Od Betanii przez Betfage do Świątyni
Początek trasy wyznacza Betania, dzisiejsza al-Ajzarija za Górą Oliwną. Jan podaje przybycie sześć dni przed Paschą i opisuje ucztę, podczas której Maria namaszcza stopy Jeszui (J 12,1–8). To punkt po wschodniej stronie miasta, pozwalający zrozumieć kierunek późniejszego wjazdu do Jerozolimy.
Kolejny punkt, Betfage, oznacza orientacyjnie miejsce przygotowania wjazdu na oślęciu; dokładnego położenia tego postoju nie znamy (Mt 21,1–11). Droga prowadzi następnie ku Świątyni na pewnie zidentyfikowanym Wzgórzu Świątynnym. Tam Jeszua wypędza handlujących i naucza, a narastający sprzeciw przywódców wiąże ten etap z późniejszym pojmaniem (Mk 11,15–18).
Sala wieczerzy, Getsemani i przesłuchania
Sala wieczerzy jest następnym punktem schematu. Ewangelia mówi o przygotowanej sali na piętrze, lecz nie podaje adresu; oznaczenie na Syjonie jest umowne i odwołuje się do tradycji, a obecna sala pochodzi ze średniowiecza (Łk 22,10–20). Podczas wieczerzy Jeszua objaśnia uczniom znaczenie oddania swego ciała i krwi.
Po wieczerzy trasa prowadzi za potok Cedron, do Getsemani u stóp Góry Oliwnej. Jan określa stronę doliny, natomiast zaznaczony ogród pozostaje punktem orientacyjnym, ponieważ tradycja wskazuje kilka miejsc (J 18,1; Mt 26,36–46). Modlitwa poprzedza pojmanie, po którym Jeszua zostaje zabrany na przesłuchania.
Następnym postojem mapy jest dom Kajfasza, związany z przesłuchaniem i zaparciem się Piotra (Mt 26,57–75). Jan uzupełnia tę sekwencję o wcześniejsze doprowadzenie do Annasza, a następnie o odesłanie do Kajfasza (J 18,13–24). Z tego etapu droga wiedzie do pretorium Piłata, gdzie zapada decyzja o ukrzyżowaniu (J 18,28; J 19,16).
Czego nie wiemy — sporne lokalizacje
Dom Kajfasza ma dwie konkurencyjne lokalizacje: jedni wskazują wschodnie zbocze Syjonu, w rejonie Gallicantu, inni teren ormiański na szczycie. Pretorium także pozostaje sporne: badacze rozważają pałac Heroda przy dzisiejszej Bramie Jafy albo twierdzę Antonia. Łącząca te punkty linia porządkuje wydarzenia, lecz nie odtwarza dowiedzionej drogi ulicami miasta.
Golgota i pobliski grób są ostatnimi dwoma postojami. Jedna tradycja umieszcza je w obrębie Bazyliki Grobu, druga wskazuje okolice Grobu w Ogrodzie; mapa nie rozstrzyga między tymi propozycjami. Pewne świadectwo tekstu mówi o cierpieniu poza bramą, blisko miasta, oraz o nowym grobie w pobliskim ogrodzie (Hbr 13,12; J 19,20; J 19,41–42). Dzisiejszych murów nie można automatycznie traktować jako granicy miasta z czasu tych wydarzeń.
„Dlatego i Jezus, aby uświęcić lud własną krwią, cierpiał poza bramą.”
Pascha i pusty grób
Chronologia schematu odnosi się do Paschy ok. 30 n.e. Jan wymienia dzień przygotowania Paschy, a szabat następujący po śmierci nazywa wielkim; odczytujemy go jako doroczny szabat świąteczny Przaśników, nie cotygodniową sobotę (J 19,14; J 19,31). Sam Jeszua zapowiedział pełne trzy dni i trzy noce w sercu ziemi — znak Jonasza (Mt 12,40).
„Jak bowiem Jonasz był w brzuchu wieloryba trzy dni i trzy noce, tak Syn Człowieczy będzie w sercu ziemi trzy dni i trzy noce.”
Pierwszego dnia tygodnia Maria Magdalena zastaje grób pusty, a dalsza relacja opisuje spotkania ze zmartwychwstałym Jeszuą (J 20,1–18). Mapa pomaga połączyć tę wiadomość z miejscem pochówku blisko Golgoty. Znaczenie drogi wynika ze śmierci i zmartwychwstania Syna Bożego, a nie z pewności wskazania konkretnego budynku czy ogrodu.