Studiuj werset

Księga Przysłów 18,14

„Duch człowieka zniesie jego chorobę, ale któż zniesie strapionego ducha?"

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?"

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Duch człowieka podtrzymuje go w jego cierpieniu; lecz jeśli duch jest zgnębiony, kto go podźwignie?
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Duch męża podpiera mdłość jego: ale ducha do gniewu łacnego kto będzie mógł znosić?
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Mysl człowiecza wycierpi chorobę cielesną, ale mysl zbolałą ktoż wycierpieć może:
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Duch człowieka wspiera go w jego chorobie, lecz kto podniesie strapionego ducha?

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: The spirit of a man will sustain his infirmity; but a wounded spirit who can bear?
BSB · Berean Standard Bible, 2023: The spirit of a man can endure his sickness, but who can survive a broken spirit?
WEB · World English Bible, 2020: A man’s spirit will sustain him in sickness, but a crushed spirit, who can bear?

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Spiritus viri sustentat imbecillitatem suam; spiritum vero ad irascendum facilem quis poterit sustinere?

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: רֽוּחַ־אִ֭ישׁ יְכַלְכֵּ֣ל מַחֲלֵ֑הוּ וְר֥וּחַ נְ֝כֵאָ֗ה מִ֣י יִשָּׂאֶֽנָּה׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: θυμὸν ἀνδρὸς πραὐνει θεράπων φρόνιμος, ὀλιγόψυχον δὲ ἄνδρα τίς ὑποίσει;

Porównaj cały rozdział Prz 18 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (20)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Prz 15,13 →
„Radosne serce rozwesela twarz, ale gdy smutek w sercu, duch jest przygnębiony.”
Prz 17,22 →
„Wesołe serce działa dobrze jak lekarstwo, a przygnębiony duch wysusza kości.”
2Kor 12,9–10 →
„Lecz powiedział mi: Wystarczy ci moja łaska. Moja moc bowiem doskonali się w słabości. Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.…”
1P 1,6 →
„Z tego się radujecie, choć teraz na krótko, jeśli trzeba, zasmuceni jesteście z powodu rozmaitych prób;”
Ps 147,3 →
„On uzdrawia skruszonych w sercu i opatruje ich rany.”
Jk 1,2 →
„Poczytujcie to sobie za największą radość, moi bracia, gdy rozmaite próby przechodzicie;”
Ps 77,2–3 →
„W dniu mego utrapienia szukałem Pana, moje ręce wyciągałem w nocy nieustannie, moja dusza nie dała się pocieszyć. Gdy wspominałem Boga, byłem strwożony; rozmyślałem, a mój duch był ogarnięty utrapieniem. Sela.”
2Kor 2,7 →
„Tak więc przeciwnie, powinniście mu raczej przebaczyć i pocieszyć go, aby przypadkiem zbytni smutek go nie pochłonął.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (12)

Hi 2,7–10 →
„Wyszedł więc szatan sprzed oblicza Pana i dotknął Hioba bolesnymi wrzodami, od stóp aż po czubek głowy. A ten wziął skorupę, aby się nią skrobać, i siedział w popiele. Jego żona powiedziała mu: Jeszcze trwasz w swojej prawości? Złorzecz Bogu i umieraj.…”
Hi 6,4 →
„Tkwią we mnie bowiem strzały Wszechmocnego, których jad osuszył mego ducha, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.”
Hi 7,14–15 →
„Wtedy straszysz mnie snami i przerażasz mnie widzeniami; Tak że moja dusza wybrałaby sobie uduszenie, raczej śmierć niż życie.”
Ps 38,2–4 →
„Twoje strzały utkwiły bowiem we mnie i ciąży na mnie twoja ręka. Nie ma nic zdrowego w moim ciele wskutek twego gniewu, nie ma odpoczynku dla moich kości z powodu mojego grzechu. Bo moje nieprawości sięgają ponad moją głowę, obciążają mnie jak ciężkie brzemię.”
Ps 42,10–11 →
„Jak rana w moich kościach, tak mnie urągają moi wrogowie, gdy mówią do mnie każdego dnia: Gdzie jest twój Bóg? Czemu się smucisz, moja duszo, i czemu się we mnie trwożysz? Zaufaj Bogu, bo jeszcze będę go wysławiał, gdyż on jest zbawieniem mego oblicza i moim Bogiem.”
Ps 88,14–16 →
„Dlaczego, Panie, odrzucasz moją duszę i ukrywasz przede mną swoje oblicze? Jestem strapiony i od młodości bliski śmierci; znoszę twoją grozę i trwożę się. Twój srogi gniew spadł na mnie i wyniszczyła mnie twoja groza.”
Mk 14,33–34 →
„Wziąwszy ze sobą Piotra, Jakuba i Jana, zaczął odczuwać lęk i udrękę. I powiedział do nich: Bardzo smutna jest moja dusza aż do śmierci. Zostańcie tu i czuwajcie.”
Hi 1,20–21 →
„Wtedy Hiob wstał, rozdarł swój płaszcz, ogolił swoją głowę, potem upadł na ziemię i oddał pokłon; I powiedział: Nagi wyszedłem z łona swojej matki i nagi tam powrócę. Pan dał, Pan też wziął, niech imię Pana będzie błogosławione.”
Ps 30,9–10 →
„Jaki pożytek z mojej krwi, gdybym zstąpił do dołu? Czy proch będzie cię chwalić? Czy będzie głosić twoją prawdę? Usłysz, Panie, i zmiłuj się nade mną; Panie, bądź moim pomocnikiem.”
Ps 55,3 →
„Z powodu głosu wroga, z powodu ucisku niegodziwego; zwalają na mnie nieprawość i w gniewie sprzeciwiają mi się.”
Ps 55,5 →
„Przyszły na mnie bojaźń i drżenie i przejęła mnie trwoga.”
Rz 5,3–5 →
„A nie tylko to, ale chlubimy się też uciskami, wiedząc, że ucisk wyrabia cierpliwość; A cierpliwość – doświadczenie, doświadczenie zaś – nadzieję; A nadzieja nie przynosi wstydu, ponieważ miłość Boga jest rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany.”