Studiuj werset

Księga Kaznodziei 12,7

„Wtedy proch powróci do ziemi, jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„I wróci się proch do ziemi, jako przedtem był, a duch wróci się do Boga, który go dał."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: A proch wróci do ziemi, skąd powstał, zaś duch wróci do Boga, który go dał.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: I wróci się proch do ziemie swéj, z któréj był, a duch wróci się do Boga, który go dał.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Y wroci się proch w źiemię iakim był, a odeydzie duch do Boga ktory go dał.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: I wróci proch do ziemi, jak nim był, a duch wróci do Boga, który go dał.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: Then shall the dust return to the earth as it was: and the spirit shall return unto God who gave it.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: before the dust returns to the ground from which it came and the spirit returns to God who gave it.
WEB · World English Bible, 2020: and the dust returns to the earth as it was, and the spirit returns to God who gave it.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: et revertatur pulvis in terram suam unde erat, et spiritus redeat ad Deum, qui dedit illum.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: וְיָשֹׁ֧ב הֶעָפָ֛ר עַל־הָאָ֖רֶץ כְּשֶׁהָיָ֑ה וְהָר֣וּחַ תָּשׁ֔וּב אֶל־הָאֱלֹהִ֖ים אֲשֶׁ֥ר נְתָנָֽהּ׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: καὶ ἐπιστρέψῃ ὁ χοῦς ἐπὶ τὴν γῆν, ὡς ἦν, καὶ τὸ πνεῦμα ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν Θεόν, ὃς ἔδωκεν αὐτό.

Porównaj cały rozdział Koh 12 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (18)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Dn 12,2 →
„A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzi się, jedni do życia wiecznego, a drudzy ku hańbie i wiecznej pogardzie.”
Koh 3,20–21 →
„Wszystko to idzie do jednego miejsca; wszystko jest z prochu i wszystko w proch się obraca. A któż wie, że duch synów ludzkich idzie w górę, a duch zwierzęcia zstępuje do ziemi?”
Ps 146,4 →
„Opuszcza go duch i wraca do swojej ziemi; w tymże dniu zginą wszystkie jego myśli.”
Rdz 3,19 →
„W pocie czoła będziesz spożywał chleb, aż wrócisz do ziemi, gdyż z niej zostałeś wzięty. Bo jesteś prochem i w proch się obrócisz.”
Hi 34,14–15 →
„Gdyby zwrócił ku człowiekowi swoje serce, gdyby wziął do siebie jego ducha i tchnienie; To zginęłoby wszelkie ciało razem, a człowiek w proch by się obrócił.”
Za 12,1 →
„Brzemię słowa Pana nad Izraelem. Tak mówi Pan, który rozpostarł niebiosa, założył fundamenty ziemi i stwarza ducha człowieka w jego wnętrzu:”
Iz 57,16 →
„Nie będę się spierał na wieki ani nie będę wiecznie się gniewał, bo zemdlałby przede mną duch i dusze, które uczyniłem.”
Rdz 2,7 →
„Wtedy Pan Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (10)

Lb 16,22 →
„Lecz oni upadli na twarz i powiedzieli: O Boże, Boże duchów wszelkiego ciała! Czy jeśli zgrzeszy jeden człowiek, będziesz się gniewał na całe zgromadzenie?”
Hi 20,11 →
„Jego kości są pełne grzechów jego młodości, razem z nim spoczną w prochu.”
Lb 27,16 →
„Niech Pan, Bóg duchów wszelkiego ciała, ustanowi męża nad zgromadzeniem;”
Ps 90,3 →
„Obracasz człowieka w proch i mówisz: Wracajcie, synowie ludzcy.”
Jr 38,16 →
„Wedy król Sedekiasz przysiągł Jeremiaszowi potajemnie: Jak żyje Pan, który stworzył nam dusze, nie zabiję cię ani nie wydam cię w ręce tych mężczyzn, którzy czyhają na twoje życie.”
Rdz 18,27 →
„A Abraham odpowiedział: Oto ośmielam się teraz mówić do mojego Pana, choć jestem prochem i popiołem.”
Hi 4,19–20 →
„O ileż bardziej w tych, którzy mieszkają w domach glinianych, których podstawa jest w prochu – łatwiej ich zgnieść niż mola. Od poranka aż do wieczora są gładzeni; giną na wieki, a nikt tego nie zauważa.”
Hbr 12,9 →
„Poza tym nasi cieleśni ojcowie nas karali, a szanowaliśmy ich. Czyż nie tym bardziej powinniśmy poddać się Ojcu duchów, abyśmy żyli?”
Hi 7,21 →
„Czemu nie przebaczysz mojego przestępstwa i nie zmażesz mojej nieprawości? Teraz bowiem położę się w prochu i gdy rano będziesz mnie szukał, nie będzie mnie.”
Hbr 12,23 →
„Na powszechne zebranie, do zgromadzenia pierworodnych, którzy są zapisani w niebie, do Boga, sędziego wszystkich, do duchów sprawiedliwych uczynionych doskonałymi;”