Studiuj werset

Księga Kaznodziei 2,20

„Doszedłem więc do tego, że zwątpiłem w sercu w cały swój trud, jaki podjąłem pod słońcem."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„I przypadłem na to, abym zwątpił w sercu mojem o wszystkiej pracy, którąm się mądrze bawił pod słońcem."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Zwróciłem się więc ku temu, by w mym sercu wyrzec się nadziei odnośnie całej pracy, którą się trudziłem pod słońcem.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: A przetóżem przestał, i odmówiło serce moje więcéj pracować pod słońcem.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: A takem się na to vdał abych mysl swą powsciągnął od wszelkiey pracy o ktorąm się starał, a iżbych był mądrym pod słońcem.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: I zaczęła mnie w sercu ogarniać rozpacz z powodu całego trudu, jakim mozoliłem się pod słońcem.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: Therefore I went about to cause my heart to despair of all the labour which I took under the sun.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: So my heart began to despair over all the labor that I had done under the sun.
WEB · World English Bible, 2020: Therefore I began to cause my heart to despair concerning all the labor in which I had labored under the sun.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Unde cessavi, renuntiavitque cor meum ultra laborare sub sole.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: וְסַבּ֥וֹתִֽי אֲנִ֖י לְיַאֵ֣שׁ אֶת־לִבִּ֑י עַ֚ל כָּל־הֶ֣עָמָ֔ל שֶׁעָמַ֖לְתִּי תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: καὶ ἐπέστρεψα ἐγὼ τοῦ ἀποτάξασθαι τὴν καρδίαν μου ἐν παντὶ μόχθῳ μου, ᾧ ἐμόχθησα ὑπὸ τὸν ἥλιον,

Porównaj cały rozdział Koh 2 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (5)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Rdz 43,14 →
„A niech Bóg Wszechmogący da wam miłosierdzie przed tym człowiekiem, aby wam wypuścił waszego drugiego brata i Beniamina. A jeśli mam stracić swoje dzieci, to je stracę.”
Hi 17,11–15 →
„Moje dni przeminęły, rozwiały się moje zamiary, myśli mego serca. Noc zamieniają w dzień, światłość skraca się z powodu ciemności. Gdybym czegoś oczekiwał, grób będzie moim domem, w ciemności rozłożyłem swoje posłanie.…”
Ps 39,6–7 →
„Doprawdy człowiek przemija jak cień; doprawdy na próżno się kłopocze; gromadzi, a nie wie, kto to zabierze. A teraz czego mam oczekiwać, Panie? W tobie jest moja nadzieja.”
1Kor 15,19 →
„Jeśli tylko w tym życiu mamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej nieszczęśliwi.”
2Kor 1,8–10 →
„Nie chcemy bowiem, bracia, abyście nie wiedzieli o ucisku, który nas spotkał w Azji, że byliśmy obciążeni ponad miarę i ponad siły, tak że zaczęliśmy wątpić, czy przeżyjemy. Więcej, sami w sobie mieliśmy wyrok śmierci, abyśmy nie ufali samym sobie, lecz Bogu, który wskrzesza umarłych.…”