1 List do Koryntian — streszczenie, bohaterowie i przesłanie

1 List do Koryntian to list apostoła Pawła do zboru w Koryncie, zbudowany z jego odpowiedzi na kłopoty i pytania młodej, mieszanej wspólnoty Żydów i pogan. W jednym zdaniu: podzielony, zadufany w swojej mądrości i tolerujący grzech zbór dostaje wezwanie do jedności pod krzyżem Mesjasza, do czystości, do miłości ważniejszej niż wiedza i dary, a na końcu do nadziei zmartwychwstania. W liście jest też rozdział 13, czyli hymn o miłości, jeden z najczęściej czytanych fragmentów Biblii.

Streszczenie w 5 zdaniach

1. Paweł dowiaduje się, że w Koryncie wierzący dzielą się na stronnictwa Pawła, Apollosa, Kefasa i Chrystusa, więc przypomina im, że ich jedynym fundamentem jest ukrzyżowany Mesjasz, a nie mądrość mówców.
2. Każe usunąć ze zboru człowieka, który żyje z żoną swojego ojca, gani procesy między braćmi przed pogańskimi sądami i przypomina, że ciało wierzącego jest świątynią Ducha.
3. Odpowiada na list Koryntian w sprawie małżeństwa i bezżenności oraz mięsa ofiarowanego bożkom, ucząc, że wolność ma ustąpić dobru słabszego brata, a od bałwochwalstwa trzeba uciekać.
4. Porządkuje zgromadzenia: nakrycie głowy, godne spożywanie Wieczerzy Pańskiej i używanie darów Ducha, nad którymi stawia miłość i zrozumiałe słowo, które buduje innych.
5. Broni zmartwychwstania umarłych na podstawie zmartwychwstania Mesjasza, zapowiada przemianę przy ostatniej trąbie, a kończy sprawą składki dla Jerozolimy, planami podróży i pozdrowieniami.

Streszczenie szczegółowe — rozdział po rozdziale

Podziały w zborze i mądrość krzyża — rozdziały 1–4

Rozdział 1 — Po pozdrowieniu od Pawła i brata Sostenesa apostoł mówi o doniesieniach domowników Chloe: w zborze jedni mówią, że są Pawła, inni Apollosa, Kefasa albo Chrystusa. Paweł odpowiada, że głosi Mesjasza ukrzyżowanego, który dla Żydów jest zgorszeniem, a dla Greków głupstwem, ale dla powołanych jest mocą i mądrością Boga.

Rozdział 2 — Paweł przypomina, że przyszedł do Koryntu bez popisów krasomówczych i postanowił „nie znać wśród was niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego”. Mądrość Boga, której nie poznali władcy tego świata, wierzący rozumieją dzięki Duchowi Bożemu.

Rozdział 3 — Koryntianie są jeszcze „cieleśni”, bo spierają się o nauczycieli, a Paweł i Apollos to tylko słudzy: „Ja siałem, Apollos podlewał, ale Bóg dał wzrost”. Jedynym fundamentem jest Jeszua (Jezus), a dzieło każdego budowniczego sprawdzi ogień w dniu sądu.

Rozdział 4 — Apostołowie są szafarzami, od których wymaga się wierności, i tylko Pan ich osądzi. Paweł przeciwstawia zadowolonym z siebie Koryntianom los apostołów, którzy stali się widowiskiem dla świata, posyła do nich Tymoteusza i pyta, czy ma przyjść z rózgą, czy w łagodności.

Grzech i dyscyplina w zborze — rozdziały 5–6

Rozdział 5 — W zborze ktoś żyje z żoną swojego ojca, a wspólnota jest z tego dumna. Paweł każe wydać tego człowieka szatanowi, przypomina, że „trochę zakwasu całe ciasto zakwasza”, nazywa Mesjasza naszą Paschą i kończy nakazem: „Usuńcie więc złego spośród was samych”.

Rozdział 6 — Bracia pozywają się przed pogańskimi sędziami, choć święci mają kiedyś sądzić świat i aniołów. Druga część rozdziału dotyczy nierządu: ciało wierzącego należy do Pana i jest świątynią Ducha Świętego, bo „Drogo bowiem zostaliście kupieni”.

Małżeństwo i bezżenność — rozdział 7

Rozdział 7 — Paweł odpowiada na pytania, o które Koryntianie pytali go w liście: małżonkowie mają wzajemne obowiązki, żona nie ma odchodzić od męża, a wierzący nie powinien oddalać niewierzącego współmałżonka. Radzi pozostać w stanie, w jakim kogo zastało powołanie, i poleca bezżenność jako lepszą z powodu obecnych utrapień, choć zawarcie małżeństwa nie jest grzechem.

Mięso ofiarowane bożkom i granice wolności — rozdziały 8–10

Rozdział 8 — Bożek jest niczym, a dla wierzących jest jeden Bóg, Ojciec, i jeden Pan, Jeszua Mesjasz. Ci, którzy to wiedzą, nie mogą jednak siadać do stołu w świątyni bożka, jeśli przez to zgorszą słabszego brata, bo wiedza wbija w pychę, a miłość buduje.

Rozdział 9 — Paweł broni swojego apostolstwa i prawa do utrzymania, które uzasadnia także Prawem Mojżesza, ale z tego prawa nie korzysta, żeby nie stawiać przeszkód ewangelii. Staje się wszystkim dla wszystkich i biegnie jak zawodnik, który panuje nad sobą, żeby nie przegrać nagrody.

Rozdział 10 — Izraelici na pustyni przeszli przez morze i pili wodę ze skały, a jednak większość z nich zginęła przez bałwochwalstwo, nierząd i szemranie, co zostało zapisane ku przestrodze. Nie można jednocześnie uczestniczyć w stole Pana i w stole demonów, a mięso z targu wolno jeść, dopóki nikt nie oznajmi, że pochodzi z ofiary dla bożka.

Porządek zgromadzenia: głowa, Wieczerza, dary i miłość — rozdziały 11–14

Rozdział 11 — Paweł uczy, że kobieta modląca się lub prorokująca w zgromadzeniu ma mieć nakrytą głowę, a mężczyzna nie. Potem gani Koryntian za to, że przy wspólnym posiłku jedni są głodni, a drudzy pijani, przypomina słowa Jeszui z nocy, w której został wydany, i wzywa, by każdy badał sam siebie.

Rozdział 12 — Dary są różne, ale daje je ten sam Duch, a każdy z nich służy wspólnemu pożytkowi. Wierzący są jednym ciałem Mesjasza, w którym żaden członek nie może powiedzieć drugiemu, że go nie potrzebuje, a na końcu Paweł zapowiada „drogę jeszcze doskonalszą”.

Rozdział 13 — Hymn o miłości: języki, proroctwo, wiedza, wiara i nawet oddanie ciała są niczym bez miłości. Miłość jest cierpliwa i życzliwa, nigdy nie ustaje, a z trzech rzeczy, które trwają, największa jest właśnie ona.

Rozdział 14 — Prorokowanie buduje cały zbór, a mowa językami bez tłumaczenia buduje tylko mówiącego, dlatego Paweł woli w zborze pięć zrozumiałych słów niż dziesięć tysięcy w obcym języku. Wypowiedzi mają następować po kolei, bo Bóg nie jest Bogiem nieładu, i tu pada też polecenie, by kobiety milczały w zgromadzeniach.

Zmartwychwstanie umarłych — rozdział 15

Rozdział 15 — Paweł powtarza przekazaną mu ewangelię: Mesjasz umarł, został pogrzebany, zmartwychwstał trzeciego dnia i ukazał się Kefasowi, Dwunastu, ponad pięciuset braciom, Jakubowi i w końcu Pawłowi. Skoro Mesjasz został wskrzeszony jako pierwszy plon, zmartwychwstaną także umarli; ciało zasiane w zniszczalności powstanie niezniszczalne, a śmierć zostanie pokonana przy ostatniej trąbie.

Składka, plany i pozdrowienia — rozdział 16

Rozdział 16 — Koryntianie mają co tydzień odkładać pieniądze na składkę dla świętych w Jerozolimie. Paweł zostaje w Efezie do Pięćdziesiątnicy, zapowiada przyjazd przez Macedonię, poleca Tymoteusza, dom Stefanasa i jego towarzyszy, przekazuje pozdrowienia od Akwili i Pryscylli i kończy własnoręcznym dopiskiem z aramejskim Maranatha.

Autor, adresaci i okoliczności

Nadawcą jest Paweł z Tarsu razem z bratem Sostenesem (1 Kor 1,1). Na końcu Paweł dopisuje: „Pozdrowienie moją, Pawła, ręką” (1 Kor 16,21), więc resztę spisał zapewne ktoś inny pod jego dyktando. Czy Sostenes to przełożony synagogi pobity przed trybunałem Gallio (Dz 18,17), nie wiadomo: imię jest to samo, ale tekst ich nie łączy.

Adresatem jest zbór w Koryncie, portowym mieście w Achai. Paweł założył go podczas półtorarocznego pobytu (Dz 18,11), mieszkając u Akwili i Pryscylli i pracując z nimi przy wyrobie namiotów (Dz 18,1-4). Wspólnota była mieszana: należeli do niej Żydzi, jak przełożony synagogi Kryspus (Dz 18,8), i poganie, którzy dawniej dali się prowadzić „do niemych bożków” (1 Kor 12,2).

Powody napisania podaje sam list. Paweł dowiedział się o sporach „przez domowników Chloe” (1 Kor 1,11) i słyszał o nierządzie, o którym mówiło się powszechnie (1 Kor 5,1). Koryntianie przysłali mu też list z pytaniami, na które odpowiada kolejno, zaczynając od słów „Co do spraw, o których mi pisaliście” (1 Kor 7,1). Wiadomości mogli przynieść także Stefanas, Fortunat i Achaik, którzy przybyli z Koryntu (1 Kor 16,17).

W liście pojawia się kilka postaci:

• Apollos — Żyd z Aleksandrii, „wymowny i biegły w Piśmie” (Dz 18,24), który nauczał w Koryncie po Pawle. Paweł nie ma do niego pretensji: to Koryntianie zrobili z niego sztandar stronnictwa.
• Kefas, czyli Piotr — nie wiadomo, czy był w Koryncie, ale jego imieniem posługiwało się jedno ze stronnictw (1 Kor 1,12; 9,5).
• Tymoteusz — posłany, by przypomnieć zborowi drogi apostoła (1 Kor 4,17; 16,10).
• Akwila i Pryscylla — małżeństwo, które mieszka już w Efezie i ma zbór w swoim domu (1 Kor 16,19).
• Stefanas — jego dom to pierwsi wierzący w Achai (1 Kor 16,15); Paweł ochrzcił ich osobiście, tak jak Kryspusa i Gajusa (1 Kor 1,14-16).

Autor i czas powstania

Autorstwo Pawła nie jest sporne. List należy do pism, które przypisują mu praktycznie wszyscy badacze, a już pod koniec I wieku Klemens Rzymski odsyła Koryntian do listu Pawła o Kefasie, Apollosie i stronnictwach (1 Klemensa 47).

Miejsce podaje sam list: „A w Efezie zostanę aż do Pięćdziesiątnicy” (1 Kor 16,8). Paweł pisze więc z Efezu, zapewne wiosną. W wydaniach opartych na Textus Receptus, także w UBG, po ostatnim wersecie stoi dopisek, że list napisano w Filippi. To późna notatka kopistów, a nie część listu, i przeczy wersetowi 16,8.

Datę da się ustalić tylko w przybliżeniu. Paweł stanął w Koryncie przed prokonsulem Gallio (Dz 18,12), a inskrypcja z Delf umieszcza jego urzędowanie około lat 51–52. Potem Paweł odwiedził Jerozolimę i Antiochię (Dz 18,22) i spędził w Efezie mniej więcej trzy lata (Dz 20,31). Stąd najczęstsze datowanie listu: lata 53–55, z możliwym przesunięciem o rok lub dwa.

Czego nie wiemy? Zdanie „Napisałem wam w liście” (1 Kor 5,9) wskazuje na wcześniejszy list, który się nie zachował, a 2 List do Koryntian wspomina jeszcze list pisany „wśród wielu łez” (2 Kor 2,4). Ile było listów i w jakiej kolejności, pozostaje sporne. Nikt nie zna też pewnego wyjaśnienia wzmianki o tych, „którzy przyjmują chrzest za zmarłych” (1 Kor 15,29).

Struktura księgi

Przesłanie i główne tematy

Jedność pod krzyżem. Stronnictwa w Koryncie wyrastały z podziwu dla mówców. Paweł nie odpowiada lepszą retoryką, tylko przesuwa środek ciężkości na krzyż: to, co dla świata jest głupstwem, jest mocą Boga, a nauczyciele są tylko współpracownikami na Bożej roli (1 Kor 3,9).

Świętość wspólnoty i ciała. Łaska nie oznacza obojętności wobec grzechu: jawnie trwającego w grzechu nie wolno tolerować (zob. co znaczy wydanie człowieka szatanowi). Zdanie „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne” (1 Kor 6,12) to najpewniej hasło samych Koryntian, które Paweł przytacza, by je ograniczyć: ciało zostało wykupione i należy do Boga.

Wolność ograniczona miłością. Bożek jest niczym, ale ta wiedza nie może ranić słabszego sumienia. Paweł sam rezygnuje ze swoich praw, byle nie zamykać nikomu drogi do ewangelii, a zasada zbiorcza brzmi: „wszystko róbcie ku chwale Boga” (1 Kor 10,31).

Dary podporządkowane miłości. Duch udziela darów „dla wspólnego pożytku” (1 Kor 12,7), dlatego między rozdziałem o darach a rozdziałem o ich używaniu stoi hymn o miłości, a zasada dla zgromadzenia brzmi: „Wszystko niech się odbywa godnie i w należytym porządku” (1 Kor 14,40). O tym, czy dary ustały, serwis pisze w artykule o sporze wokół 1 Kor 13,8-10.

Jeden Bóg i Jego Duch. Dla wierzących jest „jeden Bóg, Ojciec, z którego wszystko” (1 Kor 8,6), a na końcu „sam Syn będzie poddany temu, który mu poddał wszystko” (1 Kor 15,28). Ten jeden Bóg to Jahwe (PAN), Bóg Izraela; radę w sprawie mięsa z targu Paweł uzasadnia Psalmem 24, że do Niego należy ziemia (1 Kor 10,26; Ps 24,1). Duch to Duch samego Boga: wierzący przyjęli „Ducha, który jest z Boga” (1 Kor 2,12), i „Duch Boży w was mieszka” (1 Kor 3,16). Szerzej: Kim jest Duch Święty według Biblii? oraz strona o tym, dlaczego nauka o Trójcy nie wynika z Pisma.

Zmartwychwstanie ciała. Część Koryntian twierdziła, że nie ma zmartwychwstania (1 Kor 15,12). Paweł odpowiada, że wtedy wiara jest daremna, a „ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli” (1 Kor 15,18). Nieśmiertelność nie jest wrodzoną cechą duszy: to, co śmiertelne, musi dopiero „przyoblec się w nieśmiertelność” (1 Kor 15,53). Więcej na stronie co dzieje się po śmierci i w artykule o ciele zmartwychwstałych.

Najważniejsze wersety

Mowa o krzyżu bowiem jest głupstwem dla tych, którzy giną, ale dla nas, którzy jesteśmy zbawieni, jest mocą Boga.

1 Kor 1,18 (UBG)

Myśl przewodnia rozdziałów 1–4: różnicę między tymi, którzy giną, a tymi, którzy są zbawiani, wyznacza stosunek do ukrzyżowanego Mesjasza.

To dla nas jest jeden Bóg, Ojciec, z którego wszystko, a my w nim, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko, a my przez niego.

1 Kor 8,6 (UBG)

Krótkie wyznanie wiary zbudowane na Szema (Pwt 6,4): jeden Bóg — Ojciec, i jeden Pan — Jeszua, przez którego wszystko powstało.

Miłość jest cierpliwa, jest życzliwa. Miłość nie zazdrości, nie przechwala się, nie unosi się pychą; Nie postępuje nieprzyzwoicie, nie szuka swego, nie jest porywcza, nie myśli nic złego; Nie raduje się z niesprawiedliwości, ale raduje się z prawdy; Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, wszystkiego się spodziewa, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje. Bo choć są proroctwa, przeminą; choć języki, ustaną; choć wiedza, obróci się wniwecz.

1 Kor 13,4-8 (UBG)

Środek hymnu o miłości, którego szuka najwięcej czytelników: Paweł opisuje miłość tym, co robi, i tym, czego nie robi. Całość (1 Kor 13,1-13) kończy się zdaniem „Z nich zaś największa jest miłość”. Komentarz jest na stronie Hymn o miłości — treść i komentarz, a ostatni werset ma osobne studium wersetu 1 Kor 13,13.

Najpierw bowiem przekazałem wam to, co i ja otrzymałem, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem; Że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem;

1 Kor 15,3-4 (UBG)

Jedno z najstarszych streszczeń ewangelii w Nowym Testamencie. Paweł przekazuje to, co sam otrzymał, i dwa razy dodaje, że stało się to „zgodnie z Pismem”, czyli z Pismami Izraela.

Tymczasem jednak Chrystus został wskrzeszony z martwych i stał się pierwszym plonem tych, którzy zasnęli. Skoro bowiem śmierć przyszła przez człowieka, przez człowieka przyszło też zmartwychwstanie umarłych. Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.

1 Kor 15,20-22 (UBG)

Mesjasz jako pierwszy snop przed resztą żniw — obraz ze święta Pierwocin (zob. Mesjasz jako pierwszy plon).

Oto oznajmiam wam tajemnicę: Nie wszyscy zaśniemy, ale wszyscy będziemy przemienieni; W jednej chwili, w mgnieniu oka, na ostatnią trąbę. Zabrzmi bowiem trąba, a umarli zostaną wskrzeszeni niezniszczalni, a my zostaniemy przemienieni. To bowiem, co zniszczalne, musi przyodziać się w to, co niezniszczalne, a to, co śmiertelne, przyoblec się w nieśmiertelność.

1 Kor 15,51-53 (UBG)

Przemiana przy ostatniej trąbie, opisana językiem snu: nie wszyscy zasną, ale wszyscy zostaną przemienieni. O związku z Jom Terua pisze artykuł „Ostatnia trąba” i Święto Trąbienia.

Perspektywa hebrajskiego kontekstu Pisma

List pisany do greckiego miasta zakłada, że czytelnicy znają Pisma Izraela i ich kalendarz: Paweł nie tłumaczy, czym są zakwas i przaśniki, pierwszy snop czy Pięćdziesiątnica.

Usuńcie więc stary zakwas, abyście byli nowym ciastem, jako że jesteście przaśni. Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas. Obchodźmy zatem święto nie ze starym zakwasem ani z zakwasem złośliwości i przewrotności, ale w przaśnikach szczerości i prawdy.

1 Kor 5,7-8 (UBG)

Zdanie „Obchodźmy zatem święto” mówi przede wszystkim o czystości życia, ale jego słownictwo pochodzi z Paschy i Przaśników, a razem z wersetem 16,8 skłania wielu komentatorów do wniosku, że Paweł pisał w okolicach wiosennych świąt. Czas pracy w Efezie wyznacza świętem biblijnym: zostaje tam do Pięćdziesiątnicy, czyli Szawuot (por. Dz 20,16).

Prawo Boże nie jest w tym liście przeciwnikiem: „Obrzezanie nic nie znaczy i nieobrzezanie nic nie znaczy, tylko zachowywanie przykazań Boga” (1 Kor 7,19). Swoje prawo do utrzymania Paweł uzasadnia Torą (1 Kor 9,9; Pwt 25,4), a o sobie mówi, że jest „pod prawem Chrystusowi” (1 Kor 9,21). Szerzej: Czy apostoł Paweł odrzucił Torę?

Rozdziały 8–10 bywają czytane jako zniesienie prawa o pokarmach czystych i nieczystych. Tematem jest jednak mięso ofiarowane bożkom, a nie rodzaj zwierząt, które wolno jeść według Kpł 11 (zob. przewodnik po czystych i nieczystych pokarmach). Rada z 1 Kor 10,25-28 brzmi przy tym łagodniej niż Dz 15,29 czy Ap 2,14, co serwis rozbiera w artykule Czy wolno jeść mięso ofiarowane bożkom?

Werset „Każdego pierwszego dnia tygodnia niech każdy z was odkłada u siebie” (1 Kor 16,2) bywa przedstawiany jako dowód niedzielnego nabożeństwa, choć mówi o odkładaniu pieniędzy w domu, w pierwszy dzień pracy po szabacie (zob. „Pierwszego dnia tygodnia”). Wieczerza Pańska jest z kolei związana z nocą, w której Jeszua został wydany (1 Kor 11,23), a więc z czasem Paschy; o tym, jak często ją obchodzić, pisze artykuł Czy Wieczerza Pańska to Pascha.

Zapowiedzi Mesjasza

List nie cytuje proroctw mesjańskich po kolei, ale kilka razy czyta Jeszuę w świetle Pism Izraela:

• Baranek paschalny. „Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas” (1 Kor 5,7) — odwołanie do baranka z Wj 12, którego krew oznaczała domy Izraelitów w noc wyjścia.
• Skała na pustyni. Ojcowie pili wodę ze skały (Wj 17,6; Lb 20,11), a Paweł dopisuje: „A tą skałą był Chrystus” (1 Kor 10,4). Jak dokładnie rozumieć to utożsamienie, komentatorzy się spierają.
• Pierwszy snop. Snop z pierwocin kołysany przed Jahwe „nazajutrz po sabacie” (Kpł 23,11) staje się obrazem Mesjasza wskrzeszonego jako pierwszy (1 Kor 15,20-23).
• Ostatni Adam. Paweł cytuje Rdz 2,7 o pierwszym człowieku, który stał się żywą duszą, i przeciwstawia mu ostatniego Adama, który jest duchem ożywiającym (1 Kor 15,45).
• Król, któremu wszystko poddano. Zdanie, że Mesjasz „musi królować, aż położy wszystkich wrogów pod swoje stopy”, łączy Ps 110,1 z Ps 8,6 (1 Kor 15,25-27). Zwycięstwo nad śmiercią Paweł opisuje słowami Iz 25,8 i Oz 13,14 (1 Kor 15,54-55).

Dla ucznia: motywy i pytania

• Krzyż jako głupstwo i jako moc Boga (1 Kor 1,18-25).
• Rola i budowla: siewca, podlewający, fundament, złoto i słoma wystawione na ogień (1 Kor 3,6-15; zob. o zbawionym „jak przez ogień”).
• Świątynia: zbór jako świątynia Boga (1 Kor 3,16) i ciało wierzącego jako świątynia Ducha (1 Kor 6,19).
• Zakwas i przaśniki, czyli język Paschy (1 Kor 5,6-8).
• Bieg i zapasy: zawodnik, który panuje nad sobą, by zdobyć niezniszczalną koronę (1 Kor 9,24-27).
• Jedno ciało i wiele członków (1 Kor 12,12-27).
• Ziarno, które musi obumrzeć, i ciało zmartwychwstałe (1 Kor 15,36-44).

Gdzie w Biblii jest hymn o miłości i o czym mówi?

To cały rozdział 13 (1 Kor 13,1-13). Wersety 1–3 mówią, że bez miłości nic nie znaczą języki, proroctwo, wiedza, wiara ani największe poświęcenie; 4–7 opisują, jaka jest miłość; 8–13 zapowiadają, że dary przeminą, gdy przyjdzie „to, co doskonałe”, a miłość nigdy nie ustaje. Paweł pisze to do zboru skłóconego o dary, a nie do nowożeńców.

Dlaczego zbór w Koryncie był podzielony?

Wierzący przywiązali się do ulubionych nauczycieli (1 Kor 1,12), co Paweł nazywa cielesnością (1 Kor 3,3-4). Podziały widać też w sądach między braćmi (1 Kor 6,1-8) i przy wspólnym posiłku, na którym ci, którzy nic nie mieli, zostawali głodni (1 Kor 11,21-22). Lekarstwem nie jest lepszy przywódca, lecz pamięć, że to nie Paweł został za nich ukrzyżowany (1 Kor 1,13).

Czy Paweł w rozdziałach 8–10 znosi prawo o pokarmach?

Nie. Rozdziały te dotyczą mięsa z ofiar dla bożków (1 Kor 8,1.4), a nie tego, które zwierzęta są czyste. Paweł wyznacza granice: żadnego stołu w świątyni bożka (1 Kor 8,10) ani udziału w stole demonów (1 Kor 10,21), a gdy ktoś powie, że mięso pochodzi z ofiary, trzeba go odmówić (1 Kor 10,28). W tym samym liście liczy się „zachowywanie przykazań Boga” (1 Kor 7,19).

Czym różni się 1 List do Koryntian od 2 Listu?

Pierwszy list jest uporządkowaną odpowiedzią na konkretne problemy i pytania. Drugi jest bardziej osobisty: Paweł broni w nim apostolstwa przed przeciwnikami, wraca do bolesnych relacji ze zborem i do składki dla Jerozolimy, a także zapowiada: „Oto teraz po raz trzeci idę do was” (2 Kor 13,1). Oba są fragmentami dłuższej korespondencji, z której część się nie zachowała (1 Kor 5,9).

Co 1 List do Koryntian mówi o zmarłych?

Mówi o nich jako o tych, którzy zasnęli (1 Kor 15,6.20). Ich nadzieją nie jest życie duszy w niebie zaraz po śmierci, lecz zmartwychwstanie „w czasie jego przyjścia” (1 Kor 15,23), gdy umarli zostaną wskrzeszeni niezniszczalni (1 Kor 15,52). Śmierć jest wrogiem, i to ostatnim: „A ostatni wróg, który zostanie zniszczony, to śmierć” (1 Kor 15,26).

Czytaj dalej

• 1 List do Koryntian 1 w przekładzie interlinearnym — grecki tekst słowo po słowie.
• Porównanie przekładów 1 Kor 1 — ten sam rozdział w różnych tłumaczeniach.
• List do Rzymian — list, który Paweł napisał nieco później, już z Koryntu.
• 1 Koryntian 11,2-16 — nakrycie głowy i argument „z natury”.
• Dlaczego Paweł kazał kobietom milczeć w zborze? — o 1 Kor 14,34-35.
• „Czy nie wiecie, że będziemy sądzić aniołów?” — o 1 Kor 6,3.
• „Maranatha” — aramejskie wołanie, którym Paweł kończy list.