ten zły sługa w swoim sercu: Mój pan zwleka z przyjściem; I zacznie bić współsługi, jeść i pić z pijakami; Przyjdzie pan tego sługi w dniu, w którym się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna.…”
Łk 11,40 →
„Głupcy, czyż ten, który uczynił to, co jest na zewnątrz, nie uczynił też tego, co jest wewnątrz?”
1Tes 5,3 →
„Bo gdy będą mówić: Pokój i bezpieczeństwo – wtedy przyjdzie na nich nagła zguba, jak bóle na kobietę brzemienną, i nie ujdą.”
Prz 11,4 →
„Bogactwa nie pomogą w dniu gniewu, ale sprawiedliwość ocala od śmierci.”
Na 1,10 →
„Gdy bowiem będą jak splecione ciernie i jak pijacy upojeni winem, jak suche ściernisko do szczętu spłoną.”
2Sm 13,28–29 →
„Absalom zaś nakazał swoim sługom: Zauważcie, kiedy serce Amnona podochoci się winem, a gdy powiem wam: Zabijcie Amnona, zabijcie go, nie bójcie się. Ja bowiem nakazuję to wam. Bądźcie odważni i sprawcie się dzielnie. I słudzy Absaloma uczynili z Amnonem tak, jak im nakazał Absalom.…”
Ps 78,30 →
„A gdy jeszcze nie zaspokoili swego pragnienia, gdy jeszcze pokarm był w ich ustach;”
Koh 2,18–22 →
„Zbrzydł mi nawet cały mój trud, który podejmowałem pod słońcem, gdyż muszę go zostawić człowiekowi, który przyjdzie po mnie. A kto wie, czy będzie mądry, czy głupi? A jednak będzie władać całą moją pracą, w którą włożyłem swój trud i mądrość pod słońcem. Także i to jest marnością.…”
Dn 5,1–6 →
„Król Belszazar urządził wielką ucztę dla tysiąca swoich książąt i przed tym tysiącem pił wino. A gdy Belszazar pił wino, rozkazał przynieść złote i srebrne naczynia, które jego ojciec, Nabuchodonozor, zabrał ze świątyni w Jerozolimie, aby pili z niego król, jego książęta, jego żony i jego…”