Studiuj werset

Księga Psalmów 137,1

„Nad rzekami Babilonu, tam siedzieliśmy i płakaliśmy, wspominając Syjon."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Nad rzekami Babilońskiemi, tameśmy siadali i płakali, wspominając na Syon."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Nad rzekami Babelu, tam siedzieliśmy płacząc i wspominając Cyon.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Psalm Dawidowi, Jeremiasza. Nad rzekami Babilońskiéj ziemie, tameśmy siedzieli i płakali, gdyśmy wspominali na Syon.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Siedząc tam podle rzek Babilońskich płakalismy wspominaiąc Syon.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Nad rzekami Babilonu, tam siedzieliśmy i płakaliśmy wspominając Syjon.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: By the rivers of Babylon we sat and wept when we remembered Zion.
WEB · World English Bible, 2020: By the rivers of Babylon, there we sat down. Yes, we wept, when we remembered Zion.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Psalmus David, Jeremiæ. Super flumina Babylonis illic sedimus et flevimus, cum recordaremur Sion.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: עַ֥ל נַהֲר֨וֹת ׀ בָּבֶ֗ל שָׁ֣ם יָ֭שַׁבְנוּ גַּם־בָּכִ֑ינוּ בְּ֝זָכְרֵ֗נוּ אֶת־צִיּֽוֹן׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: Τῷ Δαυΐδ Ἱερεμίου. ΕΠΙ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών.

Porównaj cały rozdział Ps 137 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (18)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ez 1,1 →
„I stało się w trzydziestym roku, w czwartym miesiącu, piątego dnia tego miesiąca, gdy byłem wśród uprowadzonych nad rzeką Kebar, że otworzyły się niebiosa i miałem widzenie Boże.”
Ez 3,15 →
„I przyszedłem do pojmanych w Tel-Abib, którzy mieszkali nad rzeką Kebar, i usiadłem tam, gdzie oni mieszkali, pozostałem tam osłupiały wśród nich przez siedem dni.”
Lm 2,10–11 →
„Starsi córki Syjonu usiedli na ziemi i zamilkli. Posypali prochem swe głowy i przepasali się worami. Dziewice Jerozolimy pochylają do ziemi swoje głowy. Moje oczy osłabły od łez, strwożyły się moje wnętrzności, moja wątroba wylała się na ziemię z powodu zniszczenia córki mojego ludu, gdy dzieci i…”
Lm 2,18 →
„Ich serce wołało do Pana. Murze córki Syjonu, wylewaj łzy we dnie i w nocy jak strumień, nie dawaj sobie odpoczynku i niech nie uspokaja się źrenica twego oka.”
Lm 3,48 →
„Strumienie wód płyną z moich oczu z powodu zniszczenia córki mojego ludu.”
Ez 1,3 →
„Słowo Pana doszło wyraźnie do kapłana Ezechiela, syna Buziego, w ziemi Chaldejczyków nad rzeką Kebar, a była nad nim ręka Pana.”
Ezd 8,21 →
„Wtedy tam, nad rzeką Achawa, ogłosiłem post, abyśmy ukorzyli się przed naszym Bogiem i abyśmy uprosili u niego szczęśliwą drogę dla nas, naszych dzieci i całego naszego dobytku.”
Ezd 8,31 →
„Potem wyruszyliśmy znad rzeki Achawa dwunastego dnia pierwszego miesiąca, aby udać się do Jerozolimy. A ręka naszego Boga była nad nami i wyrwała nas z ręki wrogów i czyhających na nas w drodze.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (10)

Ne 1,3–4 →
„I odpowiedzieli mi: Ostatki spośród tych, którzy w tamtej prowincji przeżyli niewolę, są w wielkim utrapieniu i pohańbieniu; ponadto mur Jerozolimy jest zburzony i jej bramy zostały spalone ogniem.…”
Ne 2,3 →
„I powiedziałem do króla: Niech król żyje na wieki. Jakże nie mam wyglądać smutno, gdy miasto, dom grobów moich ojców, jest zburzone, a jego bramy pochłonął ogień?”
Hi 2,12–13 →
„A gdy z daleka podnieśli swoje oczy, nie poznali go. Podnieśli swój głos i płakali, a potem każdy z nich rozdarł swój płaszcz i rzucał proch w górę na swoją głowę; I siedzieli z nim na ziemi przez siedem dni i siedem nocy i żaden z nich nie przemówił do niego ani słowem.…”
Ps 42,4 →
„Wylewam swą duszę, gdy wspominam, jak krocząc w tłumie, szedłem z nimi do domu Bożego wśród głosów radości i chwały, pośród świętującego tłumu.”
Ps 102,9–14 →
„Jadam bowiem popiół jak chleb, a mój napój mieszam ze łzami; Z powodu twego gniewu i zapalczywości, bo podniosłeś mnie i strąciłeś. Moje dni są jak chylący się cień, a ja usycham jak trawa.…”
Jr 13,17–18 →
„A jeśli tego nie usłuchacie, moja dusza będzie płakać w skrytości z powodu waszej pychy, a moje oko będzie nieustannie płakało i roniło łzy, bo trzoda Pana zostanie pojmana. Powiedz królowi i królowej: Ukorzcie się i usiądźcie na ziemi, bo spadła z waszej głowy korona waszej chwały.”
Jr 15,17 →
„Nie zasiadałem w radzie naśmiewców ani się z nimi nie radowałem; ale zasiadałem samotnie z powodu twojej surowej ręki, bo napełniłeś mnie gniewem.”
Jr 51,50–51 →
„Wy, którzy uszliście spod miecza, idźcie, nie zatrzymujcie się! Wspominajcie Pana z daleka i niech przyjdzie wam na myśl Jerozolima. Powiedzcie: Wstydzimy się, że słyszymy zniewagi, hańba okryła nasze twarze. Weszli bowiem cudzoziemcy do świętych miejsc domu Pana.”
Lm 1,16 →
„Dlatego ja płaczę; z oczu, z moich oczu, ciekną wody, gdyż daleko jest ode mnie pocieszyciel, który by pokrzepił moją duszę; moi synowie są wytraceni, bo wróg zwyciężył.”
Łk 19,41 →
„A gdy się przybliżył i zobaczył miasto, zapłakał nad nim;”