Antiochia Syryjska, Seleucja i Cypr
Punktem wyjścia jest Antiochia Syryjska, dzisiejsza Antakya w południowej Turcji. Zbór po modlitwie i poście wyprawia Barnabę oraz Pawła, którzy schodzą do portowej Seleucji i odpływają na Cypr (Dz 13,1–4). Seleucja wyjaśnia początek przeprawy, choć mapa ujmuje ten etap jako połączenie Antiochii z wyspą.
„A oni, posłani przez Ducha Świętego, przybyli do Seleucji, a stamtąd odpłynęli na Cypr.”
Na Cyprze najpierw docierają do Salaminy, gdzie głoszą w synagogach, mając Jana Marka do pomocy. Następnie przemierzają wyspę do Pafos, gdzie spotykają prokonsula Sergiusza Pawła i przeciwstawiającego się im Elimasa (Dz 13,5–12). Po utracie wzroku przez Elimasa prokonsul wierzy, zdumiony nauką, której centrum jest Jeszua (Jezus). Jeden znacznik Cypru obejmuje więc kilka miejsc i całą drogę przez wyspę.
Z Pergi do Antiochii Pizydyjskiej
Po odpłynięciu z Pafos podróżni docierają do Pergi w Pamfilii, której ruiny leżą koło dzisiejszej Antalyi. Tutaj Jan Marek odłącza się od wyprawy i wraca do Jerozolimy; ten fragment nie podaje przyczyny jego decyzji (Dz 13,13). Paweł z Barnabą idą dalej w głąb lądu, ku wyżej położonym obszarom Azji Mniejszej.
Antiochia Pizydyjska, koło dzisiejszego Yalvaç, jest innym miastem niż syryjska baza wyprawy. W szabat Paweł przemawia w jej synagodze, przechodząc od dziejów Izraela do śmierci i zmartwychwstania Jeszui (Dz 13,14–41). Zainteresowanie słuchaczy prowadzi do kolejnego zgromadzenia w następny szabat, ale pojawia się również sprzeciw. Paweł i Barnaba zwracają się wtedy do pogan, a prześladowanie zmusza ich do opuszczenia okolicy (Dz 13,42–52).
Ikonium, Listra, Derbe i droga powrotna
W Ikonium, dzisiejszej Konyi, wielu Żydów i Greków przyjmuje naukę głoszoną w synagodze. Narastający konflikt i zamiar ukamienowania misjonarzy powodują ucieczkę do Listry i Derbe w Likaonii (Dz 14,1–7). Kolejność punktów na mapie pokazuje, jak reakcje mieszkańców wpływały na dalszy przebieg podróży.
W Listrze Paweł uzdrawia człowieka niechodzącego od urodzenia, a tłum bierze przybyszów za bogów. Barnaba i Paweł odrzucają tę interpretację i kierują uwagę ludzi ku żywemu Bogu, Stwórcy świata (Dz 14,8–18). Potem przeciwnicy podburzają tłum, który kamienuje Pawła i wywleka go poza miasto. Paweł podnosi się, wraca do miasta, a następnie wyrusza z Barnabą do Derbe, gdzie pozyskują wielu uczniów (Dz 14,19–21).
Powrót nie prowadzi najkrótszą możliwą drogą do bazy: misjonarze ponownie odwiedzają Listrę, Ikonium i Antiochię Pizydyjską. Umacniają uczniów i ustanawiają starszych w zborach, po czym przez Pizydię i Pamfilię docierają do Pergi (Dz 14,21–25). Po głoszeniu w tym mieście schodzą do Attalii i odpływają do Antiochii Syryjskiej. Zgromadzonemu zborowi opowiadają o tym, jak Bóg otworzył poganom drogę wiary (Dz 14,26–28).
Czego nie wiemy — sporne lokalizacje
Wszystkie główne postoje tej mapy mają pewną identyfikację; nie oznacza to jednak znajomości całej drogi między nimi. Listrę lokalizuje się koło Hatunsaray, a Derbe w Kerti Hüyük koło Karamanu. Znaczniki wskazują miasta, nie potwierdzone miejsca każdego przemówienia czy spotkania.
Odcinki przerywane obejmują połączenia Antiochii z Cyprem, Cypru z Pergą oraz schemat powrotu od Derbe do Antiochii. Dokładnego przebiegu żeglugi nie znamy, a ostatnia linia zbiera liczne etapy lądowe i morskie opisane w Dziejach. Nie należy odczytywać jej jako bezpośredniego rejsu z Derbe. Sens powrotnej drogi polega na dalszej trosce o zbory, które potrzebowały umocnienia po pierwszym przyjęciu ewangelii.