1 Księga Kronik 11

Wtedy cały Izrael zebrał się przy Dawidzie w Hebronie, mówiąc: Oto jesteśmy twoją kością i twoim ciałem.

Zebrał się tedy wszystek Izrael do Dawida do Hebronu, mówiąc: Otośmy kość twoja i ciało twoje!

Już przedtem, gdy jeszcze Saul był królem, wyprowadzałeś i wprowadzałeś Izraela. I Pan, twój Bóg, powiedział ci: Ty będziesz pasł mój lud Izraela i ty będziesz wodzem nad moim ludem, Izraelem.

Jako i przedtem, gdy jeszcze był Saul królem, też wywodził i wwodził Izraela. Tak Pan, Bóg twój, rzekł tobie: Ty będziesz pasł lud mój Izraelski, a ty będziesz wodzem nad ludem moim Izraelskim.

Przyszli więc wszyscy starsi Izraela do króla do Hebronu i Dawid zawarł z nimi przymierze w Hebronie przed Panem. Namaścili Dawida na króla nad Izraelem zgodnie ze słowem Pana, które wypowiedział przez Samuela.

A tak przyszli wszyscy starsi Izraelscy do króla do Hebronu, i uczynił Dawid z nimi przymierze w Hebronie przed Panem, i pomazali Dawida za króla nad Izraelem według słowa Pańskiego, które powiedział przez Samuela.

I Dawid wyruszył wraz z całym Izraelem do Jerozolimy, to jest Jebus; mieszkańcami tej ziemi byli Jebusyci.

Jechał tedy Dawid ze wszystkim Izraelem do Jeruzalemu, które jest Jebus, gdzie byli Jebuzejczycy obywatelami ziemi.

Wtedy mieszkańcy Jebus powiedzieli do Dawida: Nie wejdziesz tutaj. Dawid jednak zdobył twierdzę Syjon, to jest miasto Dawida.

I rzekli obywatele Jebuzejscy do Dawida: Nie wnijdziesz sam. Ale Dawid wziął zamek Syoński, który jest miastem Dawidowem.

Potem Dawid powiedział: Kto pierwszy pokona Jebusytów, będzie wodzem i naczelnikiem. Wystąpił więc jako pierwszy Joab, syn Serui, i został wodzem.

Bo był rzekł Dawid: Ktobykolwiek poraził Jebuzejczzyka najpierwej, ten będzie skiążęciem i hetmanem. Przetoż wstąpił najpierw Joab, syn Sarwii, i został hetmanem.

I Dawid zamieszkał w twierdzy, dlatego nazwano ją miastem Dawida.

I mieszkał Dawid na onym zamku; dla tego nazwano go miastem Dawidowem.

Rozbudował miasto wokoło, od Millo, a Joab odbudował resztę miasta.

I zbudował miasto w około, od Mello aż w okrąg; a Joab pobudował ostatek miasta.

A Dawid stawał się coraz potężniejszy, ponieważ Pan zastępów był z nim.

A tak Dawid im dalej, tem więcej rozmnażał się, i rosł; albowiem Pan zastępów był z nim.

Oto naczelnicy spośród dzielnych wojowników, których miał Dawid i którzy dzielnie starali się z nim o jego królestwo wraz z całym Izraelem, aby uczynić go królem zgodnie ze słowem Pana o Izraelu.

A cić są najorzedniejsi rycerze, których miał Dawid, którzy się mężnie starali z nim o królestwo jego ze wszystkim Izraelem, aby go królem uczynili według słowa Pańskiego nad Izraelem.

A oto spis dzielnych wojowników, których miał Dawid: Jaszobeam, syn Chakmoniego, naczelnik dowódców. On to podniósł swoją włócznię przeciw trzystu i pobił ich za jednym razem.

A tenci jest poczet rycerzy, których miał Dawid: Jasobam, syn Chachmonowy, przedniejszy między trzydziestoma; ten podniósłszy oszczep swój na trzystu, jednym razem ich zabił.

Po nim Eleazar, syn Dodo, Achochita, jeden spośród trzech dzielnych.

A po nim Elezar, syn Dodonowy, Achochytczyk; ten był jednym między trzema mocarzami.

Był on z Dawidem w Pas-Dammim, gdzie Filistyni zebrali się do walki. Było tam pole pełne jęczmienia, a lud uciekał przed Filistynami.

Ten był z Dawidem w Pasdamim, gdzie się zebrali byli Filistynowie ku bitwie; a była ona część pola pełna jęczmienia, a lud był uciekł przed Filistynami.

I stanęli na środku tego pola, obronili je i pobili Filistynów. Tak dokonał Pan wielkiego wybawienia.

I stanęli w pośród onego pola, i obronili go, a porazili Filistynów: i wybawił Pan lud wybawieniem wielkiem.

A trzej spośród trzydziestu dowódców zeszli po skale do Dawida, do jaskini Adullam, podczas gdy wojsko Filistynów obozowało w dolinie Rafaim.

Ci także trzej ze trzydziestu przedniejszych wstąpili na skałę do Dawida do jaskini Odollam, gdyż wojsko Filistyńskie leżało obozem w dolinie Rafaim;

Dawid bowiem przebywał w tym czasie w miejscu obronnym, a załoga Filistynów znajdowała się wtedy w Betlejem.

Albowiem Dawid natenczas mieszkał na zamku, a stanowisko Filistyńskie było natenczas w Betlehem.

Dawid poczuł wówczas pragnienie i powiedział: Oby ktoś dał mi się napić wody ze studni w Betlejem, która jest przy bramie!

Pragnęł tedy Dawid: Oby mi się kto dał napić wody z studni Betlehemskiej, która jest u bramy!

Wtedy ci trzej przebili się przez wojsko Filistynów i zaczerpnęli wody ze studni w Betlejem, która jest przy bramie. Zabrali ją i przynieśli do Dawida. Dawid jednak nie chciał jej pić, ale wylał ją na ofiarę dla Pana.

Przetoż przebiwszy się ci trzej przez wojsko Filistyńskie, naczerpali wody z studni Betlehemskiej, która jest u bramy, a wziąwszy przynieśli do Dawida. Lecz jej nie chciał Dawid pić, ale ją wylał na ofiarę Panu.

I powiedział: Niech Pan mnie strzeże od tego, abym miał to uczynić. Czy mam pić krew tych ludzi, którzy narażali swoje życie? Przynieśli bowiem wodę z narażeniem swego życia. I nie chciał jej pić. Tych dzieł dokonali ci trzej najdzielniejsi.

I rzekł: Nie daj mi tego, Boże mój, abym to uczynić miał! Izali krew tych mężów pić będą, którzy odważyli żywot swój? albowiem z odwagą żywota swego przynieśli ją; i nie chciał jej pić. Toć uczynili trzej oni mocarze.

A Abiszaj, brat Joaba, stał na czele tych trzech. On to podniósł swoją włócznię przeciw trzystu i pobił ich, i miał sławę wśród tych trzech.

A Abisaj, brat Joabowy, był przedniejszy z onych trzech; tenże podniósł włócznię swą na trzysta ludu, które pobił, i otrzymał sławę między onymi trzema.

Wśród tych trzech był on sławniejszy od pozostałych dwóch i był ich dowódcą. Nie dorównał jednak tamtym trzem.

Z tych trzech nad innych dwóch był sławniejszy, a był ich książęciem; jednak onych trzech pierwszych nie doszedł.

Benajasz, syn Jehojady, syn walecznego męża z Kabseela, który dokonał wielu czynów, zabił dwóch wojowników z Moabu. On też zszedł do jamy i zabił lwa w śnieżnym dniu.

Banajas też, syn Jojady, syn męża dużego, wielkich spraw, z Kabseela, ten zabił dwóch mocarzów Moabskich; ten też zszedłszy zabił lwa w pośród jamy, gdy był śnieg.

Zabił również Egipcjanina, człowieka o wzroście pięciu łokci. Egipcjanin miał w ręku włócznię, grubą jak wał tkacki. On zaś zszedł do niego z kijem, wyrwał włócznię z ręki Egipcjanina i zabił go jego własną włócznią.

Ten też zabił męża Egipczanina, męża, którego wzrost był na pięć łokci. A chociaż Egipczanin miał w ręku oszczep jako nawój tkacki, wszkże przyszedł do niego z kijem, i wydarł oszczep z ręki Egipczanina, i zabił go oszczepem jego.

Tego dokonał Benajasz, syn Jehojady, i miał sławę wśród tych trzech dzielnych.

To uczynił Banajas, syn Jojady, który także sławnym został między onymi trzema mocarzami.

Wśród trzydziestu był on sławny, ale nie dorównał tamtym trzem. I Dawid postawił go na czele swojej straży przybocznej.

A choć był między onymi trzydziestoma sławnym, wszakże nie doszedł onych trzech. I postanowił go Dawid nad drabantami swymi.

Dzielnymi wojownikami wojska byli: Asahel, brat Joaba, Elchanan, syn Dodo z Betlejem;

A w wojsku co mocniejsi byli: Asael, brat Joabowy, Elkanan, syn Dodonowy z Betlehem;

Szammot z Harodi, Cheles Pelonita;

Sammot Harodczyk, Heles Felonitczyk;

Ira, syn Ikkesza, Tekoitczyk, Abiezer Anatotczyk;

Hyra, syn Ikkiesowy, Tekuitczyk, Abiezer Anatotczyk;

Sibbekaj Chuszatyta, Ilaj Achochita;

Sybbechaj Husatczyk, Ilaj Ahohytczyk;

Maharaj Netofatyta, Cheled, syn Baany, Netofatyta;

Maharaj Netofatczyk, Heled, syn Baamy, Netofatczyk;

Itaj, syn Ribaja, z Gibea synów Beniamina, Benajasz Piratończyk;

Itaj, syna Rybajego, z Gabaat synów Benjaminowych, Banajas Faratończyk;

Churaj z potoków Gaasz, Abiel Arbatczyk;

Hutaj od potoku Gaas; Abiel Arbatczyk;

Azmawet Bacharumczyk, Eliachba Szaalbończyk;

Asmawet Bacharomczyk; Elijachba Salabończyk.

Synowie Chaszema Gisończyka, Jonatan, syn Szagiego, Hararyta;

Synowie Asema Gisończyka: Jonatan, syn Sagii, Hororczyk;

Achiam, syn Sakara, Hararyta, Elifal, syn Ura;

Ahijam, syn Zacharowy, Ararytczyk, Elifal, syn Urowy;

Chefer Mekeratyta, Achiasz Pelonita;

Hefer Mecheratczyk, Achijas Felonitczyk;

Chesro Karmelita, Naaraj, syn Ezbaja;

Hesro Karmelczyk, Naaraj, syn Ezbajowy;

Joel, brat Natana, Mibchar, syn Hagriego;

Joel, brat Natanowy,Michbar, syn Gierego.

Selek Ammonita, Nacharaj Berotczyk, giermek Joaba, syna Serui;

Selek Ammonitczyk, Nacharaj Berotczyk, który nosił broń Koaba, syna Sarwii;

Ira Jitryta, Gareb Jitryta;

Hyra Itrejczyk, Gareb Itrejczyk;

Uriasz Chetyta, Zabad, syn Achlaja;

Uryjasz Hetejczyk, Zabad, syn Achalajego.

Adina, syn Szizy, Rubenita, naczelnik Rubenitów, a wraz z nim trzydziestu;

Adyna, syn Sysy, Rubenitczyk, książę Rubenitów, a z nim trzydzieści mężów.

Chanan, syn Maaki, Joszafat Mitnita;

Hanan, syn Maachy, i Jozafat Mitnitczyk.

Uziasz Aszteratczyk, Szama i Jejel, synowie Chotamy Aroerczyka;

Uzyjasz Asteratczyk, Sama i Jehijel, synowie Hotamy Aroerytczyka.

Jediael, syn Szimriego, i jego brat Jocha, Tizyta;

Jedinael, syn Symry, i Jocha, brat jego, Tysytczyk.

Eliel Machawita, Jeribaj i Joszawiasz, synowie Elnaama, Jitma Moabita;

Eliel Machawimczyk, i Jerybaj, i Josawijasz, synowie Elnaamowi, i Itma Moabczyk.

Eliel, Obed i Jaasiel Mezobata.

Eliel, i Obed, i Jaasyjel z Mezobaj.