Studiuj werset

Księga Psalmów 39,6

„Doprawdy człowiek przemija jak cień; doprawdy na próżno się kłopocze; gromadzi, a nie wie, kto to zabierze."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Zaprawdę pomija człowiek jako cień; zaprawdę próżno się kłopocze, zgromadza, a nie wie, kto to pobierze."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Zaprawdę, człowiek się błąka jak widmo i tylko z powodu marności czyni wrzawę; gromadzi, a nie wie, kto to zabierze.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Zaiste, w obrazie przechodzi człowiek, ale próżno trwoży sobą: skarbi, a nie wie, komu to zbierze.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Zaprawdęć człowiek iakoby iakie wyobrażenie chodzi, a iście się prożno burzy, zgromadza, a nie wie kto ponim będzie zbierał.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: O tak, człowiek porusza się jak cień; doprawdy na próżno się martwi; gromadzi, a nie wie, kto to zabierze.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: Surely every man walketh in a vain shew: surely they are disquieted in vain: he heapeth up riches, and knoweth not who shall gather them.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: Surely every man goes about like a phantom; surely he bustles in vain; he heaps up riches not knowing who will haul them away.
WEB · World English Bible, 2020: “Surely every man walks like a shadow. Surely they busy themselves in vain. He heaps up, and doesn’t know who shall gather.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Verumtamen in imagine pertransit homo; sed et frustra conturbatur: thesaurizat, et ignorat cui congregabit ea.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: אַךְ־בְּצֶ֤לֶם ׀ יִֽתְהַלֶּךְ־אִ֗ישׁ אַךְ־הֶ֥בֶל יֶהֱמָי֑וּן יִ֝צְבֹּ֗ר וְֽלֹא־יֵדַ֥ע מִי־אֹסְפָֽם׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: μέντοιγε ἐν εἰκόνι διαπορεύεται ἄνθρωπος, πλὴν μάτην ταράσσεται· θησαυρίζει καὶ οὐ γινώσκει τίνι συνάξει αὐτά.

Porównaj cały rozdział Ps 39 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (20)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Łk 12,20–21 →
„Ale Bóg mu powiedział: Głupcze, tej nocy zażądają od ciebie twojej duszy, a to, co przygotowałeś, czyje będzie? Tak jest z każdym, kto gromadzi skarby dla siebie, a nie jest bogaty w Bogu.”
Koh 2,26 →
„Bo człowiekowi, który mu się podoba, daje mądrość, wiedzę i radość. Ale grzesznikowi zadaje trud, aby zbierał i gromadził, i potem zostawił to temu, który się Bogu podoba. Także i to jest marnością i utrapieniem ducha.”
Jk 4,14 →
„Wy, którzy nie wiecie, co jutro będzie. Bo czymże jest wasze życie? Doprawdy jest parą, która pojawia się na krótko, a potem znika.”
Ps 127,2 →
„Daremne jest dla was wstawać rano, wysiadywać do późna i jeść chleb boleści, bo to on daje sen swemu umiłowanemu.”
Koh 12,13 →
„Wysłuchaj podsumowania wszystkiego: Bój się Boga i przestrzegaj jego przykazań. Ponieważ to jest cały obowiązek człowieka.”
1Kor 7,31 →
„A ci, którzy używają tego świata, żeby nie nadużywali. Przemija bowiem postać tego świata.”
Koh 2,17–21 →
„Dlatego obrzydło mi życie, gdyż przykre mi są wszystkie sprawy dokonane pod słońcem. Wszystko bowiem jest marnością i utrapieniem ducha. Zbrzydł mi nawet cały mój trud, który podejmowałem pod słońcem, gdyż muszę go zostawić człowiekowi, który przyjdzie po mnie.…”
Koh 4,7–8 →
„Znowu obróciłem się i zobaczyłem kolejną marność pod słońcem. Jest to człowiek samotny, bez towarzysza, nie ma ani syna, ani brata i nie ma końca wszelki jego trud, a jego oczy nie mogą nasycić się bogactwem. Nie myśli: Dla kogo ja pracuję i odmawiam dobra swojej duszy?…”

Pokaż pozostałe odsyłacze (12)

Koh 5,14 →
„Takie bogactwo bowiem przepada przez złe zajęcia. A syn, którego spłodzi, nie będzie miał nic w swoich rękach.”
Łk 12,29 →
„Nie pytajcie więc, co będziecie jeść lub co będziecie pić, ani nie martwcie się o to.”
1P 5,7 →
„Wszystkie wasze troski przerzućcie na niego, gdyż on troszczy się o was.”
Hi 27,16–17 →
„Choćby nagromadził srebra jak prochu i przygotował sobie szat jak gliny; To choć je przygotuje, włoży je sprawiedliwy, a niewinny będzie dzielić srebro.”
Ps 49,10–11 →
„Każdy bowiem widzi, że mądrzy umierają, tak samo jak ginie głupiec i prostak, i zostawiają obcym swoje bogactwa. Myślą, że ich domy są wieczne, a ich mieszkania będą trwać z pokolenia na pokolenie; nazywają ziemie swymi imionami.”
Prz 13,22 →
„Dobry człowiek zostawia dziedzictwo dzieciom swoich dzieci, a majątek grzesznika jest zachowany dla sprawiedliwego.”
Koh 1,14 →
„Widziałem wszystkie sprawy, jakie się dzieją pod słońcem, a oto wszystko jest marnością i utrapieniem ducha.”
Koh 2,8 →
„Zgromadziłem sobie srebro i złoto, i klejnoty królów i prowincji. Przygotowałem sobie śpiewaków i śpiewaczki, i inne rozkosze synów ludzkich oraz liczne instrumenty muzyczne.”
Koh 6,11–12 →
„Ponieważ wiele jest rzeczy, które pomnażają marność, jaką z nich korzyść ma człowiek? Któż bowiem wie, co jest dobre dla człowieka w tym życiu po wszystkie dni jego marnego życia, które jak cień przemijają? Albo kto oznajmi człowiekowi, co po nim będzie pod słońcem?”
Koh 12,8 →
„Marność nad marnościami – mówi Kaznodzieja – wszystko to marność.”
Iz 55,2 →
„Czemu wydajecie pieniądze nie na chleb, swoją pracę na to, co nie nasyci? Słuchajcie mnie uważnie, a jedzcie to, co jest dobre, i niech wasza dusza rozkoszuje się tłuszczem.”
Prz 23,5 →
„Czy obrócisz swoje oczy na to, co jest niczym? Bo bogactwa robią sobie skrzydła i ulatują do nieba jak orzeł.”