Księga Liczb 7

W dniu, w którym Mojżesz zakończył wznoszenie przybytku, namaścił go i poświęcił wraz ze wszystkimi jego sprzętami, a także ołtarz ze wszystkimi jego naczyniami, namaścił je i poświęcił.

I stało się w dzień, którego dokończył Mojżesz, a wystawił przybytek, a pomazał go, i poświęcił go ze wszystkim sprzętem jego, i ołtarz ze wszystkiem naczyniem jego, pomazał je, i poświęcił je,

Naczelnicy Izraela, głowy domów swoich ojców, którzy byli naczelnikami z każdego pokolenia i przełożonymi nad tymi, którzy zostali spisani, złożyli ofiary.

Że ofiarowały książęta Izraelskie, przedniejsze z domów ojców swych, (co byli hetmany z każdego pokolenia, i przełożonymi nad policzonymi.)

Przynieśli swoje ofiary przed Pana: sześć krytych wozów, dwanaście wołów, po jednym wozie na dwóch naczelników i po jednym wole na każdego, i przyprowadzili to przed przybytek.

A przynieśli ofiary swe przed Pana: sześć wozów przykrytych, i dwanaście wołów, jeden wóz od dwojga książąt, a od każdego wół jeden, i postawili to przed przybytkiem.

Wtedy Pan powiedział do Mojżesza:

Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

Weź to od nich na potrzebę służby w Namiocie Zgromadzenia i oddaj to Lewitom, każdemu według potrzeby jego służby.

Weźmij od nich, aby to było na potrzebę przy służbie w namiocie zgromadzenia, i oddaj to Lewitom, każdemu według potrzeby urzędu jego.

Mojżesz wziął więc te wozy i woły i oddał je Lewitom.

Wziął tedy Mojżesz one wozy i woły i oddał je Lewitom.

Dwa wozy i cztery woły dał synom Gerszona według potrzeby ich służby.

Dwa wozy, i cztery woły dał synom Gersonowym według potrzeby urzędów ich.

Cztery zaś wozy i osiem wołów dał synom Merariego według potrzeby ich służby, pod nadzorem Itamara, syna kapłana Aarona.

Cztery zaś wozy i osiem wołów dał synom Merarego według potrzeby urzędów ich, pod władzę Itamara, syna Aarona kapłana.

Ale synom Kehata nie dał nic, bo ich służba w świątyni polegała na noszeniu na ramionach.

Ale synom Kaatowym nic nie dał: bo usługa świątnicy była przy nich, na ramieniu ją nosić musieli.

Naczelnicy ofiarowali swoje dary przed ołtarzem na jego poświęcenie, w tym dniu, w którym został namaszczony.

Ofiarowały tedy książęta ku poświęceniu ołtarza onegoż dnia, gdy był pomazany; i ofiarowały książęta dary swe przed ołtarzem.

I Pan powiedział do Mojżesza: Niech złożą swoje ofiary, inny naczelnik każdego dnia, na poświęcenie ołtarza.

I rzekł Pan do Mojżesza: Jeden książę jednego dnia, drugi książę drugiego dnia oddawać będzie dary swoje ku poświęceniu ołtarza.

Pierwszego dnia swoją ofiarę złożył Nachszon, syn Amminadaba, z pokolenia Judy.

I ofiarował pierwszego dnia dar swój Naason, syn Aminadabów z pokolenia Judy.

A jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

A dar jego był: misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną;

Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła dla kadzenia;

Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielec jeden młody, baran jeden, i baranek jeden roczny na ofiarę paloną;

Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

Kozieł jeden z kóz za grzech;

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Nachszona, syna Amminadaba.

A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Naasona, syna Aminadabowego.

Drugiego dnia ofiarę złożył Netaneel, syn Suara, naczelnik z pokolenia Issachara.

Wtórego dnia ofiarował Natanael, syn Suharów, książę z pokolenia Isascharowego.

Złożył on w ofierze jedną srebrną misę wagi stu trzydziestu syklów, jedną srebrną czaszę wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

I ofiarował dar swój, misę srebrną jednę, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czaszę srebrną jednę, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną;

Jedną czarę z dziesięciu syklów złota pełną kadzidła;

Kadzielnicę jednę z dziesięciu syklów złota, pełną kadzidła;

Jednego młodego cielca, jednego barana i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielca jednego młodego, barana jednego, i baranka jednego rocznego na paloną ofiarę;

Jednego kozła z kóz na ofiarę za grzech;

Kozła też jednego z kóz za grzech;

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Netaneela, syna Suara.

A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Natanaela, syna Suharowego.

Trzeciego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Zebulona Eliab, syn Chelona.

Trzeciego dnia książę synów Zabulon Eliab, syn Helonów.

Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną;

Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielec jeden młody, baran jeden, i baranek roczny jeden na całopalenie.

Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

Kozieł jeden z kóz, za grzech.

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Eliaba, syna Chelona.

A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Eliaba, syna Helonowego.

Czwartego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Rubena Elizur, syn Szedeura.

Dnia czwartego książę z synów Rubenowych Elisur, syn Sedeurów.

Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna siedemdziesiąt syklów wagi jej według syklów świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną;

Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę;

Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

Kozieł jeden z kóz, za grzech

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Elizura, syna Szedeura.

A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Elisura, syna Sedeurowego.

Piątego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Symeona Szelumiel, syn Suriszaddaja.

Dnia piątego książę synów Symeonowych Selumijel, syn Surysaddajów.

Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną;

Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła.

Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę;

Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

Kozieł jeden z kóz, za grzech.

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Szelumiela, syna Suriszaddaja.

A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Selumijela, syna Surysaddajowego.

Szóstego dnia ofiarę złożył naczelny synów Gada Eliasaf, syn Deuela.

Dnia szóstego książę synów Gadowych Elijazaf, syn Duelów.

Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną;

Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę.

Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

Kozieł jeden z kóz, za grzech.

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Eliasafa, syna Deuela.

A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Elijazafa, syna Duelowego.

Siódmego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Efraima Eliszama, syn Ammihuda.

Dnia siódmego książę synów Efraimowych, Elisama, syn Ammiudów.

Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej, na ofiarę śniedną;

Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę;

Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

Kozieł jeden z kóz, za grzech.

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Eliszamy, syna Ammihuda.

A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Elisamy, syna Ammiudowego.

Ósmego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Manassesa Gamliel, syn Pedahsura.

Dnia ósmego książę synów Manasesowych Gamalijel, syn Pedasurów.

Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej, z oliwą zagniecionej, na ofiarę śniedną;

Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę;

Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

Kozieł jeden z kóz, za grzech;

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Gamliela, syna Pedahsura.

A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Gamalijela, syna Pedasurowego.

Dziewiątego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Beniamina Abidan, syn Gideoniego.

Dnia dziewiątego książę synów Benjaminowych Abidan, syn Gedeonów.

Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną;

Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę;

Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

Kozieł jeden z kóz za grzech;

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Abidana, syna Gideoniego.

A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Abidana, syna Gedeonowego.

Dziesiątego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Dana Achiezer, syn Ammiszaddaja.

Dnia dziesiątego książę synów Danowych Achyjezer, syn Ammisadajów.

Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza jedna srebrna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy obie pełne mąki pszennej, zagniecionej z oliwą, na ofiarę śniedną;

Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę;

Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

Kozieł jeden z kóz, za grzech;

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Achiezera, syna Ammiszadaja.

A na spokojną ofiarę dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Achyjezera, syna Ammisadajowego.

Jedenastego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Aszera Pagiel, syn Okrana.

Dnia jedenastego książę synów Aserowych Pagijel, syn Ochranów.

Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, i czasza jedna srebrna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną;

Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Kadzielnica jedna, z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę;

Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

Kozieł jeden z kóz, za grzech.

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Pagiela, syna Okrana.

A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Pagijela, syna Ochranowego.

Dwunastego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Neftalego Achira, syn Enana.

Dnia dwunastego książę synów Neftalimowych Ahira, syn Enanów.

Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną;

Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła;

Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na ofiarę paloną;

Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

Kozieł jeden z kóz, za grzech;

A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Achiry, syna Enana.

A na spokojną ofiarę dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Ahira, syna Enanowego.

To było poświęcenie ołtarza, w tym dniu, w którym został namaszczony przez naczelników Izraela: dwanaście srebrnych mis, dwanaście srebrnych czasz, dwanaście złotych czar;

Toć było poświęcenie ołtarza, onegoż dnia, gdy pomazan jest od książąt Izraelskich: Mis srebrnych dwanaście, czasz srebrnych dwanaście, kadzielnic złotych dwanaście;

Każda srebrna misa ważyła sto trzydzieści syklów, każda czasza – siedemdziesiąt syklów. Całego srebra w tych naczyniach było dwa tysiące czterysta syklów według sykla świątynnego;

Sto i trzydzieści syklów jedna misa srebrna ważyła, siedemdziesiąt syklów czasza jedna; wszystkiego srebra w onem naczyniu było dwa tysiące i cztery sta syklów według sykla świątnicy;

Złotych czar było dwanaście, pełnych kadzidła; każda ważyła dziesięć syklów według sykla świątynnego. Całego złota w tych czarach było sto dwadzieścia syklów.

Kadzielnic złotych dwanaście pełnych kadzidła; dziesięć syklów ważyła każda według sykla świątnicy; wszystkiego złota w onych kadzielnicach było sto i dwadzieścia syklów.

Wszystkich zwierząt na ofiarę całopalną było: dwanaście cielców, dwanaście baranów, dwanaście jednorocznych jagniąt wraz z ich ofiarą pokarmową i dwanaście kozłów z kóz na ofiarę za grzech.

A wszystkiego bydła ku ofierze palonej dwanaście cielców, baranów dwanaście, z baranków rocznych dwanaście, z ofiarą ich śniedną, i kozłów z kóz za grzech dwanaście.

A wszystkich zwierząt na ofiarę pojednawczą było: dwadzieścia cztery woły, sześćdziesiąt baranów, sześćdziesiąt kozłów i sześćdziesiąt jednorocznych jagniąt. To było poświęcenie ołtarza po jego namaszczeniu.

Wszystkiego zasię bydła na ofiarę spokojną było wołów dwadzieścia i cztery, baranów sześćdziesiąt, kozłów sześćdziesiąt; baranków rocznych sześćdziesiąt. Toć było poświęcenie ołtarza po pomazaniu jego.

A gdy Mojżesz wchodził do Namiotu Zgromadzenia, aby rozmawiać z Bogiem, wtedy słyszał głos mówiącego do niego z przebłagalni, która była nad arką świadectwa, spomiędzy dwóch cherubinów. I przemawiał do niego.

A gdy Mojżesz wchodził do namiotu zgromadzenia, by się rozmawiał z Bogiem, tedy słyszał głos mówiącego do siebie z ubłagalni, która była nad skrzynią świadectwa, między dwiema Cheruby, a stamtąd mawiał do niego.