Główne punkty: od Nazaretu do Betanii
Kolejność głównych punktów mapy to Nazaret, Kafarnaum, Sychar, Jerozolima i Betania. Nazaret jest miejscem wychowania Jeszui oraz jego wystąpienia w miejscowej synagodze (Łk 4,16–30). Kafarnaum, pewnie zlokalizowane w Kefar Nachum, czyli Tell Hum na północnym brzegu Jeziora Galilejskiego, staje się ośrodkiem nauczania i uzdrawiania (Mk 1,21–34). Jezioro, dzisiejsze Kinneret, łączy miejscowości rybackie i drogi uczniów.
Sychar w Samarii przypomina rozmowę przy studni Jakuba (J 4,5–42). Układ mapy jest geograficznym zestawieniem, nie ścisłą chronologią jednej wyprawy: w J 4,3–4 Jeszua idzie z Judei do Galilei, czyli w kierunku odwrotnym do kolejności tych znaczników. Samaria oznacza tutaj region; punkt dawnej stolicy, identyfikowanej z Sebastią, pomaga jedynie orientować się w jego położeniu.
Jerozolima skupia opisy pielgrzymek, nauczania w Świątyni oraz śmierci i zmartwychwstania Jeszui. Ostatnia na mapie Betania, dzisiejsza al-Ajzarija na wschodnim zboczu Góry Oliwnej, przypomina dom Marii, Marty i Łazarza oraz jego wskrzeszenie (J 11). Bywa on tam także przed ostatnią Paschą (J 12,1–8). Po zmartwychwstaniu prowadzi uczniów w stronę Betanii, skąd według Łukasza zostaje uniesiony do nieba (Łk 24,50–51).
Galilea i drogi poza jej granicami
Kana wiąże się z pierwszym znakiem, przemianą wody w wino, a Betsaida z uzdrowieniem niewidomego (J 2,1–11; Mk 8,22–26). Miejsca te uzupełniają główną oś mapy, nie stanowią wszystkich kolejnych postojów. Tabor oznacza tradycyjne powiązanie znanej góry z przemienieniem opisanym w Mt 17,1–9; tekst Ewangelii nie podaje nazwy góry.
W okolicach Cezarei Filipowej, identyfikowanej z Banias u stóp Hermonu, Piotr wyznaje, kim jest Jeszua (Mt 16,13–20). Tyr i Sydon, dzisiejsze Sur i Sajda w Libanie, wskazują północny zasięg podróży poza Galileę (Mk 7,24–31). Na drodze ku Jerozolimie pojawia się również Jerycho w dolinie Jordanu, związane ze spotkaniem z Zacheuszem (Łk 19,1–10). Betlejem pozostaje na tej mapie kontekstem narodzin, a nie opisanym przystankiem służby publicznej.
„Szymon Piotr odpowiedział: Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego.”
Pielgrzymki do Jerozolimy i rytm świąt
Jan przedstawia więcej niż jedną podróż do Jerozolimy. W J 2,13–22 powodem przybycia jest Pascha; J 5,1 wspomina kolejne święto, lecz nie podaje jego nazwy. Nie należy przypisywać temu drugiemu wydarzeniu konkretnego święta bez zaznaczenia, że jest to interpretacja.
J 7 opisuje przybycie na Sukot, a J 10,22–23 obecność podczas Święta Poświęcenia Świątyni, zwanego Chanuką. J 12 prowadzi od Betanii ku Jerozolimie przed kolejną Paschą. Te wzmianki wyjaśniają powtarzające się przejścia między Galileą a Judeą i pokazują, dlaczego mapa służby nie może być czytana jako pojedynczy marsz na południe.
Czego nie wiemy — sporne lokalizacje
Położenie Betsaidy pozostaje sporne: proponuje się et-Tell albo el-Aradż przy północno-wschodnim brzegu jeziora. W przypadku Kany konkurują tradycyjne Kafr Kanna i Chirbet Kana. Sychar najczęściej łączy się z Askar koło Nablusu, inna hipoteza utożsamia je z pobliskim Sychem, czyli Tell Balata. Tradycja wskazywania studni Jakuba nie rozstrzyga identyfikacji samego miasteczka.
Tabor jest punktem orientacyjnym dla przemienienia: pewne położenie góry nie potwierdza jej związku z tym wydarzeniem. Przerywane odcinki Kafarnaum–Sychar i Sychar–Jerozolima oznaczają nieznany dokładny przebieg dróg. Ewangelie pozwalają wskazać regiony i miejscowości, ale nie wszystkie ścieżki, noclegi i przeprawy. Także miejsca znane z nazwy nie dają kompletnego zapisu każdej podróży.
Nauczanie przekracza granice regionów
Rozmowa z Samarytanką pokazuje, że droga służby obejmuje ludzi oddzielonych od siebie pochodzeniem i religijnymi sporami. Jeszua kieruje uwagę ku Ojcu i oddawaniu mu czci w duchu i prawdzie (J 4,21–24). Kolejne miejsca pozwalają śledzić spotkania, w których nauczanie o Bogu łączy się z pomocą chorym, wezwaniem do wiary i przemianą życia.
„Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie. Bo i Ojciec szuka takich, którzy będą go czcić.”