Księga Hioba 29

Hiob ciągnął swoją przypowieść i mówił:

Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:

Obym był taki jak za dawnych miesięcy, za tych dni, w których Bóg mnie strzegł;

Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł;

Gdy jego pochodnia świeciła nad moją głową, a przy jego świetle przechodziłem w ciemności;

Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;

Taki, jaki byłem za dni swojej młodości, gdy tajemnica Boga pozostawała nad moim namiotem;

Jakom był za dni młodości mojej, gdy była przytomność Boża nad przybytkiem moim;

Gdy Wszechmocny był jeszcze ze mną i otaczały mnie moje dzieci;

Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, a około mnie dziatki moje;

Gdy moje ścieżki opływały w masło, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

Gdy ścieszki moje opływały masłem, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

Gdy wychodziłem do bramy przez miasto i na rynku przygotowałem sobie miejsce.

Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję.

Widząc mnie, młodzi ukrywali się, a starcy podnosili się i stali.

Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.

Książęta przestawali mówić i kładli rękę na swoich ustach.

Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.

Głos dostojników cichł, a ich język przylegał im do podniebienia.

Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.

Ucho, które mnie słyszało, błogosławiło mnie, a oko, które mnie widziało, dawało o mnie świadectwo;

Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,

Bo wybawiałem ubogiego, gdy wołał, sierotę oraz tego, który nie miał pomocnika.

Żem wybawiał ubogiego wołającego, i sierotkę, i tego, który nie miał pomocnika.

Błogosławieństwo ginącego przychodziło do mnie, a serce wdowy radowałem.

Błogosławieństwo ginącego przychodziło na mię, a serce wdowy rozweselałem.

Przyoblekłem się w sprawiedliwość i ona mnie okryła. Mój sąd był jak płaszcz i korona.

W sprawiedliwość obłoczyłem się, a ona zdobiła mię; sąd mój był jako płaszcz i korona.

Byłem oczami dla ślepego, a nogami dla chromego.

Byłem okiem ślepemu, a nogą chromemu.

Byłem ojcem ubogich, a sprawę, której nie znałem, badałem.

Byłem ojcem ubogich, a sprawy, którejm nie wiedział, wywiadywałem się.

I kruszyłem szczękę niegodziwca, a z jego zębów wydzierałem łup.

I kruszyłem szczęki złośnika, a z zębów jego wydzierałem łup.

Dlatego powiedziałem: Umrę w swoim gnieździe, rozmnożę swoje dni jak piasek.

Przetożem rzekł: W gniaździe swojem umrę, a jako piasek rozmnożę dni moje.

Mój korzeń rozciągnął się przy wodach, a rosa trwała całą noc na moich gałązkach.

Korzeń mój rozłoży się przy wodach, a rosa trwać będzie przez noc na gałązkach moich.

Moja chwała odświeżała się we mnie, a mój łuk odnowił się w mojej ręce.

Chwała moja odmłodzi się przy mnie, a łuk mój w ręce mojej odnowi się.

Słuchali mnie i oczekiwali, przyjmowali moją radę w milczeniu.

Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.

Po moich słowach już nie mówili, moja mowa kropiła na nich.

Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja.

Oczekiwali mnie jak deszczu, otwierali swe usta jak na późny deszcz.

Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny.

Jeśli się śmiałem do nich, nie wierzyli, a światła mojej twarzy nie odrzucali.

Jeźlim żartował z nimi, nie wierzyli, a powagi twarzy mojej nie odrzucali.

Wytyczałem im drogę, siadałem na czele i przybywałem jak król wśród wojska, jak ten, który smutnych pociesza.

Jeźlim kiedy do nich przyszedł, siadałem na przedniejszem miejscu, i mieszkałem jako król w wojsku, a jako ten, który smutnych cieszy.