Księga Psalmów 137

Nad rzekami Babilonu, tam siedzieliśmy i płakaliśmy, wspominając Syjon.

Nad rzekami Babilońskiemi, tameśmy siadali i płakali, wspominając na Syon.

Na wierzbach tamtej krainy zawiesiliśmy nasze harfy;

Na wierzbach, które są w nim, zawieszaliśmy harfy nasze.

Bo tam ci, którzy nas wzięli w niewolę, żądali od nas pieśni, a nasi ciemięzcy – radości, mówiąc: Śpiewajcie nam którąś z pieśni Syjonu.

A gdy nas tam pytali ci, którzy nas zawiedli w niewolę, o słowa pieśni,(chociażeśmy byli zawiesili pieśni radości,) mówiąc: Śpiewajcie nam pieśń z pieśni Syońskich,

Jakże możemy śpiewać pieśń Pana na obcej ziemi?

Odpowiedzieliśmy: Jakoż mamy śpiewać pieśń Pańską w ziemi cudzoziemców?

Jeśli zapomnę o tobie, Jeruzalem, niech sama o sobie zapomni moja prawica.

Jeźliże cię zapomnę, o Jeruzalemie! niech zapomni sama siebie prawica moja.

Niech mi język przylgnie do podniebienia, jeśli nie będę pamiętał o tobie, jeśli nie postawię Jeruzalem ponad największą moją radość.

Niech przylgnie język mój do podniebienia mego, jeźlibym na cię nie pomniał, jeźlibym nie przełożył Jeruzalemu nad najwiekszę wesele moje.

Pamiętaj, Panie, synów Edomu i dzień Jeruzalem, gdy mówili: Zburzcie, zburzcie je aż do jego fundamentu.

Wspomnij, Panie! na synów Edomskich, i na dzień Jeruzalemski, w który mówili: Poburzcie, poburzcie aż do gruntu w nim.

O córko Babilonu, i ty będziesz spustoszona. Błogosławiony, kto ci odpłaci za zło, jakie nam uczyniłaś.

O córko Babilońska! i ty będziesz spustoszona. Błogosławiony, któryć odda nagrodę twoję, za to, coś nam złego uczyniła.

Błogosławiony, kto schwyci i roztrzaska twe dzieci o skałę.

Błogosławiony, który pochwyci i roztrąci dziatki twe o skałę.