Studiuj werset

Księga Rodzaju 2,7

„Wtedy Pan Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywiącą."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: I tak WIEKUISTY, Bóg, utworzył człowieka z prochu ziemi oraz tchnął w jego nozdrza dech życia, a człowiek stał się istotą żyjącą.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Utworzył tedy Pan Bóg człowieka z mułu ziemie, i natchnął w oblicze jego dech żywota: i stał się człowiek w duszę żywiącą.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Tedy Pan Bog stworzył był człowieka z prochu ziemie, a natchnął w oblicze iego tchnienie żywota, stał się tedy człowiek duszą żywiącą.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: And the LORD God formed man of the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: Then the LORD God formed man from the dust of the ground and breathed the breath of life into his nostrils, and the man became a living being.
WEB · World English Bible, 2020: The LORD God formed man from the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Formavit igitur Dominus Deus hominem de limo terræ, et inspiravit in faciem ejus spiraculum vitæ, et factus est homo in animam viventem.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: וַיִּיצֶר֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהִ֜ים אֶת־הָֽאָדָ֗ם עָפָר֙ מִן־הָ֣אֲדָמָ֔ה וַיִּפַּ֥ח בְּאַפָּ֖יו נִשְׁמַ֣ת חַיִּ֑ים וַֽיְהִ֥י הָֽאָדָ֖ם לְנֶ֥פֶשׁ חַיָּֽה׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν.

Porównaj cały rozdział Rdz 2 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (20)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Koh 12,7 →
„Wtedy proch powróci do ziemi, jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał.”
Hi 33,4 →
„Duch Boży stworzył mnie, tchnienie Wszechmocnego ożywiło mnie.”
1Kor 15,45 →
„Tak też jest napisane: Stał się pierwszy człowiek, Adam, duszą żyjącą, a ostatni Adam duchem ożywiającym.”
Iz 64,8 →
„Ale teraz, Panie, ty jesteś naszym ojcem, my jesteśmy gliną, a ty jesteś naszym garncarzem; i jesteśmy wszyscy dziełem twojej ręki.”
Dz 17,25 →
„Ani nie jest czczony rękoma ludzkimi tak, jakby czegoś potrzebował, ponieważ sam daje wszystkim życie i oddech, i wszystko.”
1Kor 15,47 →
„Pierwszy człowiek z ziemi – ziemski, drugi człowiek – sam Pan z nieba.”
Hi 27,3 →
„Dopóki jest we mnie tchnienie i duch Boży w moich nozdrzach;”
Rdz 3,19 →
„W pocie czoła będziesz spożywał chleb, aż wrócisz do ziemi, gdyż z niej zostałeś wzięty. Bo jesteś prochem i w proch się obrócisz.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (12)

Rdz 7,22 →
„Wszystko, co miało w nozdrzach tchnienie życia, wszystko, co żyło na suchym lądzie, zginęło.”
Ps 103,14 →
„On bowiem wie, z czego jesteśmy ulepieni; pamięta, że jesteśmy prochem.”
Koh 3,20–21 →
„Wszystko to idzie do jednego miejsca; wszystko jest z prochu i wszystko w proch się obraca. A któż wie, że duch synów ludzkich idzie w górę, a duch zwierzęcia zstępuje do ziemi?”
Za 12,1 →
„Brzemię słowa Pana nad Izraelem. Tak mówi Pan, który rozpostarł niebiosa, założył fundamenty ziemi i stwarza ducha człowieka w jego wnętrzu:”
Ps 100,3 →
„Wiedzcie, że Pan jest Bogiem, to on nas uczynił, a nie my sami siebie; jesteśmy jego ludem i owcami jego pastwiska.”
Rz 9,20 →
„Człowieku! Kimże ty jesteś, że prowadzisz spór z Bogiem? Czy naczynie gliniane może powiedzieć do tego, kto je ulepił: Dlaczego mnie takim uczyniłeś?”
Iz 2,22 →
„Przestańcie polegać na człowieku, którego tchnienie jest w jego nozdrzach. Za co bowiem ma być uznany?”
Rdz 3,23 →
„Pan Bóg wydalił go więc z ogrodu Eden, aby uprawiał ziemię, z której został wzięty.”
Lb 16,22 →
„Lecz oni upadli na twarz i powiedzieli: O Boże, Boże duchów wszelkiego ciała! Czy jeśli zgrzeszy jeden człowiek, będziesz się gniewał na całe zgromadzenie?”
Hbr 12,9 →
„Poza tym nasi cieleśni ojcowie nas karali, a szanowaliśmy ich. Czyż nie tym bardziej powinniśmy poddać się Ojcu duchów, abyśmy żyli?”
Hi 33,6 →
„Oto ja, według twoich słów, odpowiem ci za Boga, chociaż też jestem z błota ulepiony.”
Prz 20,27 →
„Duch człowieka jest pochodnią Pana, która bada wszystkie skrytości wnętrza.”