Studiuj werset

Księga Psalmów 127,2

„Daremne jest dla was wstawać rano, wysiadywać do późna i jeść chleb boleści, bo to on daje sen swemu umiłowanemu."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Próżno macie rano wstawać, długo siadać, i jeść chleb boleści, ponieważ Pan umiłowanemu swemu sen daje."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: To wam jest na marne; tym, którzy wcześnie wstajecie, do późna przesiadujecie i spożywacie chleb znoju; bo to samo, podczas snu, daje Swojemu ulubieńcowi.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Próżno macie przede dniem wstawać: wstańcie, skoro, usiądziecie, którzy pożywacie chleba boleści: gdy da miłym swym spanie.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Prożnoć macie rano wstawać, y z wieczora długo siadać ktorzy iecie z pracą chleb, boć tak Pan da swemu miłośnikowi odpoczynienie.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Daremne to dla was, wy wcześnie wstający, przesiadywać do późna i w smutku jeść chleb. O tak, On daje sen swojemu umiłowanemu.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: It is vain for you to rise up early, to sit up late, to eat the bread of sorrows: for so he giveth his beloved sleep.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: In vain you rise early and stay up late, toiling for bread to eat— for He gives sleep to His beloved.
WEB · World English Bible, 2020: It is vain for you to rise up early, to stay up late, eating the bread of toil, for he gives sleep to his loved ones.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Vanum est vobis ante lucem surgere: surgite postquam sederitis, qui manducatis panem doloris. Cum dederit dilectis suis somnum,

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: שָׁ֤וְא לָכֶ֨ם ׀ מַשְׁכִּ֪ימֵי ק֡וּם מְאַֽחֲרֵי־שֶׁ֗בֶת אֹ֭כְלֵי לֶ֣חֶם הָעֲצָבִ֑ים כֵּ֤ן יִתֵּ֖ן לִֽידִיד֣וֹ שֵׁנָֽא׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: εἰς μάτην ὑμῖν ἐστι τὸ ὀρθρίζειν, ἐγείρεσθαι μετὰ τὸ καθῆσθαι, οἱ ἐσθίοντες ἄρτον ὀδύνης, ὅταν δῷ τοῖς ἀγαπητοῖς αὐτοῦ ὕπνον.

Porównaj cały rozdział Ps 127 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (14)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Koh 5,12 →
„Słodki jest sen robotnika, czy je mało, czy dużo, ale obfitość bogatego nie daje mu spać.”
Ps 4,8 →
„W spokoju się położę i zasnę, bo ty sam, Panie, sprawiasz, że mieszkam bezpiecznie.”
Hi 11,18 →
„Będziesz ufał, mając nadzieję; będziesz kopać dokoła i odpoczniesz bezpiecznie.”
Ps 3,5 →
„Położyłem się i zasnąłem, i obudziłem się, bo Pan mnie podtrzymał.”
Jr 31,26 →
„Wtedy się obudziłem i spojrzałem, a mój sen był dla mnie przyjemny.”
Koh 2,20–23 →
„Doszedłem więc do tego, że zwątpiłem w sercu w cały swój trud, jaki podjąłem pod słońcem. Gdyż niejeden człowiek pracuje mądrze, umiejętnie i sprawiedliwie, a swój dział pozostawia innemu, który się nim nie trudził. Także i to jest marnością i wielkim złem.…”
Koh 1,14 →
„Widziałem wszystkie sprawy, jakie się dzieją pod słońcem, a oto wszystko jest marnością i utrapieniem ducha.”
Ez 34,25 →
„Zawrę z nimi przymierze pokoju i wytępię dzikie zwierzęta z ziemi. I będą bezpiecznie mieszkały na pustyni, i spały w lasach.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (6)

Prz 31,15–18 →
„Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i daje pokarm swoim domownikom i odpowiednią porcję swym służącym. Myśli o polu i kupuje je; z zarobku swych rąk sadzi winnice. Przepasuje swe biodra siłą i umacnia swoje ramiona.…”
Ps 39,5–6 →
„Oto wymierzyłeś moje dni na szerokość dłoni, a mój wiek jest niczym przed tobą; zaprawdę każdy człowiek, nawet najlepszy, jest całkowitą marnością. Sela. Doprawdy człowiek przemija jak cień; doprawdy na próżno się kłopocze; gromadzi, a nie wie, kto to zabierze.”
Koh 4,8 →
„Jest to człowiek samotny, bez towarzysza, nie ma ani syna, ani brata i nie ma końca wszelki jego trud, a jego oczy nie mogą nasycić się bogactwem. Nie myśli: Dla kogo ja pracuję i odmawiam dobra swojej duszy? Także i to jest marnością i ciężką udręką.”
Koh 6,7 →
„Wszelki trud człowieka jest dla jego ust, a jednak jego dusza nie może się nasycić.”
Ps 60,5 →
„Aby byli ocaleni twoi umiłowani, wybaw ich swoją prawicą i wysłuchaj mnie.”
Koh 2,1–11 →
„Powiedziałem w sercu: Niech teraz doświadczę cię w radości, zażywaj więc przyjemności. Lecz to także jest marnością. O śmiechu powiedziałem: To szaleństwo, a o radości: Co to daje?…”