Studiuj werset

Księga Zachariasza 12,1

„Brzemię słowa Pana nad Izraelem. Tak mówi Pan, który rozpostarł niebiosa, założył fundamenty ziemi i stwarza ducha człowieka w jego wnętrzu:"

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Brzemię słowa Pańskiego nad Izraelem. Tak mówi Pan, który rozpostarł niebiosa, a ugruntował ziemię, który tworzy ducha człowieczego we wnętrznościach jego:"

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Wyrocznia. Słowo WIEKUISTEGO o Israelu; wypowiedź WIEKUISTEGO, który rozpostarł niebo, ugruntował ziemię, i ukształtował ducha człowieka w jego wnętrzu.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Brzemię słowa Pańskiego na Izraela. Mówi Pan, rozciągający niebiosa i gruntujący ziemię, a tworzący ducha człowieczego w nim:
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Brzemię słowa Pańskiego nad Izraelem, Mowi Pan ktory rospostarł niebiosa, a vgruntował ziemię, ktory stworzył ducha człowieczego w nim.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Brzemię. Słowo JHWH nad Izraelem. Oświadczenie JHWH, który rozpościera niebiosa, zakłada fundamenty ziemi i stwarza ducha człowieka w jego wnętrzu:

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: The burden of the word of the LORD for Israel, saith the LORD, which stretcheth forth the heavens, and layeth the foundation of the earth, and formeth the spirit of man within him.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: This is the burden of the word of the LORD concerning Israel. Thus declares the LORD, who stretches out the heavens and lays the foundation of the earth, who forms the spirit of man within him:
WEB · World English Bible, 2020: A revelation of the LORD’s word concerning Israel: The LORD, who stretches out the heavens and lays the foundation of the earth, and forms the spirit of man within him says:

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Onus verbi Domini super Israël. Dicit Dominus extendens cælum, et fundans terram, et fingens spiritum hominis in eo:

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: מַשָּׂ֥א דְבַר־יְהוָ֖ה עַל־יִשְׂרָאֵ֑ל נְאֻם־יְהוָ֗ה נֹטֶ֤ה שָׁמַ֙יִם֙ וְיֹסֵ֣ד אָ֔רֶץ וְיֹצֵ֥ר רֽוּחַ־אָדָ֖ם בְּקִרְבּֽוֹ׃ פ
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ΛΗΜΜΑ λόγου Κυρίου ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ· λέγει Κύριος ἐκτείνων οὐρανὸν καὶ θεμελιῶν γῆν καὶ πλάσσων πνεῦμα ἀνθρώπου ἐν αὐτῷ·

Porównaj cały rozdział Za 12 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (20)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Iz 42,5 →
„Tak mówi Bóg, Pan, który stworzył niebiosa i je rozpostarł; który rozszerzył ziemię i to, co się z niej rodzi; który daje tchnienie ludziom mieszkającym na niej i ducha tym, co po niej chodzą.”
Jr 51,15 →
„On uczynił ziemię swoją mocą, utwierdził świat swoją mądrością i rozpostarł niebiosa swoją roztropnością.”
Iz 57,16 →
„Nie będę się spierał na wieki ani nie będę wiecznie się gniewał, bo zemdlałby przede mną duch i dusze, które uczyniłem.”
Ps 102,25–26 →
„Ty dawno założyłeś fundamenty ziemi i niebiosa są dziełem twoich rąk. One przeminą, ale ty pozostajesz; wszystkie jak szata się zestarzeją, zmienisz je jak płaszcz i będą odmienione.”
Iz 44,24 →
„Tak mówi Pan, twój Odkupiciel, który cię stworzył już od łona matki: Ja, Pan, wszystko czynię: sam rozciągam niebiosa, rozpościeram ziemię swoją mocą;”
Iz 48,13 →
„To moja ręka założyła ziemię i moja prawica zmierzyła niebiosa. Gdy na nie zawołam, zaraz staną.”
Hbr 1,10–12 →
„Oraz: Ty, Panie, na początku założyłeś fundamenty ziemi, a niebiosa są dziełem twoich rąk. One przeminą, ale ty zostaniesz i wszystkie jak szata się zestarzeją; I jak płaszcz je zwiniesz, i zostaną odmienione. Ty zaś jesteś ten sam, a twoje lata się nie skończą.”
Hbr 12,9 →
„Poza tym nasi cieleśni ojcowie nas karali, a szanowaliśmy ich. Czyż nie tym bardziej powinniśmy poddać się Ojcu duchów, abyśmy żyli?”

Pokaż pozostałe odsyłacze (12)

Rdz 2,7 →
„Wtedy Pan Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.”
Lb 16,22 →
„Lecz oni upadli na twarz i powiedzieli: O Boże, Boże duchów wszelkiego ciała! Czy jeśli zgrzeszy jeden człowiek, będziesz się gniewał na całe zgromadzenie?”
Koh 12,7 →
„Wtedy proch powróci do ziemi, jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał.”
Hi 26,7 →
„Rozciągnął północ nad pustym miejscem i ziemię zawiesił na niczym.”
Ps 136,5–6 →
„Tego, który w mądrości uczynił niebiosa, bo na wieki jego miłosierdzie; Tego, który rozpostarł ziemię nad wodami, bo na wieki jego miłosierdzie;”
Jr 30,16 →
„Wszyscy jednak, co cię pożerają, zostaną pożarci; wszyscy, którzy cię uciskają, pójdą w niewolę; ci, którzy cię ograbiają, zostaną ograbieni; a wszystkich, którzy cię łupią, wydam na łup.”
Jr 38,16 →
„Wedy król Sedekiasz przysiągł Jeremiaszowi potajemnie: Jak żyje Pan, który stworzył nam dusze, nie zabiję cię ani nie wydam cię w ręce tych mężczyzn, którzy czyhają na twoje życie.”
Ez 18,4 →
„Oto wszystkie dusze są moje, tak dusza ojca, jak i dusza syna jest moja. Dusza, która grzeszy, ona umrze.”
Ps 104,2 →
„Okryłeś się światłością jak szatą, rozciągnąłeś niebiosa jak zasłonę.”
Iz 40,12 →
„Kto zmierzył wody swoją garścią, a niebiosa piędzią wymierzył? Kto miarą odmierzył proch ziemi? Kto zważył góry na wadze, a pagórki na szalach?”
Iz 40,22 →
„To ten, który zasiada nad okręgiem ziemi – jej mieszkańcy są jak szarańcza; ten, który rozpostarł niebiosa jak zasłonę i rozciągnął je jak namiot mieszkalny;”
Iz 45,12 →
„Ja uczyniłem ziemię i stworzyłem na niej człowieka. To ja – moje ręce rozciągnęły niebiosa i całemu ich zastępowi rozkazuję.”