Z Sylasem przez Listrę do Troady
Wyprawa zaczyna się w Antiochii Syryjskiej po rozstaniu Pawła i Barnaby, którzy nie zgadzają się w sprawie ponownego zabrania Jana Marka. Paweł wybiera Sylasa i przez Syrię oraz Cylicję odwiedza zbory, które potrzebują umocnienia (Dz 15,36–41). Po dotarciu do Derbe i Listry dołącza do niego Tymoteusz, dobrze znany uczniom w tej okolicy (Dz 16,1–5).
Z Listry droga prowadzi przez Frygię i krainę galacką, lecz Duch zabrania głoszenia w Azji i nie pozwala wejść do Bitynii. Azja oznacza tutaj rzymską prowincję, nie cały kontynent; zakaz dotyczy tego etapu misji (Dz 16,6–8). Podróżni docierają do Troady, czyli Aleksandrii Troas, gdzie Paweł widzi Macedończyka proszącego o pomoc. Wizja nadaje wyprawie nowy kierunek: przeprawę przez morze do Macedonii (Dz 16,9–10).
Filippi, Tesalonika i Berea
Przez Samotrakę i Neapol podróżni docierają do Filippi, rzymskiej kolonii w Macedonii. W szabat nad rzeką Paweł rozmawia z modlącymi się kobietami, a Lidia przyjmuje głoszoną naukę i udziela gościny (Dz 16,11–15). Późniejszy konflikt kończy się pobiciem oraz uwięzieniem Pawła i Sylasa. Po trzęsieniu ziemi strażnik więzienia słucha ich przesłania i wraz z domownikami przyjmuje chrzest (Dz 16,16–34).
Z Filippi droga wiedzie przez Amfipolis i Apollonię do Tesaloniki, dzisiejszych Salonik. Paweł przez trzy szabaty wyjaśnia w synagodze na podstawie Pism konieczność cierpienia i zmartwychwstania Mesjasza, ale zamieszki wymuszają dalszą podróż (Dz 17,1–10). W Berei, dzisiejszej Werii, słuchacze codziennie sprawdzają usłyszane nauczanie w Piśmie. Ich postawa pokazuje, że przyjęcie głosiciela nie zwalnia z badania jego słów (Dz 17,11–12).
„Ci byli szlachetniejsi od tych w Tesalonice, gdyż przyjęli słowo Boże z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się sprawy mają.”
Ateny i półtora roku w Koryncie
Z Berei Paweł zostaje odprowadzony do Aten, podczas gdy Sylas i Tymoteusz pozostają przez pewien czas w Macedonii (Dz 17,14–15). Na Areopagu mówi o Bogu jako Stwórcy, odwołując się do widzianego w mieście ołtarza poświęconego nieznanemu Bogu. Wzywa do pokuty i wskazuje zmartwychwstanie jako zapewnienie przyszłego sądu, co wywołuje różne reakcje słuchaczy (Dz 17,22–34).
„Przechadzając się bowiem i przypatrując waszym świętościom, znalazłem też ołtarz, na którym było napisane: Nieznanemu Bogu. Ja głoszę wam tego, którego nie znając, czcicie.”
Następny postój to Korynt, gdzie Paweł spotyka Akwilę i Pryscyllę oraz pracuje z nimi przy wyrobie namiotów (Dz 18,1–3). Pozostaje tam półtora roku, nauczając słowa Bożego; długi pobyt odróżnia ten punkt od krótkich postojów tranzytowych (Dz 18,11). Przed prokonsulem Gallionem staje wskutek oskarżenia przeciwników, lecz urzędnik odmawia rozstrzygania sporu o naukę i Prawo (Dz 18,12–17). Inskrypcja z Delf, zawierająca list Klaudiusza z ok. 52 n.e. i wzmiankę o Gallionie, pomaga osadzić pobyt Pawła w Koryncie w chronologii rzymskiej.
Efez i powrót do Antiochii
Z Koryntu Paweł wyrusza przez port w Kenchrach, zabierając Pryscyllę i Akwilę, a następnie przybywa do Efezu. Odwiedza synagogę, ale nie zatrzymuje się długo i zapowiada powrót, jeśli Bóg pozwoli (Dz 18,18–21). Dalsza droga prowadzi morzem do Cezarei, następnie do Jerozolimy i w końcu do Antiochii Syryjskiej, zamykając wyprawę (Dz 18,22).
Czego nie wiemy — sporne lokalizacje
Identyfikacje zaznaczonych miast są pewne, natomiast przerywane odcinki oznaczają nieznany dokładnie lub schematyczny przebieg drogi. Dotyczy to połączeń Antiochia–Listra, Listra–Troada, Berea–Ateny, Korynt–Efez oraz Efez–Antiochia. Tekst wymienia krainy i postoje, lecz nie daje pełnej listy dróg ani kursów statków. Ostatnie połączenie obejmuje także Cezareę i Jerozolimę, dlatego nie przedstawia bezpośredniego rejsu do Antiochii.