Księga Hioba 37

I drży z tego powodu moje serce, i wyrywa się ze swego miejsca.

Słuchajcie z pilnością grzmienia głosu jego, i dźwięku który wychodzi z ust jego.

Słuchajcie uważnie grzmotu jego głosu i dźwięku, który wychodzi z jego ust.

Pod wszystkiem niebem prosto go wypuszcza, a światłość jego po wszystkich kończynach ziemi.

Pod całym niebem go wypuszcza, a jego błyskawicę – na krańce ziemi.

Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.

Po niej huczy grzmot, grzmi głosem swojego majestatu, i nie powstrzymuje ich, gdy słychać jego głos.

Dziwnie Bóg grzmi głosem swoim; sprawuje rzeczy tak wielkie, że ich rozumieć nie możemy.

Bóg cudownie grzmi swoim głosem, czyni wielkie rzeczy, których nie możemy zrozumieć.

Bo mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także i do deszczu wolnego, i do deszczu gwałtownego.

Mówi bowiem do śniegu: Padaj na ziemię, a także do deszczu i do ulewy jego potęgi.

Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.

Pieczętuje rękę każdego człowieka, aby wszyscy ludzie poznali jego dzieło.

Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.

Wtedy zwierzęta wchodzą do jaskini i zostają w swoich jamach.

Wicher z skrytych miejsc wychodzi, a zima z wiatrów północnych.

Od południa przychodzi wicher, a zima od wiatrów północnych.

Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.

Swoim tchnieniem Bóg czyni lód i ścinają się szerokie wody.

Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.

Także wilgocią ziemi obciąża obłok, rozpędza chmurę swoim światłem.

A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.

One krążą według jego rady, aby czyniły wszystko, co rozkazuje na powierzchni okręgu ziemi.

A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności.

A on sprawia, że się pojawiają – czy to dla karania, czy dla swojej ziemi, czy dla okazywania miłosierdzia.

Słuchajże tego pilnie, Ijobie! zastanów się, a uważaj dziwne sprawy Boże.

Słuchaj tego uważnie, Hiobie; zastanów się i rozważ cudowne dzieła Boga.

Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?

Czy wiesz, kiedy i co postanawia Bóg o tych sprawach albo kiedy rozjaśnia światło swej chmury?

Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej umiejętności?

Czy wiesz, jak wiszą chmury – cuda tego, który jest doskonały we wszelkiej wiedzy?

Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?

Czy wiesz, jak twoje szaty się rozgrzewają, gdy on uspokaja ziemię wiatrem południowym?

Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?

Czy rozpościerałeś z nim niebiosa, które są trwałe i podobne do zwierciadła odlanego?

Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.

Poucz nas, co mamy mu powiedzieć, bo nie możemy ułożyć słów z powodu ciemności.

Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I owszem, gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty.

Czy należy go powiadomić, że przemawiam? Przecież jeśli ktoś przemówi, zostanie na pewno pożarty.

Wszak teraz nie mogą ludzie patrzyć i na światło, gdy jest jasne na obłokach, gdy wiatr przechodzi, i przeczyszcza je.

Teraz jednak ludzie nie mogą patrzyć na światło, gdy jaśnieje w chmurach, gdy wiatr przechodzi i rozprasza je.

Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała.

Od północy przychodzi jakby złoty blask, ale w Bogu jest straszliwy majestat.

Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.

On jest Wszechmocny, nie możemy go doścignąć. On jest wielki w potędze i sądzie i bogaty w sprawiedliwość. Nie uciska nikogo.

Przetoż boją się go ludzie; nie ma względu na żadnego, by też był i najmędrszy.

Dlatego boją się go ludzie. On nie ma względu na żadnego, który jest mądry w sercu.